EP 8 : เป็นเรื่องปกติ

ตอนที่ 8 : เป็นเรื่องปกติ

"อ่า...เจ็บจัง"

ร่างกายที่เจ็บปวดค่อย ๆ พยุงตัวเองให้ก้าวเดินทีละนิด พยายามลงน้ำหนักเท้าให้เบาที่สุดเพื่อลดการสะเทือนแต่เหมือนไม่ได้ช่วยให้ฉันรู้สึกดีขึ้นเลย ใบหน้าหวานเหยเกอยู่หลายครั้งเวลาลงน้ำหนักเท้าที่มากเกินไป แต่ฉันต้องกัดฟันสู้ความปวดร้าวนี้ไปให้ได้

หลังจากเขาออกไปก็ไม่มีใครเข้ามาวุ่นวายอีกเลย และหลังจากนั้นได้จัดการกับตัวเองล้างคราบน้ำรักออกจากร่างกายและใส่ชุดเดรสสีแดงตัวเดิม เมื่อได้เวลาที่เขาออกคำสั่งฉันก็เดินออกจากห้องแต่เมื่อก้าวเดินออกมาทำให้ร่างเล็กหยุดยืนมองซ้ายทีขวาทีเพราะฉันไม่รู้อะไรเลยว่าควรไปทางไหนไม่ต่างกับชีวิตตัวเองในตอนนี้ที่มืดมิดอยู่ในขุมนรกไม่รู้ว่าตัวเองจะหาทางออกจากขุมนรกนี้ได้ตอนไหน

"ต้องไปทางไหนล่ะ บอกแค่ว่าต้องทำงานแล้วฉันจะรู้ได้ไงว่าต้องเดินไปทางซ้ายหรือทางขวา"

ฉันรู้ว่าที่นี่เป็นกาสิโนเพราะตอนที่ถูกพาตัวมาได้เห็นผู้คนมากมายกำลังสนุกสนานกับการพนัน ไม่คิดว่าพนันออนไลน์ผ่านมือถือที่แม่เลี้ยงกับน้องชายต่างแม่เล่นนั้นจะมีเครือข่ายที่ใหญ่โตขนาดนี้ และที่สำคัญทุกคนเล่นการพนันกันแบบเปิดเผยไม่เกรงกลัวกฎหมายเลย บ่งบอกว่าเจ้าของที่นี่ยิ่งใหญ่กว่าตำรวจสามารถทำสิ่งผิดให้ถูกกฎหมายได้

"เด็กใหม่ใช่ไหม" หญิงสาวร่างอรชรในชุดเดรสสีดำวาบหวิวเอ่ยถามและเดินตรงมาหาผู้หญิงคนหนึ่งที่ยืนเก้ ๆ กัง ๆ ไม่รู้ว่าควรไปทางไหน เธอได้รับคำสั่งจากลูกน้องของเจ้านายให้เข้ามาดูแลเด็กใหม่

"ค่ะ" มีนตราหันไปตามเสียงและตอบกลับ ดวงตากลมโตจ้องมองสาวร่างอรชรใบหน้าสะสวยรับกับผมยาวสลวยสีทองที่ดัดเป็นลอน แต่งหน้าแต่งตาดูเป็นสาวโฉบเฉี่ยว และการก้าวเดินของเธอบนรองเท้าส้นสูงเสริมบุคลิกให้ชวนมอง การแต่งตัวโชว์เนื้อหนังไม่ต่างจากชุดของฉันแต่ผู้หญิงคนนี้มั่นใจในการแต่งตัวแบบนี้มากกว่าฉัน

"สภาพแบบนี้เพิ่งถูกคุณไทเลอร์จัดมาล่ะสิ หน้าตายังละอ่อนคงไม่เคยโดนของใหญ่"

ผู้ชายคนนั้นชื่อไทเลอร์งั้นเหรอ...เพราะฉันไม่รู้เลยว่าเขาคือใคร ชื่ออะไร ตอนที่ถูกลากมาก็รู้แค่ว่าเป็นเสี่ยคนหนึ่งที่แม่เลี้ยงเอาโฉนดที่ดินค้ำประกันเพื่อเล่นพนันออนไลน์

และคำพูดของผู้หญิงคนนี้ทำให้ฉันไม่รู้จะตอบว่ายังไงดี แต่ผู้หญิงคนนี้เดาออกทั้งหมดว่าโดนอะไรมา นั้นแปลว่าผู้หญิงหลายคนคงผ่านเขามาหมดแล้ว อาจรวมถึงผู้หญิงตรงหน้านี้ด้วย

