บทที่ 6

“ใช้ไม่ได้เลย ไม่ช่วยกันดูแลพี่สาวเราบ้าง ตามใจกันจนเสียคนหมดล่ะ พ่อไม่ให้ไปนะนาจิลา”

“ท่านพ่อล่ะก็ มันสวยนี่คะ หุบเขาที่มีหินเป็นรูปร่างเหมือนภูตผีแบบนี้ หาได้ที่เดียวในโลกก็ที่นี่แหละค่ะ ทั้งสวย ทั้งลึกลับ ที่พักก็ดูเป็นเอกลักษณ์ออกค่ะ ไม่ได้ไปลำบากอะไรสักหน่อย” นาจิลาทำปากยื่นยามถูกขัดใจ ท่านนายพลถอนใจ แต่ยังคงไม่ใจอ่อนโดยง่าย

“ฟังๆ แล้วไม่น่าไปเที่ยวหรอก ถ้าอยากไปจริงๆ เดี๋ยวพ่อจะพาไปเอง ไปกันสองคนอันตราย พ่อมีเรื่องจะคุยกับลูกนาจิลา เลลาลูกออกไปก่อน พ่ออยากจะคุยกับพี่เขาตามลำพัง” เลลาค้อมศีรษะให้กับนายพลคาซานห์ ก่อนจะค่อยเคลื่อนกายออกไปเงียบๆ นาจิลามองตามหลังลูกพี่ลูกน้องสาวแล้วก็ยักไหล่ พลางหันมามองหน้าของบิดา แล้วทำหน้างอใส่ท่าน

“ทำไมต้องไล่เลลาไปด้วยละคะท่านพ่อ เรื่องลึกลับอะไรนักหนา”

“เรื่องลับสิ” ท่านนายพลว่า มือหนาเอื้อมจับเรือนผมของบุตรสาว แล้วลูบไล้ไปมาอย่างแสนรัก เขาเชยคางมนของเธอขึ้นมา กวาดมองวงหน้างดงามนั่นอีกหนอย่างพินิจ แล้วยิ้มออกมาอย่างพึงใจ

“ลูกสาวของพ่อ...สวยมาก” คำชมนั้นทำให้นาจิลายิ้มออกมาอย่างปลื้มเปรม เธอเขินจนต้องหลบตาบิดา แล้วย่นจมูกน้อยๆ

“อะไรกันคะท่านพ่อ จู่ๆ ก็มาชมแบบนี้”

“อายุเท่าไหร่แล้วล่ะปีนี้” คำถามนั้นเล่นเอาเธอมองบิดาด้วยสายตารู้เท่าทัน ท่านไม่ได้ถามแบบนี้ ชมเธอแบบนี้เป็นหนแรกก่อนจะเอ่ยเรื่องสำคัญเสียหน่อย แต่ทำมานับครั้งไม่ถ้วนแล้ว

“มีใครจะให้ลูกไปดูตัวอีกหรือเปล่าคะ ไม่เอานะคะท่านพ่อ คนที่ท่านพอหามาแต่ล่ะคน ต่างศาสนากับเราทั้งนั้น ลูกไม่อยากไปอยู่ในกรอบแบบนั้น” นาจิลาบ่นอุบ ครอบครัวเธอนับถือศาสนาคริสต์ ซึ่งเป็นศาสนารองของรัฐวาดาม คนที่แวดล้อมรู้จักกับบิดาส่วนใหญ่จะนับถือศาสนาอิสลาม ซึ่งถ้าเธอแต่งงานกับคนที่ท่านเลียบๆ เคียงๆ หามาให้ แน่นอนว่าเธอต้องเปลี่ยนศาสนา ซึ่งศาสนาอิสลามค่อนข้างมีกฏหลายอย่างเคร่งครัด ที่ต้องปฏิบัติตาม แน่นอนล่ะว่านาจิลามีหวังทนไม่ได้แน่ๆ ดูแค่เพื่อนๆ ของเธอบางคน ที่ต้องสวมผ้าคลุมศรีษะบ้าง ต้องเข้าพิธีคือศีลอดบ้าง เธอก็ส่ายหน้าแล้ว

“ศาสนาทุกศาสนาสอนให้เราเป็นคนดีทั้งนั้น” บิดาเอ่ยยิ้มๆ แต่นาจีล่ารีบสั่นหน้า

“ถ้าลูกต้องเข้าศาสนาเพราะนับถือจากใจจริง ลูกก็ยินดี แต่ถ้าต้องเปลี่ยนตามสามี ลูกยังไม่พร้อมนี่คะ”

