ตอนที่ 8 แสดงตัว

ตอนที่ 8 แสดงตัว

เช้าวันรุ่งขึ้น

ตามเวลานัด ลูกน้องได้เอาเสื้อผ้าชุดทำงานมาให้เปลี่ยน จากนั้นชัชพลก็เข้าบริษัท วันนี้เขามีงานจำนวนมากที่จะต้องสะสาง

"ผีหลอก!!" ทุกคนที่ได้เห็นหน้าคุณชัชพลต่างก็ตกใจไปตามๆกัน แต่เมื่อตั้งสติได้ก็เข้าใจว่าคุณชัชพลยังมีชีวิตอยู่ ไม่ได้เสียชีวิตจริงตามที่ลือกัน

"ไปเอาเอกสารที่ต้องเซ็นมา ช่วงบ่ายเรียกผู้บริหารทุกแผนกเข้าประชุม" น้ำเสียงอันทรงพลังเอ๋ยบอกเลขาทั้งสองคนของเขาให้ไปจัดการ

"รับทราบครับนาย"

วันทั้งวันชัชพลยุ่งอยู่กับการสะสางงาน ในขณะเดียวกันเขาก็พยายามสังเกตคนรอบข้าง แต่ก็ไม่เจอสิ่งผิดปกติใดๆ

"ได้เวลาเลิกงานแล้ว พรุ่งนี้ค่อยมาประชุมต่อ ส่วนเรื่องที่ผมให้ไปคิด พรุ่งนี้กลับมารายงานด้วยนะครับ" จบประโยคนี้ของชัชพล ทุกคนต่างลุกขึ้นเก็บเอกสารตรงหน้าและทยอยเดินออกจากห้องประชุมไป

"นายจะกลับบ้านเลยไหมครับ" ลูกน้องทั้งสองคนรู้สึกว่าเจ้านายของเขาควรจะกลับบ้านไปหาภรรยาและลูกชาย สิ่งนี้คือสิ่งที่สมควรและถูกต้อง แต่!!

"วันนี้ยังไม่กลับ" บอยและนพหันมองหน้ากันด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ แค่เด็กผู้หญิงคนเดียว สามารถทำให้เจ้านายของเขายอมกลับไปได้ ขนาดภรรยาที่อยู่ด้วยกันมายี่สิบปี คุณชัชพลยังไม่เคยสนใจแบบนี้เลย

"ห้องแคบๆ ห้องนั้นมีอะไรดีเหรอครับ" ประโยคคำถามของลูกน้องทำให้คนเป็นเจ้านายต้องช้อนสายตามอง

"อย่าสอดรู้สอดเห็น" เขาไม่ได้โกรธ ไม่ได้ไม่พอใจ แต่แค่อยากจะบอกว่า...อย่าเสือก!

"มึงจะถามทำไม"

"มึงไม่อยากรู้เหรอ"

"ก็อยาก..." เสียงโต้ตอบของลูกน้องทั้งสองคนทำให้คนเป็นเจ้านายถึงกับต้องส่ายหน้า

ที่คฤหาสน์หลังใหญ่มีคุณอรอุมาภรรยาของคุณชัชพลและคุณภัทรพล ลูกชายวัยสิบเก้าปีอาศัยอยู่ที่นั่น โดยปกติแล้วคุณชัชพลก็ไม่ค่อยได้กลับบ้านอยู่แล้ว

บอยกับนพพอจะรู้มาว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองไม่ค่อยดี แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร คุณชัชพลไม่เคยพาภรรยาออกงาน ไม่เคยพาไปเที่ยว หรือจะเรียกว่าไม่เคยไปไหนด้วยกันเลยก็ได้ แต่ทั้งสองคนอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน ไม่เคยทะเลาะกัน ไม่เคยพูดจาไม่ดีใส่กัน ไม่เคยหึงหวง เรื่องนี้บอยกับนพจึงไม่ค่อยเข้าใจ

ช่วงหัวค่ำเวลาเดิม

"จิ้งจอกเฒ่า รอนานไหมคะ" เสียงหวานหูเอ่ยถามคนตัวสูงด้วยรอยยิ้ม ทุกครั้งที่เธอเดินลงมาจากรถโดยสารเธอก็มักจะกวาดสายตามองหาเขาอยู่เสมอ และยังไม่เคยมีวันไหนที่ไม่เจอ

"เรียกชื่ออื่นไม่ได้เหรอ" ตอนนี้สรรพนามที่เธอใช้เรียกเขา ทำให้คนที่ได้ยินคิดกันไปต่างๆนานา

"คุณลุง"

"ไม่ได้แก่ถึงขนาดนั้นมั้ง" เขาทำหน้าบึ้งตึงใส่เธอบ่งบอกว่า...ไม่ชอบ!