"ไม่ต้องเขินหรอก ผู้หญิงที่นี่ผ่านการเช็คของมาทั้งหมดแหละอยู่ที่ว่าจะถูกเจ้านายคนไหนเช็ค แต่ตอนนี้เหมือนเหลือแค่คุณไทเลอร์ที่คอยเช็คเด็ก ส่วนเจ้านายคนอื่นไม่ค่อยเข้ากาสิโนถ้าไม่มีงานสำคัญ อ่อ...ลืมแนะนำตัว ฉันมิ้วกี้ ทำงานที่นี่มาสามปีแล้วล่ะ"

"มีนค่ะ"

"ตอบอย่างกับกลัวดอกพิกุลจะร่วง"

"งั้นมีนขอถามหน่อยได้ไหมคะ"

"ถ้าตอบได้ก็จะตอบ"

"เด็กใหม่ต้องโดนแบบนี้ทุกคนเลยใช่ไหมคะ"

"ถามอย่างกับคาดหวังว่าตัวเองพิเศษที่ได้นอนกับเจ้านายอย่างนั้นแหละ" มิ้วกี้พูดกึ่งหัวเราะ

"ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ" ฉันรีบปฏิเสธทันควันเพราะไม่คิดว่าตัวเองพิเศษสำหรับผู้ชายคนนั้นเลย และไม่เคยต้องการจะนอนกับเขาถ้าไม่จำเป็นจริง ๆ

"เจ้านายทุกคนที่รับผู้หญิงเข้าทำงานจะมีการเช็คเด็กเป็นธรรมดา ส่วนใหญ่ไม่เกินสองครั้งที่เจ้านายจะเรียกใช้บริการ แต่ฉันขอเตือนเลยว่าถ้าอยากทำงานที่นี่นาน ๆ อย่าเสนอตัวให้เจ้านาย ถ้าเจ้านายต้องการก็จะเรียกเอง อีพวกที่อยากได้เจ้านายเป็นเจ้าของได้ออกไปเตะฝุ่นกันหมดแล้ว โดยเฉพาะเด็กใหม่อย่างเธอควรอยู่ในที่ของตัวเอง ไม่ใช่แค่เจ้านายไม่ชอบแต่คนที่นี่มันขี้อิจฉา"

มีนตราพยักหน้าเข้าใจและรับฟังคำเตือนจากคนตรงหน้า การถูกผู้ชายมีอะไรด้วยมันน่าอิจฉาตรงไหน มีแต่ความเจ็บปวดและเจ็บทุรนทุราย

"แล้วที่พี่มิ้วกี้บอกว่าอยู่ที่เจ้านายคนไหนจะเช็คนั้นแปลว่าที่นี่ไม่มีแค่คุณไทเลอร์คนเดียวเหรอคะ"

"นี่เธอเป็นเด็กใหม่ที่ไม่รู้ข้อมูลอะไรเลยเหรอ เธอมาสมัครงานที่นี่ได้ยังไงเนี่ย! ทุกคนที่อยากมาทำงานที่นี่เพราะอยากโดนเจ้าของกาสิโนเช็คของทั้งนั้นแหละ ผู้หญิงที่จะทำงานที่นี่ได้ไม่ใช่ใครก็ได้แต่คุณสมบัติต้องผ่าน ฉันจะบอกให้รู้ไว้ก็แล้วกันที่นี่มีเจ้านายด้วยกันสามคน คุณไทเลอร์ คุณโรมัน และคุณเจโฮป แต่ไม่ต้องห่วงถ้าเจ้านายคนไหนเช็คเด็กแล้วก็จะไม่ซ้ำกัน สภาพเธอวันนี้โดนคุณไทเลอร์ วันหน้าคุณไทเลอร์ก็จะเรียกเธอมาใช้บริการ"

คุณสมบัติที่ว่าหมายถึงรูปร่างหน้าตาสินะ ไม่ใช่แค่คนตรงหน้าที่สวย แต่ตอนที่เดินเข้ามาผู้หญิงที่ผ่านตาฉันสวย ๆ ทั้งนั้น

"มีโอกาสที่เขา...เอ่อ คุณไทเลอร์จะไม่เรียกไหมคะ"

"เยอะแยะไป"