“หนนี้คนที่พ่อจะให้ลูกดูตัว...อืม...เค้ายังไม่ประกาศตัวแน่ชัดเสียด้วย ว่านับถือศาสนาอะไร หึๆ” คำตอบนั้นทำให้นาจิลาถึงกับเบิกตากว้าง มองบิดาอย่างงงๆ ว่ามีคนแบบนั้นด้วยหรือ? แถมฟังๆ แล้วพวกไม่มีศาสนา ไม่น่าจะเป็นคนที่บิดาคัดมาให้เธอดูตัวด้วยเลยสักนิด

“เอ...ใครกันคะ”

“ชีคซูนีอัล” คำตอบนั้นเล่นเอานาจิลานิ่งไปอึดใจ ก่อนจะกะพริบตาปริบๆ ภาพของชีคหนุ่มแห่งวาดามที่เธอเคยเห็น ผุดวาบขึ้นมาในความทรงจำทันที ชายหนุ่มรูปงาม นัยน์ตาสีเข้มจัด เรือนผมสีทรายในชุดสูทแบบสากล ยามที่เขาออกงานแถลงข่าว หรือยามอยู่ในชุดผ้าโต๊ปแบบอาหรับ ก็สง่างามน่ามองนัก โอ...นี่บิดาเธอไม่ได้แกล้งล้อเล่นเธอใช่ไหมนะ

“ท่านพ่อ...เอ่อ...ชีคซูนีอัลหรือคะ?”

“ใช่...” นายพลคาซานห์ยิ้มกว้าง “ถ้าเป็นคนนี้ ลูกจะว่ายังไง นาจิลา”

“แหม...” เธอหลบตาบิดาอย่างขวยเขิน แก้มเป็นสีจัดขึ้นมาทันที เพียงแค่นี้นายพลคาซานห์ก็รู้แล้วว่าบุตรสาวเขาพึงใจแค่ไหน ที่จะได้ดูตัวกับชีคหนุ่มแห่งวาดาม

ใครจะปฏิเสธลงกันเล่า ชีคหนุ่มรูปงามหล่อเหลา แถมยังมีตำแหน่งเป็นถึงผู้ปกครองวาดาม หญิงสาวคนไหนกล้าปฏิเสธก็โง่เต็มที และบุตรสาวของเขาก็ไม่ยอมเป็นคนโง่แน่นอน

“ตกลงใช่ไหมล่ะ หึๆ”

“ท่านพ่อล่ะก็” หญิงสาวเอ่ยเสียงเบา นัยน์ตาเป็นประกายระยับแพรวพราว แม้จะไม่เคยเห็นตัวจริงเลยสักหน แต่ภาพของชีคซูนีอัลที่เธอเคยเห็น ก็หล่อเหลาถูกใจนัก หนนี้ไม่ใช่แค่ลูกพ่อค้า ลูกนายพล หากเป็นถึงท่านชีคแห่งวาดาม เธอไม่โง่ปฏิเสธบิดาหรอก

“เตรียมตัวให้พร้อมไว้ก็แล้วกัน นาจิลา พ่อจะพาลูกไปเข้าพบท่านชีคเร็วๆ นี้แหละ”

“ถ้าอย่างนั้น ลูกก็ต้องเตรียมตัวไว้ก่อนเนิ่นๆ หุบเขาปีศาจนั่น ลูกไม่ไปแล้วก็ได้ค่ะ เดี๋ยวผิวเสีย พรุ่งนี้ชวนเลลาไปในเมืองดีกว่า ว่าจะไปตัดชุดสวยๆ แล้วก็จัดการเรื่องผิว เรื่องผมสักนิด” นาจิลาจับมือของท่านนายพลมาจูบเบาๆ ใบหน้างามยิ้มแย้มปลื้มเปรม แก้มเป็นสีชมพูดจัดเพราะความรู้สึกในใจ นายพลคาซานห์หัวเราะเบาๆ เอ่ยแนะนำสถานความงามให้กับบุตรีไปด้วย เผื่อว่าเธอจะชวนหลานสาวของเขาไปบำรุงบำเรอความงามให้กับตนเอง เพื่อให้เวลาเข้าพบปะกับท่านชีคหนุ่มแห่งวาดาม ฝ่ายนั้นจะได้ชื่นชมหลงไหลในความงดงามของนาจิลา

หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น...ชีคหนุ่มคงจะไม่โง่หรอกน่า การดองกับเขาหมายถึงการผนวกขั้วอำนาจใหญ่ไว้ในมือ ไหนจะผู้คนที่เป็นพรรคพวกเดียวกับเขาอีก ก็อีกไม่นาน นายพลซูฮิบห์ที่หนุนหลังชีคหนุ่มอยู่ในขณะนี้ ก็คงจะ...

คิดแล้วนายพลคาซานห์ก็หัวเราะเบาๆ คนที่คิดว่าแข็งแกร่ง ฉลาดเฉลียว บางทีก็ตกม้าตายเอาง่ายๆ เพราะเรื่องที่ไม่คาดคิดก็เป็นได้ ใครจะไปรู้