"คุณอา" เธอพูดพร้อมกับตะแคงคอมองใบหน้าของเขาอย่างน่ารัก

"พอได้นะ" เรียกคุณอาเขาโอเค แต่เธอไม่ชอบ!

"แต่หนูไม่ชอบ เรียกจิ้งจอกเฒ่าเหมือนเดิมนั่นแหละดีแล้ว" เด็กดื้อ! ซึ่งเขาก็ไม่ได้ว่าอะไร

"มื้อเย็นกินข้าวกับอะไรคะ" หงส์ฟ้าชวนคุยระหว่างเดินเท้ากลับห้องพัก

"......." จะบอกเธอยังไงดีล่ะ ก่อนกลับมาที่นี่เขาได้แวะกินข้าวที่ร้านอาหาร เมนูที่สั่งมามากมายเต็มโต๊ะ

"จำไม่ได้"

"อาบน้ำมาแล้วเหรอคะ หนูบอกกี่ครั้งแล้วเดินไปเดินกลับเดี๋ยวก็ร้อนอีก"

"ไม่เป็นไร" ปกติเขาเป็นคนขี้ร้อนจริงๆ แต่เขาไม่อยากรบกวนเธอมากจนเกินไป เธอเป็นผู้หญิง ซึ่งเขาก็เป็นผู้ชายแปลกหน้า พื้นที่ในห้องเวลามีเธออยู่ เขาจะใช้เท่าที่จำเป็นเท่านั้น เพราะสถานะของเขาคือผู้อาศัย

"คุณไม่อยากรู้บ้างเหรอ ว่าหนูกินข้าวมาแล้วหรือยัง กินกับอะไร ทำงานเหนื่อยไหม" เธออยากให้เขาชวนเธอคุยบ้าง พูดให้เยอะขึ้นหน่อย เขาเป็นคนพูดน้อยถ้าไม่ถามก็ไม่ค่อยอยากจะอ้าปากเลย

"ไม่อยาก"

"ชิ!"

"........" ตอนนี้ในหัวของเขากำลังคิดถึงเรื่องงาน ที่จะต้องทำต่อในวันพรุ่งนี้ ไม่มีเวลามาคิดเรื่องไร้สาระเหมือนอย่างเธอหรอก สำหรับเขาขอแค่ให้เธอกลับมาอย่างปลอดภัยก็พอแล้ว

เช้าวันต่อมา...

หลังจากที่หงส์ฟ้าออกจากห้องเช่าไปแล้ว ชัชพลก็ออกจากห้องไปทำงานที่บริษัท โดยมีบอดี้การ์ดที่จ้างมาดูแลความปลอดภัย คอยอำนวยความสะดวกเรื่องรับส่งและเตรียมเสื้อผ้าหน้าผมให้ ส่วนบอยกับนพให้ไปเตรียมตัวรอทำงานอยู่ที่บริษัท

ภายในห้องประชุม

"มีใครสงสัยหรืออยากถามอะไรไหม" ทุกคนในห้องประชุมเงียบกริบ นั่นก็หมายความว่าไม่มีใครสงสัยอะไร

"ถ้าไม่มีอะไรแล้วเลิกประชุมได้"

"ครับ/ค่ะ"

"เพิ่งจะบ่ายสองเอง วันนี้กลับบ้านไปทักทายคนที่บ้านหน่อยก็แล้วกัน" เมื่อวานที่ร้านอาหารช่วงเย็น ชัชพลบังเอิญเจอกับทนายสมคิด ทนายคนที่คุณปรีชาจ้างให้มาจัดการเรื่องพินัยกรรมทรัพย์สมบัติของเขา เขารู้สึกว่าเรื่องนี้ผิดปกติ

"คุณอรอุมาคงดีใจนะครับ ที่ได้เห็นนายกลับบ้าน" ชัชพลปรายตามองหน้าลูกน้องนิดหน่อย แต่ไม่ได้พูดอะไร แววตาของเขานิ่งเฉยไม่ได้บ่งบอกความรู้สึกแต่อย่างใด

"กูพูดผิดเหรอวะ ไอ้นพ"

"ดูจากสายตาของนายแล้ว น่าจะเป็นแบบนั้น"

"เพราะอะไรวะ"

"กูก็รู้เท่าๆมึงนั่นแหละ" เสียงของลูกน้องทั้งสองคนคุยกันในรถ พวกมันสองคนทำอย่างกับเขาไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้

"อย่ามัวแต่คุยกัน...กูรีบ" เขาต้องรีบกลับไปให้ทันสองทุ่มครึ่ง!