ฉันได้แต่เอาคำพูดของผู้หญิงตรงหน้ามาคิดเพราะคำพูดของไทเลอร์ยังกึกก้องอยู่ในหู

'แค่เอาร่างกายที่แสนบริสุทธิ์ของเธอมาแลกเพียงครั้งเดียวจะทำให้ฉันยกหนี้ให้เธองั้นเหรอ'

ถึงอย่างนั้นถ้าตามคำที่ผู้หญิงคนนี้บอกก็ไม่เกินสองครั้งนั่นแปลว่าถ้าหลังจากนี้ฉันถูกเรียกให้ทำเรื่องบนเตียงอีกครั้งก็จะไม่ถูกเรียกแล้วใช่ไหม ถึงแม้จะต้องก้มหน้าทำงานที่นี่เพื่อใช้หนี้ที่ตัวเองไม่ได้สร้างก็ยังดีกว่าใช้ร่างกายล้างหนี้

…เจ็บเหลือเกิน เจ็บแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน มันปวดร้าวจนเหมือนร่างกายแตกเป็นเสี่ยง ๆ

"ไปทำงานได้แล้ว เพิ่งมาวันแรกเดี๋ยวฉันสอน หน้าที่เธอวันแรกไม่มีอะไรมากหรอก เอาไว้ให้ชินงานก่อนแล้วค่อยว่ากัน อีกอย่างสภาพเธอน่าจะเดินไม่สะดวก”

มีนตรามองสีหน้าและท่าทางของหญิงสาวตรงหน้าที่กึ่งหัวเราะอีกทั้งยังใช้สายตามองตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า มันไม่ใช่เรื่องตลกสำหรับฉันเลย แต่สำหรับคนที่นี่คงเป็นเรื่องตลกและกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

ใช้เวลาไม่ถึงห้านาทีพี่มิ้วกี้ก็พาฉันมาโซนที่เป็นกาสิโนจริง ๆ ไม่ใช่โซนที่ฉันเห็นตอนเดินเข้ามาครั้งแรก เพราะโซนนี้อยู่ด้านในเข้ามาอีก ไม่น่าเชื่อเลยว่าผู้คนจะล้นหลามขนาดนี้ และถ้าให้เดาตึกนี้มีหลายชั้นคงมีคนเล่นการพนันในชั้นอื่น ๆ อีก

“เด็กใหม่ใคร”

“คุณไทเลอร์”

“ไม่คิดจะสวัสดีรุ่นพี่หน่อยเหรอ”

“สวัสดีค่ะ” มีนตรายกมือไหว้กลุ่มสาวสวยที่ยืนอยู่ก่อนแล้ว แค่น้ำเสียงและแววตาก็รู้ว่าคนพวกนี้ไม่สร้างมิตรกับฉันแน่นอน คงไปทับรอยใครในผู้ชายคนเดียวกันเลยเกิดความหมั่นไส้

“ดูซื่อบื้อไม่น่ามาทำงานแบบนี้ แต่อย่างว่าฉันเจอพวกแอ๊บแอ้มาก็เยอะ ทำตัวไร้เดียงสาเพื่อเรียกคะแนน”

“หยุดพล่ามแล้วแยกย้ายไปทำงาน เจ้านายเคยบอกแล้วไม่ใช่เหรออย่าเป็นหมาหวงก้าง” มิ้วกี้พูดแดกดันรุ่นน้อง จนสุดท้ายยอมเดินกระฟัดกระเฟียดไปทำงานในหน้าที่ตัวเอง

แค่คำพูดของรุ่นพี่สาวก็ทำให้ฉันมั่นใจในความคิดของตัวเอง ฉันดันไปทับรอยผู้ชายคนเดียวกันกับผู้หญิงคนนั้น

“ฉันไม่ได้ปกป้องเธอหรอกนะ แต่แค่รำคาญหมาเห่า อยู่ที่นี่ต้องเก่ง ถ้าเธอยอมและอ่อนแอทุกคนสามารถจิกหัวเธอไปตบได้เลย และฉันก็ไม่ใช่ไม้กันหมาให้ใคร”

“ค่ะ มีนจะพยายาม”

“ส่วนวันนี้งานของเธอไม่มีอะไรมาก เธอเห็นเส้นแบ่งสีทองกับสีเงินที่เสาไหม ทางซ้ายสีทอง ทางขวาสีเงิน วันนี้เธอดูแลฝั่งสีเงินเพราะเป็นลูกค้าทั่วไปไม่ใช่วีไอพี เธอมีหน้าที่รับเหรียญชิปจากพนักงานที่เคาน์เตอร์แล้วเดินไปให้ลูกค้าที่โต๊ะ”

