บทที่5 แก่คราวทวดก็หึง

สายลมยามบ่ายพัดผ่านสวนกุหลาบกว้างใหญ่ หอบเอากลิ่นหอมอ่อนๆของดอกไม้กระจายไปทั่วบริเวณ อลิซในชุดเดรสกระโปรงยาวผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดตาเดินเลาะไปตามทางเดินหินอ่อนด้วยความรู้สึกที่ผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย หลังจากถูกกักขังให้อยู่แต่ในห้องนอนใหญ่มานานหลายวัน การได้ออกมาสัมผัสกับแสงแดดและสายลมธรรมชาติเบื้องนอกก็ช่วยเยียวยาเธอได้บ้าง

หญิงสาวหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้สนามเหล็กดัดสีขาวใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ เธอสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดลึกๆ สายตาทอดมองไปรอบๆคฤหาสน์แบล็กวูดอันกว้างใหญ่ แม้ที่นี่จะงดงามราวกับพระราชวัง แต่ความเข้มงวดและชายชุดดำที่ยืนคุมเชิงอยู่ตามจุดต่างๆ ก็คอยตอกย้ำอยู่เสมอว่าเธอไม่ได้มาอยู่ที่นี่ในฐานะแขก แต่เป็นเพียงสินค้าของเจ้าของคฤหาสน์เท่านั้น

"คุณหนูครับ รับชาหรือน้ำเย็นๆเพิ่มไหมครับ" เสียงทุ้มแหบดังขึ้นใกล้ๆ ทำให้อลิซสะดุ้งเล็กน้อย หญิงสาวหันไปมองก็พบกับตาชื่นชายชราวัยหกสิบกว่าปีในชุดคนสวนเก่าๆ ในมือถือสายยางและกรรไกรตกแต่งกิ่ง ใบหน้าที่มีรอยย่นตามวัยเต็มไปด้วยความเมตตาและนอบน้อม ตาชื่นเป็นคนสวนเก่าแก่ที่ทำงานอยู่ที่คฤหาสน์หลังนี้มาตั้งแต่สมัยพ่อของริชาร์ดยังมีชีวิตอยู่

"อ๋อ... ไม่เป็นไรค่ะคุณลุง ขอบคุณมากๆนะคะ" อลิซยิ้มตอบรับอย่างนุ่มนวล รอยยิ้มแรกในรอบหลายวันที่ปรากฏบนใบหน้าหวาน "อลิซแค่ออกมาสูดอากาศเฉยๆค่ะ"

ตาชื่นมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความเอ็นดูและสงสาร เขารับรู้เรื่องราวมาบ้างว่าหญิงสาวคนนี้คือลูกสาวของเพื่อนสนิทนายท่านที่ล้มละลายและต้องมาอาศัยอยู่ที่นี่ "เห็นคุณหนูดูซึมๆมาหลายวัน คนในคฤหาสน์เขาก็เป็นห่วงกันนะครับ ถ้าขาดเหลืออะไรหรืออยากได้อะไรในสวน บอกลุงได้เลยนะ ลุงจะปลูกจะหามาให้ครับ"

"ขอบคุณจริงๆค่ะลุงชื่น ลุงชื่นใจดีจังเลยค่ะ" อลิซรู้สึกอบอุ่นหัวใจขึ้นมาอย่างประหลาด การได้พูดคุยกับคนชราที่มีเมตตาทำให้เธอรู้สึกเหมือนได้คุยกับคนในครอบครัว "ลุงชื่นทำงานที่นี่มานานแล้วหรอคะ"

"นานมากแล้วครับคุณหนู ตั้งแต่นายท่านคนเก่าเขายังอยู่ จนตอนนี้คุณริชาร์ดมารับช่วงต่อ ลุงก็อยู่ที่นี่มาตลอด ปลูกต้นไม้รดน้ำหญ้าไปตามประสาคนแก่ มีครอบครัวมีหลานต้องเลี้ยงดูน่ะครับ ได้เงินเดือนจากที่นี่ไปส่งเสียหลานเรียน" ตาชื่นเล่าด้วยรอยยิ้มยิ้มแย้ม

ทั้งสองพูดคุยแลกเปลี่ยนคำถามกันอย่างสนิทสนม โดยที่อลิซไม่ทันสังเกตเลยว่า ความบริสุทธิ์ใจและความหวังดีของเธอกำลังจะนำพาภัยมหาศาลมาสู่คนสวนชราผู้นี้

ที่ชั้นสองของคฤหาสน์ บนระเบียงห้องทำงานใหญ่ ร่างสูงกำยำของริชาร์ดยืนกอดอกมองลงมายังสวนเบื้องล่าง สายตาสีเทาเข้มดุจพญาเหยี่ยวจ้องจับจ้องไปยังร่างบางของอลิซที่กำลังนั่งหัวเราะและพูดคุยอยู่กับชายคนสวนอย่างใกล้ชิด

