พายุที่เริ่มก่อตัว

เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยบรรยากาศที่ดูเหมือนจะปรกติ ทว่าสำหรับคุณพราว ความรู้สึกในใจของเธอกลับไม่เคยเหมือนเดิมอีกต่อไป สร้อยคอทองคำขาวรูปดอกกุหลาบตูมที่ลำคอยังคงส่งความเย็นวาบและน้ำหนักแผ่วเบาเตือนให้เธอนึกถึงจุมพิตที่หน้าผากเมื่อวันวาน มือเรียวหยิบจับกรรไกรตัดแต่งกิ่งไม้ด้วยท่าทางใจลอย จนเกือบจะตัดโดนนิ้วตัวเองหลายต่อหลายครั้ง รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าสวยทุกครั้งที่สายตาเหลือบไปเห็นช่อดอกทิวลิปสีแดงที่ยังคงเบ่งบานชูช่อเด่นสง่าอยู่กลางร้าน

      ทว่าความสงบสุขนั้นดำรงอยู่ได้เพียงไม่นาน เมื่อเสียงระฆังลมหน้าร้านดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของ 'ธันวา' อีกครั้ง แต่ในวันนี้เขาไม่ได้มาตัวเปล่า ในมือของเขามีแฟ้มเอกสารปึกใหญ่และใบหน้าที่มีร่องรอยของความกังวลอย่างเห็นได้ชัด

      "พราว... พี่มีเรื่องสำคัญต้องคุยด้วยจริงๆ ครับ" ธันวาเอ่ยเสียงเครียดพลางวางแฟ้มลงบนเคาน์เตอร์ "พี่ไปสืบมา... เรื่องโครงการเวนคืนที่ดินแถวนี้ ดูเหมือนว่าบริษัทที่กำลังผลักดันเรื่องนี้อย่างหนักจะเป็นบริษัทในเครือของ 'ภูผา' นะพราว"

      คำพูดของธันวาเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงมากลางใจคุณพราว มือที่กำลังพ่นน้ำใส่ดอกไม้ชะงักค้าง "เวนคืนที่ดิน? หมายความว่ายังไงคะพี่ธัน ร้านของพราวอยู่ที่นี่มานานแล้วนะคะ"

      "นั่นแหละที่พี่ห่วง พี่เกรงว่าที่เขาเข้ามาตีสนิทกับพราว เข้ามารุกหนักขนาดนี้... มันอาจจะเป็นแผนการที่จะทำให้พราวยอมเซ็นยกที่ดินตรงนี้ให้เขาได้ง่ายๆ หรือเปล่า?" ธันวาขยับแว่นสายตาพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอด้วยความสงสาร "พราวอย่าโกรธพี่เลยนะที่พูดแบบนี้ พี่แค่ไม่อยากให้พราวต้องเสียใจภายหลัง ผู้ชายอย่างภูผา... เขาทำธุรกิจแบบนักล่า เขาไม่เคยทำอะไรโดยไม่มีผลประโยชน์ตอบแทนหรอกครับ"

      คุณพราวรู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง ความมั่นใจและความหวานชื่นที่ภูผาเคยมอบให้เริ่มสั่นคลอนด้วยความระแวง หรือว่าที่เขาบอกว่าเธอคือดอกไม้ที่พิเศษที่สุด... มันจะเป็นเพียงวาทศิลป์ของนักธุรกิจที่ต้องการกำจัดอุปสรรคในการขยายอาณาจักรเท่านั้น?