"ครับ/ครับ"

@คฤหาสน์

รถเก๋งสีดำสุดหรู แล่นเข้ามาจอดสนิทที่หน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ ทันใดนั้นขาเรียวยาวของเจ้าของคฤหาสน์ก็ได้ก้าวลงมาจากรถคันดังกล่าว ผู้คนในบ้านไม่ว่าจะเป็นแม่บ้าน คนขับรถ คนสวน ที่คิดว่าคุณชัชพลได้เสียชีวิตไปกับอุบัติเหตุไฟไหม้รถเมื่อหลายวันก่อนแล้ว ต่างมีสีหน้าตกใจไม่แพ้กัน

"คุณชัช! คุณชัชยังไม่ตาย! คุณชัชยังไม่ตายจริงๆด้วย" น้ำเสียงดีอกดีใจตะโกนบอกเหล่าเพื่อนคนงานในคฤหาสน์หลังนี้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

ชัชพลพยายามสังเกตสีหน้าของทุกคนรอบๆตัว ก็ยังไม่เจอสิ่งผิดปกติใดๆ

"คุณชัชสวัสดีครับ/คุณชัชสวัสดีค่ะ" เขาพยักหน้าให้คนงานในบ้านก่อนที่จะเดินเข้าไปด้านใน

"พวกเราดีใจมากที่เห็นคุณชัชกลับมาอย่างปลอดภัย"

"เอาล่ะ ขอบใจทุกคนมาก แยกย้ายกันไปทำงานต่อเถอะ" คฤหาสน์หลังนี้คือบ้านของเขา บ้านที่มีภรรยาและลูกชายอยู่ด้วย

"คุณชัช!" น้ำเสียงตกใจสีหน้าซีดเผือด ชัชพลสังเกตเห็น ถึงแม้ว่าจะแค่แว๊บเดียวก็ตาม

"คุณชัช...คุณปลอดภัยดีก็ดีแล้วค่ะ" น้ำเสียงตะกุกตะกักของคุณอรอุมา ทำให้ชัชพลแอบนึกสงสัย แต่ก็เลือกที่จะเก็บความรู้สึกนี้เอาไว้ก่อน

"ภัทรไปเรียนใช่ไหม" เขาถามหาลูกชาย

"วันนี้ลูกไปเรียนค่ะ"

"วันนี้ผมขอกินข้าวเย็นเร็วหน่อย มีธุระต้องไปทำต่อ" โดยปกติแล้วเวลารับประทานอาหารของชัชพลจะต้องตรงเวลาเสมอ เขาค่อนข้างรักสุขภาพ เวลากินอาหารแต่ละมื้อมักจะตรงเวลาไม่ขาดไม่เกิน แต่วันนี้ธุระของเขาคงสำคัญมากๆ

"ได้ค่ะ อรจะบอกแม่บ้านให้ตั้งโต๊ะให้เดี๋ยวนี้"

"ผมจะขึ้นไปอาบน้ำบนห้องสักหน่อยก่อน เสร็จแล้วจะลงมากินข้าวเลย"

"ค่ะ"

หลังจากที่ชัชพลรับประทานอาหารอิ่มแล้ว เขาก็ขอตัวกลับออกไป อ้างว่ามีธุระต้องไปทำต่อ แต่ดันลืมโทรศัพท์มือถือไว้บนห้อง เขาจึงกลับมาเอา บังเอิญเห็นคุณอรอุมาขับรถออกจากบ้าน ทั้งๆที่เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะต้องออกไปไหน

"ตามไป" ชัชพลให้ลูกน้องขับรถตามคุณอรอุมาไป ปรากฏว่าเธอได้ขับรถมาที่บ้านคุณพ่อของเธอ

"ไหนๆก็มาถึงที่นี่แล้ว นายจะเข้าไปทักทายคุณปรีชาหน่อยไหมครับ" ลูกน้องของเขายังคงคิดว่าคุณปรีชาคือพ่อตา คือคนในครอบครัว แต่สถานการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ชัชพลนึกสงสัย

"ถ้ากูตายมีใครบ้างวะที่ได้ผลประโยชน์"

"นายคิดมากไปหรือเปล่าครับ" สำหรับลูกน้องที่ไม่ได้รู้ตื้นลึกหนาบางภายในครอบครัวของเขา จะคิดแบบนี้ก็คงไม่แปลก

"ใกล้จะถึงเวลาแล้ว คงกลับไปเอาโทรศัพท์ไม่ทัน พวกมึงสองคนแวะส่งกูเสร็จกลับไปเอาโทรศัพท์ให้ด้วย เช้าวันพรุ่งนี้ค่อยเจอกัน" ชัชพลใช้รถคันนี้เปลี่ยนเสื้อผ้า เสื้อและกางเกงเนื้อผ้าธรรมดา แต่อบอวลไปด้วยน้ำใจของคนให้ สามชุดวันนั้นกลายมาเป็นห้าชุดในวันนี้