มาเฟียหนุ่มใหญ่ระเบิดความหงุดหงิดขึ้นมาอย่างรุนแรง เส้นเลือดบนขมวดขมับเต้นตุบๆ ความหึงหวงไม่มีเหตุผลและอำนาจความเป็นเจ้าของพุ่งเข้าสู่สมองจนมืดแปดด้าน กฎข้อที่สี่ที่เขาเพิ่งเตือนเธอไปเมื่อคืนก่อน ห้ามเข้าใกล้ ห้ามพูดคุย หรือยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนอื่นในคฤหาสน์หลังนี้เด็ดขาด แต่เธอกลับกล้าขัดคำสั่งเขา ยิ้มร่าหัวเราะระรื่นให้กับชายอื่นต่อหน้าต่อตาเขา

"ฌอน!' ริชาร์ดรามเสียงเข้ม เรียกมือขวาคนสนิทที่ยืนอยู่ด้านหลัง

"ครับนายท่าน"

"ไปลากตัวไอ้แก่คนสวนนั่นมาหาฉันที่ห้องโถง เดี๋ยวนี้!" ริชาร์ดสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่เต็มไปด้วยจิตสังหาร 'และไปพาตัวสินค้าของฉันขึ้นมารับรู้ผลของการกระทำตัวเองด้วย!"

ณ ห้องโถงกลางของคฤหาสน์

บรรยากาศเงียบสงบพลันเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดจนแทบหายใจไม่ออก ริชาร์ดนั่งอยู่บนเก้าอี้หลุยส์ตัวใหญ่ตรงกลางห้อง สีหน้าหล่อเหลาดุดันบึ้งตึง ดวงตาสีเทาเข้มฉายประกายความอำมหิตอย่างปิดไม่มิด

ไม่กี่นาทีต่อมา ฌอนและลูกน้องชุดดำสองคนก็คุมตัวตาชื่นและอลิซเข้ามาในห้องโถง ตาชื่นมีสีหน้าตกใจและหวาดกลัวจนตัวสั่นงกๆ ขณะที่อลิซมองภาพตรงหน้าด้วยความสับสนและไม่เข้าใจ

"คุณริชาร์ด เกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมต้องบังคับลุงชื่นมาแบบนี้ด้วย" อลิซถามขึ้นด้วยความร้อนใจ

"เงียบ!" ริชาร์ดตวาดเสียงดังลั่นห้องจนอลิซสะดุ้งสุดตัว ร่างบางสั่นสะท้านไปกับพลังความโกรธของเขา "ฉันบอกเธอแล้วใช่ไหมอลิซ ว่าห้ามยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนไหนในบ้านหลังนี้! แต่เธอทำอะไร เธอไปยิ้มระรื่น ไปนั่งเสนอหน้าคุยกับมันในสวน!"

"คุณริชาร์ด! มันไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ!" อลิซพยายามอธิบาย น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้า "ลุงชื่นแค่นำน้ำมาให้ มาถามไถ่ แล้วเราก็คุยกันเรื่องต้นไม้เฉยๆ ลุงชื่นแกเป็นคนเก่าแก่ อายุก็รุ่นพ่อรุ่นปู่ฉันแล้ว ฉันไม่ได้คิดอะไรแบบนั้นเลยนะคะ!"

"ฉันไม่สนว่ามันจะอายุเท่าไหร่ หรือเธอจะคิดยังไง! ต่อให้จะแก่คราวทวดฉันก็ไม่ชอบ เข้าใจไหม!!" ริชาร์ดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเดินเข้ามาหาเธอด้วยท่าทางคุกคาม "กฎก็คือกฎ! เธอเป็นสมบัติของฉัน รอยยิ้มของเธอ ร่างกายของเธอ หรือแม้แต่สายตาของเธอ มีสิทธิ์มองและมอบให้ฉันคนเดียวเท่านั้น!"

ริชาร์ดหันไปมองตาชื่นที่คุกเข่าสั่นสะท้านอยู่บนพื้น "ฌอน... ไล่มันออกซะ! ยึดเงินชดเชยทั้งหมด แล้วแจ้งไปยังตระกูลอื่นๆในเครือข่ายของเรา ห้ามใครรับไอ้แก่นี่เข้าทำงานเด็ดขาด ให้มันไปอดตายข้างถนน!"