      "ไม่จริงหรอกค่ะ... เขาคงไม่ทำแบบนั้น" แม้ปากจะปฏิเสธ แต่น้ำเสียงของเธอกลับสั่นเครือจนปิดไม่มิด

      "งั้นพราวลองดูเอกสารนี่สิครับ นี่คือแผนผังโครงการห้างสรรพสินค้าแห่งใหม่ของเขา ร้านบุษบาเสี่ยงทายตั้งอยู่ตรงจุดที่จะทำทางเข้าพอดีเป๊ะ" ธันวาส่งเอกสารที่มีตราประทับของบริษัทภูผาให้เธอ

      ในจังหวะที่หัวใจของคุณพราวกำลังแหลกสลาย ประตูร้านก็ถูกผลักเข้ามาอีกครั้ง ภูผาเดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง ในมือมีถุงขนมเจ้าดังที่เขาตั้งใจซื้อมาฝากหญิงสาว แต่แล้วรอยยิ้มนั้นก็จางหายไปเมื่อเห็นธันวายืนอยู่ข้างๆ คุณพราว และเห็นเอกสารของบริษัทตัวเองวางแผ่หราอยู่บนเคาน์เตอร์

      "วันนี้คุณรุ่นพี่ขยันจังนะครับ แวะมาหาว่าที่เมียคนอื่นแต่เช้าเลย" ภูผาเอ่ยเสียงเย้ยหยันพลางเดินเข้ามาชิด ทว่าครั้งนี้คุณพราวกลับถอยห่างจากเขาหนึ่งก้าว สายตาที่เธอมองเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและหวาดระแวง

      "คุณภูผา... พราวขอถามอะไรคุณอย่างหนึ่งได้ไหมคะ?" เธอเอ่ยเสียงเรียบพลางชูเอกสารขึ้น "โครงการห้างใหม่ของคุณ... มันต้องใช้ที่ดินตรงร้านของพราวใช่ไหม?"

      ภูผาชะงักไป แววตาของเขาเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง มันมีความประหลาดใจและสับสนพาดผ่าน "พราว... ฟังผมก่อนนะ เรื่องงานกับเรื่องของเรามันคนละเรื่องกัน"

      "คนละเรื่องได้ยังไงคะ!" คุณพราวตวาดออกมาทั้งน้ำตา "ที่คุณเข้ามาหาพราว ที่คุณให้สร้อยเส้นนี้ ที่คุณบอกว่าพราวพิเศษ... ทั้งหมดมันเป็นแค่การปูทางเพื่อให้พราวยอมยกที่ดินมรดกชิ้นสุดท้ายนี้ให้คุณใช่ไหม? คุณมันใจร้ายกว่าที่พราวคิดไว้จริงๆ!"

      ภูผาก้าวเข้าไปกุมไหล่เธอ แต่เธอกลับสะบัดออกอย่างแรง "พราว ฟังผม! ใช่... ตอนแรกบริษัทผมมีแผนนั้นจริง แต่หลังจากที่ผมได้เจอคุณ ผมสั่งระงับแผนการทั้งหมดไปแล้ว!"

      "ระงับ? หรือแค่รอให้พราวตายใจกันแน่คะ?" เธอแค่นหัวเราะอย่างขมขื่น "ออกไปเถอะค่ะ... ทั้งคู่เลย พราวอยากอยู่คนเดียว"

      ธันวาลอบยิ้มอย่างผู้ชนะภายใต้สีหน้าเรียบเฉย ขณะที่ภูผาได้แต่ยืนนิ่งด้วยความรู้สึกเหมือนถูกควัักหัวใจออกมาทิ้งกลางถนน เขาจ้องมองสร้อยคอที่หน้าอกของเธอด้วยความปวดร้าว "ถ้าคุณเลือกที่จะเชื่อคนอื่นมากกว่าเชื่อใจผม... ผมก็ไม่มีอะไรจะพูด แต่จำไว้นะพราว สำหรับผม... คุณมีค่ามากกว่าที่ดินทุกผืนบนโลกใบนี้"

      ภูผาเดินออกจากร้านไปพร้อมกับเสียงประตูปิดที่ดังสนั่นราวกับหัวใจของคุณพราวที่พังทลายลง ภายในร้านที่เคยหอมหวานบัดนี้กลับเต็มไปด้วยกลิ่นอายของความเศร้า ดอกไม้ที่เคยสดใสดูเหี่ยวเฉาลงในพริบตา โดยที่คุณพราวไม่รู้เลยว่า เอกสารที่ธันวานำมาให้นั้น... คือฉบับเก่าที่ภูผาสั่งยกเลิกไปแล้วหลายสัปดาห์!