ภายใต้หน้ากากนักรัก

หลังจากมื้อกลางวันที่แสนวุ่นวายสิ้นสุดลง รถสปอร์ตคันหรูของภูผาก็เคลื่อนมาจอดสนิทที่หน้าร้านบุษบาเสี่ยงทายอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้บรรยากาศภายในรถกลับเงียบสนิท ไม่มีความยี่หระหรือคำพูดกวนประสาทเหมือนทุกที คุณพราวลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่กำลังจ้องมองพวงมาลัยด้วยสายตาครุ่นคิด แสงแดดยามบ่ายที่พาดผ่านใบหน้าคมเข้มทำให้เขาดูมีเสน่ห์จนเธอต้องรีบเบือนหน้าหนีเพราะกลัวจะเผลอใจไปมากกว่านี้

"ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้นะคะคุณภูผา" คุณพราวเอ่ยทำลายความเงียบ มือเรียวเอื้อมไปเตรียมจะเปิดประตูรถ

"พราวครับ..." เสียงทุ้มเรียกชื่อเธออย่างแผ่วเบาจนเธอต้องชะงัก ภูผาดับเครื่องยนต์แล้วหันมาสบตาเธออย่างจริงจัง แววตาที่เคยขี้เล่นบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนจนคุณพราวรู้สึกเหมือนหัวใจจะละลาย "ที่ผมทำวันนี้... ที่ผมแสดงอาการหึงหวงต่อหน้าพี่ชายคนนั้น ผมอยากให้พราวรู้ว่าผมไม่ได้ทำเพื่อเอาชนะ แต่มันเป็นเพราะผมทนไม่ได้จริงๆ ที่จะเห็นสายตาของคนอื่นมองพราวเหมือนที่ผมมอง"

"คุณภูผา... เราเพิ่งรู้จักกันไม่นานนะคะ" เธอกระซิบตอบ เสียงสั่นพร่าอย่างควบคุมไม่ได้

"เวลาไม่ได้บอกว่าความรู้สึกมันจริงแค่ไหนหรอกครับพราว" ภูผาเอื้อมมือมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าเธอออกอย่างเบามือ สัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วทำให้คุณพราวขนลุกซู่ "ผมอาจจะเป็นนักรักในสายตาคนอื่น เป็นผู้ชายปากร้ายที่ชอบบังคับคุณ แต่กับคุณ... ผมอยากให้คุณลองมองลึกลงไปมากกว่านั้น มองให้เห็นผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งที่อยากจะปกป้องและดูแลดอกไม้ที่สวยที่สุดดอกนี้ไปตลอดชีวิต"

คำสารภาพที่ดูเหมือนจะหลุดออกมาจากหัวใจทำให้คุณพราวนิ่งงันไป เธอไม่เคยถูกใครรุกเร้าด้วยความจริงใจขนาดนี้มาก่อน "พราว... พราวไม่รู้จะพูดอะไรดีค่ะ"

"ไม่ต้องพูดอะไรครับ แค่รับสิ่งนี้ไว้ก็พอ" ภูผาหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มออกมาจากคอนโซลรถ เขาเปิดมันออกเผยให้เห็นสร้อยคอทองคำขาวเส้นเล็กที่มีจี้เป็นรูปดอกกุหลาบตูมขนาดจิ๋วประดับเพชรน้ำงาม "ผมเห็นมันแล้วนึกถึงคุณ... ดอกกุหลาบที่ยังไม่ยอมเบ่งบานให้ใครเห็นความงามที่แท้จริงข้างใน ผมขอเป็นคนคนนั้นได้ไหมครับ? คนที่คอยรดน้ำพรวนดินจนกว่าคุณจะกล้าบานสะพรั่งในมือของผม"

ภูผาไม่รอคำตอบ เขาโน้มตัวเข้าไปหาคุณพราวช้าๆ กลิ่นกายหอมสะอาดของเขาทำเอาเธอเคลิ้มจนเผลอหลับตาลง ชายหนุ่มบรรจงสวมสร้อยเส้นนั้นให้เธออย่างทะนุถนอม ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ที่ต้นคอทำให้คุณพราวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด เมื่อเขาสวมเสร็จ เขากลับไม่ถอยห่างออกไปทันที แต่กลับจุมพิตเบาๆ ที่หน้าผากมนของเธอเป็นการตีตราจองจำ

"ใส่ไว้นะครับ... เพื่อเป็นเครื่องเตือนใจว่าตอนนี้คุณมีเจ้าของหัวใจจองไว้แล้ว" ภูผากระซิบชิดใบหู

คุณพราวเดินลงจากรถด้วยความรู้สึกเหมือนกำลังลอยอยู่ในความฝัน เธอประคองจี้ดอกกุหลาบไว้ในฝ่ามือพลางมองตามท้ายรถสปอร์ตที่เคลื่อนตัวออกไปจนลับสายตา เมื่อก้าวเข้าไปในร้าน กลิ่นหอมของดอกไม้ในร้านกลับดูหอมหวานกว่าทุกวัน และที่น่าแปลกคือช่อดอกทิวลิปสีแดงบนเคาน์เตอร์ ดูเหมือนจะเข้มข้นสดใสขึ้นตามความรู้สึกในใจของเธอ

ทว่าในขณะที่ความหวานกำลังเบ่งบาน ที่มุมหนึ่งของถนน รถสีดำทึบของธันวายังคงจอดซุ่มมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ แววตาของรุ่นพี่ผู้แสนดีบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความแค้นเคือง "พราวต้องเป็นของพี่คนเดียว... ใครหน้าไหนก็มาพรากไปไม่ได้ ทั้งนั้น!"

ดูเหมือนว่าสงครามความรักครั้งนี้จะไม่ได้จบลงที่มื้อกลางวันเสียแล้ว เพราะเงื้อมมือของอดีตกำลังจะเอื้อมมาฉุดดึงดอกไม้ดอกงามนี้ไปจากมือของเสือหนุ่มอย่างภูผาในไม่ช้า