สั่งดอกไม้... แต่ได้หัวใจ?

แสงแดดยามสายของวันใหม่สาดส่องผ่านกระจกหน้าร้าน "บุษบาเสี่ยงทาย" ก่อให้เกิดประกายระยิบระยับบนหยดน้ำที่เกาะอยู่ตามใบไม้สีเขียวขจี คุณพราวกำลังวุ่นอยู่กับการจัดเตรียมแจกันดอกไม้ขนาดใหญ่เพื่อส่งให้ลูกค้า VIP ทว่าในใจของเธอกลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับดอกไม้ตรงหน้าเท่าที่ควร ภาพเหตุการณ์เมื่อเย็นวานนี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว โดยเฉพาะสัมผัสแผ่วเบาจากปลายนิ้วของภูผาที่ยังคงทิ้งความรู้สึกวูบวาบไว้บนหลังมือของเธอไม่จางหาย

       กรุ๊งกริ๊ง...

       เสียงระฆังลมเจ้าเดิมดังขึ้นในเวลาใกล้เคียงกับเมื่อวาน คุณพราวสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เธอก้มหน้ามองดอกลิลลี่ในมือ ทำเป็นไม่ได้สนใจผู้มาใหม่ ทั้งที่หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้

       "สวัสดีครับคุณพราว วันนี้ร้านดูสดใสกว่าเมื่อวานอีกนะครับ หรือเป็นเพราะเจ้าของร้านยิ้มกว้างกว่าเดิมกันแน่?" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความขี้เล่นดังขึ้น ภูผาเดินเข้ามาในร้านด้วยท่าทางมั่นใจ วันนี้เขาไม่ได้สวมสูทเต็มยศเหมือนเมื่อวาน แต่มาในชุดเชิ้ตสีฟ้าอ่อนพับแขนเสื้อขึ้นอย่างดูดี ซึ่งมันยิ่งทำให้เขาดูเข้าถึงง่ายและน่ามองจนสาวๆ ที่เดินผ่านหน้าร้านต้องเหลียวมอง

       "ปากหวานแต่เช้าเลยนะคะคุณภูผา" คุณพราวเงยหน้าขึ้นสบตาพร้อมรอยยิ้มการค้า "วันนี้จะรับดอกไม้อะไรไปฝาก 'คนพิเศษ' อีกดีคะ? พราวมีสแตติสสีม่วงเพิ่งเข้าใหม่ ความหมายคือ 'ความรู้สึกดีๆ ที่คงอยู่ตลอดไป' นะคะ"

       ภูผาเดินเข้ามาชิดเคาน์เตอร์ไม้หอม เขาเท้าแขนลงกับขอบโต๊ะพลางจ้องมองใบหน้าสวยของคุณพราวในระยะที่ใกล้กว่าทุกครั้ง "สแตติสก็ดีครับ... แต่ผมว่าวันนี้ผมอยากได้อะไรที่มัน 'รุก' กว่านั้นหน่อย" เขาลากเสียงยาวพลางหรี่ตามอง "คุณพราวพอจะมีดอกไม้ที่บอกว่า... 'ผมเริ่มชอบคุณเข้าแล้ว' บ้างไหมครับ?"

       คำถามตรงไปตรงมาทำเอาคุณนายคนสวยถึงกับไปไม่เป็น กรรไกรตัดกิ่งในมือเกือบจะร่วงหล่น เธอรีบหลบสายตาคมกริบคู่นั้นแล้วแสร้งทำเป็นหยิบดอกไม้โน่นนี่มาจัด "เอ่อ... ถ้าความหมายแบบนั้น พราวว่าน่าจะเป็นดอกทิวลิปสีแดงนะคะ หมายถึงการประกาศความรักที่จริงใจ"

       "งั้นผมสั่งทิวลิปสีแดงหนึ่งช่อครับ" ภูผาตอบทันควัน "แต่ไม่ต้องห่อสวยงามอะไรมากนะครับ เพราะผมกะว่าจะส่งให้ 'คนแถวนี้' เลยทันที"

       คุณพราวหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาถึงใบหู "คุณภูผาคะ อย่าล้อพราวเล่นแบบนี้เลยค่ะ พราวเป็นแค่แม่ค้าขายดอกไม้นะคะ" เธอบ่นอุบอิบขณะเริ่มจัดช่อดอกไม้ตามคำสั่ง แต่มือไม้กลับสั่นจนภูผาสังเกตเห็น ชายหนุ่มลอบยิ้มอย่างผู้ชนะ เขาชอบเวลาที่ผู้หญิงเก่งและสง่างามอย่างคุณนายพราวเสียอาการเพราะเขา

       "ผมไม่ได้ล้อเล่นครับพราว" ครั้งนี้เขาเรียกชื่อเธอสั้นๆ โดยไม่มีคำว่าคุณนายหรือคุณนำหน้า "ผมบอกแล้วไงว่าคนรับเขาพิเศษมาก และเขาก็อยู่ตรงหน้าผมตอนนี้แล้วจริงๆ" เขาลดเสียงลงจนเกือบเป็นเสียงกระซิบ บรรยากาศรอบตัวเหมือนถูกหยุดหมุน มีเพียงกลิ่นหอมของทิวลิปและสายตาที่สื่อความหมายลึกซึ้งที่ส่งถึงกัน

       คุณพราวรวบรวมสมาธิจัดดอกไม้จนเสร็จแล้วส่งให้เขาอย่างรวดเร็ว "นี่ค่ะ... ดอกไม้ของคุณ"

       ภูผารับช่อดอกไม้มาแล้วยื่นกลับไปให้เธอทันที "ช่อนี้สำหรับคุณครับพราว ผมไม่ได้ซื้อไปฝากใครที่ไหนหรอก ผมซื้อให้คุณ... เพื่อแทนคำขอบคุณที่ทำให้ผมอยากตื่นมาที่ร้านนี้ทุกวัน" เขาพูดจบก็วางเงินไว้บนเคาน์เตอร์เกินราคาดอกไม้ไปมาก "ไม่ต้องทอนนะครับ ส่วนที่เกินถือเป็นค่าที่ทำให้ผมเสียเวลาคิดถึงคุณทั้งคืน"

       ภูผายักคิ้วให้หนึ่งทีก่อนจะเดินผิวปากออกจากร้านไปอย่างอารมณ์ดี ทิ้งให้คุณพราวยืนกอดช่อดอกทิวลิปสีแดงไว้แนบอก หัวใจที่เคยปิดตายมานานบัดนี้กลับเต้นรัวเหมือนกลองรบ เธอพึมพำกับตัวเองเบาๆ "คนบ้า... รุกแรงขนาดนี้ ใครจะไปตั้งรับทันกัน"

       แม้ปากจะบ่น แต่รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าสวยกลับหวานกว่าดอกไม้ทุกช่อในร้านเสียอีก ดูเหมือนว่ากำแพงที่คุณนายคนสวยสร้างไว้ จะเริ่มถูกกะเทาะออกทีละน้อยด้วยฝีมือของหนุ่มนักรักที่ชื่อภูผาเสียแล้ว