"อย่านะครับนายท่าน! ได้โปรดเมตตาด้วยครับ!" ตาชื่นร้องไห้กราบยกมือไหว้ราบกับพื้นด้วยความหวาดกลัว "ลุงไม่ได้ตั้งใจครับนายท่าน ลุงแค่เห็นคุณหนูดูเศร้าๆ เลยเข้าไปถามไถ่ ลุงมีครอบครัว มีหลานที่ต้องดูแล ถ้าลุงตกงานตอนนี้ หลานลุงจะไม่มีเงินเรียนหนังสือ... ได้โปรดลงโทษลุงคนเดียว อย่าไล่ลุงออกเลยครับ!"

"ลุงชื่น..." อลิซหัวใจสลายเมื่อเห็นชายชราบริสุทธิ์ต้องมารับกรรมเพราะความงี่เง่าและความหึงหวงหน้ามืดตามัวของริชาร์ด เธอรีบวิ่งเข้าไปคุกเข่าข้างๆตาชื่น แล้วหันไปยกมือไหว้ริชาร์ดทั้งน้ำตา

"คุณริชาร์ดได้โปรดเถอะค่ะ! เรื่องนี้ลุงชื่นไม่ผิดเลย ฉันเป็นคนคุยตอบลุงชื่นเอง ฉันเป็นคนผิดเองค่ะ!" อลิซสะอื้นไห้ ร้องขอความเมตตา "อย่าไล่ลุงชื่นออกเลยนะคะ ลุงแกมีครอบครัวที่ต้องดูแล ได้โปรดเถอะค่ะ"

ริชาร์ดทอดสายตามองอลิซที่คุกเข่าร้องไห้อ้อนวอนเพื่อชายอื่น แววตาของเขายิ่งฉายความกร้าวร้าวและโกรธจัดขึ้นไปอีก "เธอกล้ามาคุกเข่าอ้อนวอนฉันเพื่อชายคนอื่นงั้นหรออลิซ เธอรู้ไหมว่าการกระทำของเธอ ยิ่งทำให้ฉันอยากจะฆ่ามันทิ้งมากกว่าเดิม!"

"อย่าทำอะไรลุงชื่นเลยนะคะ!" อลิซคว้าชายกางเกงของริชาร์ดไว้แน่น ร้องไห้จนตัวโยน "ถ้าคุณริชาร์ดอยากลงโทษ... ลงโทษฉันแทนเถอะค่ะ! ฉันยอมรับโทษทั้งหมดเอง ขอแค่อย่าทำร้ายลุงชื่น อย่าไล่ลุงชื่นออกเลยนะคะ ฉันขอร้อง..."

ความเงียบปกคลุมห้องโถงกว้าง ริชาร์ดมองดูเด็กสาวที่ยอมก้มหัวรับโทษแทนคนสวนชรา ดวงตาสีเทาเข้มรี่ลงอย่างใช้ความคิด รอยยิ้มมุมปากอันดุร้ายค่อยๆปรากฏขึ้น

"ลงโทษเธอแทนงั้นเหรอ..." ริชาร์ดเอ่ยเสียงพร่า ย่อตัวลงบีบคางมนของเธอขึ้นมาสบตา "เธอแน่ใจนะอลิซ โทษของการขัดคำสั่งฉัน และการอ้อนวอนเพื่อชายอื่น มันไม่ได้เบาๆเหมือนที่เธอคิดหรอกนะ"

"ค่ะ... ฉันยอมค่ะ ขอแค่คุณริชาร์ดละเว้นลุงชื่น" อลิซตอบด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว แม้หัวใจจะหวาดกลัวจนแทบหยุดเต้นก็ตาม

ริชาร์ดหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความปรานี เขาผละมือออกจากคางของเธอ แล้วหันไปสั่งฌอน "พาไอ้แก่นี่ออกไปทำงานตามเดิม... แล้วถ้าฉันเห็นมันเข้าใกล้หรือคุยกับอลิซอีกแม้แต่คำเดียว ฉันจะตัดลิ้นมันทิ้งซะ!"

"ขอบคุณครับนายท่าน! ขอบคุณคุณหนูอลิซด้วยครับ!" ตาชื่นรีบกราบขอบคุณก่อนจะถูกลูกน้องพาตัวออกไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อเหลือเพียงริชาร์ดและอลิซในห้องโถงกว้าง รังสีความกดดันอันมหาศาลก็เข้าครอบคลุมทันที ริชาร์ดก้มลงรวบร่างบางของอลิซขึ้นอุ้มพาดบ่าอย่างรุนแรง ไม่สนใจเสียงร้องตกใจหรือการดิ้นรนของเธอ เขาก้าวฉับๆ พาเธอขึ้นบันไดมุ่งตรงไปยังห้องนอนใหญ่

เมื่อเข้ามาภายในห้องนอน ริชาร์ดก็โยนร่างบางลงบนเตียงกว้างอย่างแรง จนร่างของอลิซกระดอนไปกับฟูกหนา หญิงสาวรีบยันตัวลุกขึ้นนั่ง ถอยร่นไปชิดหัวเตียงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

"คุณ... คุณจะทำอะไรคะ" อลิซถามเสียงสั่น ร่างกายเกร็งแน่น ริชาร์ดไม่ตอบ เขาค่อยๆถอดเสื้อสูทตัวนอกออกแล้วโยนทิ้งลงบนพื้น จากนั้นจึงปลดเนกไทและกระดุมเชิ้ตออกทีละเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามและรอยแผลเป็น สายตาคมกริบของจ้องมองเธอราวกับสัตว์ป่าหิวโหยที่กำลังจะตะครุบเหยื่อ

"ฉันก็จะมอบบทลงโทษตามที่เธอเสนอขอไงล่ะ อลิซ..." ริชาร์ดกระซิบเสียงพร่า ปลดเข็มขัดหนังเส้นหนาออกจากเอว แล้วเดินขยับเข้ามาหาเธอช้าๆ "ในเมื่อเธอมักมาก ชอบเรียกร้องความสนใจจากผู้ชายคนอื่น... ฉันก็จะตอกย้ำให้เธอจำใส่สมองไว้ ว่าร่างกายของเธอ เป็นของใคร"

"ไม่นะคุณริชาร์ด! กรี๊ด!" อลิซกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อถูกริชาร์ดคว้าข้อเท้าแล้วดึงร่างของเธอเข้ามาหา ร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาทันที สองมือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอชูขึ้นเหนือศีรษะ แล้วใช้เนกไทเส้นยาวมัดพันธนาการข้อมือของเธอไว้กับหัวเตียงเหล็กดัดอย่างแน่นหนา

"คุณริชาร์ด! ปล่อยฉันนะ! ฉันอธิบายไปแล้วว่ามันไม่มีอะไรจริงๆ!" อลิซดิ้นรนสุดชีวิต น้ำตาไหลรินอาบแก้มด้วยความคับแค้นใจ

"ไม่มีอะไรหรอ รอยยิ้มที่เธอให้อาจจะไม่มีอะไร แต่ฉันไม่ชอบ!" ริชาร์ดกระชากเสื้อเดรสผ้าฝ้ายของเธอออกอย่างแรงจนผ้าขาด

แคว่ก!!!

เผยให้เห็นชุดชั้นในลูกไม้สีอ่อนและผิวขาวเนียนนุ่มที่เต็มไปด้วยรอยรักเก่าที่ยังไม่ทันจางหาย

ริชาร์ดไม่เปิดโอกาสให้เธอได้อ้อนวอนหรือแก้ตัวใดๆอีกต่อไป เขาก้มลงซุกไซ้และบดขยี้ริมฝีปากลงบนซอกคอและทรวงอกอิ่มอย่างหนักหน่วงและป่าเถื่อน ความหึงหวงและความโกรธจัดทำให้บทลงโทษในค่ำคืนนี้ดุดันและไร้ซึ่งความปรานียิ่งกว่าครั้งไหนๆ

ฝ่ามือหนาบีบเฟ้นและสลักรอยรักสีเข้มลงบนเรือนร่างของเธออย่างเอาแต่ใจ สัมผัสอันร้อนระอุและหนักหน่วงทำให้อลิซเจ็บปวดจนต้องบิดเกร็งร่างกาย สองมือที่ถูกพันธนาการไว้เหนือศีรษะกำแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าไปในเนื้อ

"จำไว้ อลิซ... อย่าให้ฉันเห็นเธอไปยิ้มให้ชายอื่นอีก" ริชาร์ดกระซิบข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงดุดัน ก่อนจะแทรกกายเข้าหาความหวานเบื้องล่างอย่างหนักหน่วง

"อื้อ! คุณริชาร์ด... เจ็บ!" อลิซกรีดร้องสะอื้นไห้ ร่างกายสั่นสะท้านไปตามแรงอารมณ์อันบ้าคลั่งของชายรุ่นพ่อ

บทลงโทษอันยาวนานและทรมานดำเนินไปตลอดทั้งคืน ริชาร์ดระเริงบทรักอย่างเอาแต่ใจ ตักตวงความสาวจากเรือนร่างของเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับต้องการให้สัมผัสของเขาฝังลึกลงไปในดวงวิญญาณของเธอ เพื่อไม่ให้เธอมีกะจิตกะใจไปมองหรือนึกถึงชายคนไหนได้อีก

เสียงสะอื้นและเสียงกรีดร้องด้วยความวาบหวามระคนเจ็บปวดดังก้องอยู่ในห้องนอนมืดมิด อลิซทำได้เพียงปล่อยให้น้ำตาไหลริน ยอมรับบทลงโทษอันโหดร้ายที่เกิดขึ้นจากความหึงหวงอันไร้เหตุผลของเขา