มีนตรารับฟังคำสอนของรุ่นพี่และพยักหน้าด้วยความเข้าใจทั้งที่ร่างกายกำลังประท้วงอย่างหนักแต่ไม่มีทางเลือก ต้องกัดฟันฝืนความเจ็บปวดทำงาน

“แล้วมีนจะได้หยุดพักงานตอนไหนคะ”

“เข้า 6 โมงเย็น เลิก 6 โมงเช้า”

ดวงตากลมโตเบิกตาโตด้วยความตกใจ ฉันต้องแบกร่างกายที่แสนปวดร้าวไปจนพรุ่งนี้เช้า และไม่คิดว่าผู้คนที่กาสิโนจะเล่นหามรุ่งหามค่ำแบบนี้

“ไปทำงาน อย่าคิดอู้ ไม่แน่ตอนนี้เจ้านายอาจดูพฤติกรรมเธออยู่ ทุกย่างก้าวบริเวณนี้เต็มไปด้วยกล้องวงจรปิด และฉันขอกำชับว่าห้ามถ่ายรูปกาสิโนลงโซเชียลเพราะมันคือกฎของที่นี่”

“ค่ะพี่มิ้วกี้” จะให้ฉันถ่ายรูปได้ยังไงกันแม้แต่โทรศัพท์ติดตัวยังไม่มีมาเลยด้วยซ้ำ เมื่อก่อนเคยมีโทรศัพท์เป็นของตัวเองแต่แม่เลี้ยงของฉันก็เอาไปให้ตะวันลูกชายสุดรัก จนฉันไม่มีโทรศัพท์ใช้มาเป็นปีแล้ว

————————

ภายในห้องทำงาน

ไทเลอร์เอนกายพิงกับเก้าอี้หนังราคาแพงหลังจากเคลียร์งานเสร็จ สายตาคมกริบจ้องมองภาพเคลื่อนไหวจากกล้องวงจรปิด สายตามุ่งมั่นไปที่ภาพที่จับเด็กสาวตัวเล็กในชุดสีแดงเพลิง ไม่ว่าเธอจะเดินผ่านกล้องไหนสายตาคมกริบก็มองตามไม่ละสายตาไปที่อื่น

ก๊อก ก๊อก...

เสียงเคาะประตูดังทำให้สายตาคมกริบละสายตาจากภาพกล้องวงจรปิดและปรายตามองลูกน้องคนสนิทที่เดินเข้ามา

"โฉนดที่ดินของเธอในจังหวัดนครศรีธรรมราชครับ เหลือแค่ให้เธอเซ็นเอกสารมอบอำนาจก็สามารถเอาไปเปลี่ยนชื่อได้เลย ให้ผมจัดการบีบบังคับเธอเซ็นมอบอำนาจเลยไหมครับ" เคนลูกน้องคนสนิทรายงานเจ้านายหนุ่ม

"เดี๋ยวกูจัดการเอง" น้ำเสียงเรียบนิ่งเอ่ยบอกลูกน้องคนสนิทก่อนจะจ้องมองใบโฉนดที่ดินที่เป็นชื่อของมีนตรา

สิ้นคำบอกกล่าวของเจ้านายหนุ่มทำให้เคนชะงักไปเล็กน้อยแต่ก็ไม่กล้าที่จะถามอะไรมาก ปกติแล้วหน้าที่จัดการด้านเอกสารจะเป็นตนเองที่ทำให้เจ้านายแต่สถานะลูกน้องก็ไม่มีสิทธิ์สงสัยได้แต่น้อมรับความต้องการของเจ้านาย

"ตอนเลิกงานให้เด็กนั่นไปรอกูที่ห้องรับรอง"

"ครับ แล้วจะให้เธอนอนไหนครับ เพราะเธอไม่มีบ้านที่นี่และดูท่าจะไม่มีเงินติดตัวเลยสักบาท"

"ห้องของพนักงานในตึกนี้มีหลายห้องมึงก็เลือกเอาจะให้นอนห้องไหนแล้วก็เอากุญแจให้ไปซะ กูยังต้องใช้งานเด็กนั่นอีกนาน"

"ได้ครับนาย" เคนก้มหัวรับคำสั่งเจ้านายหนุ่มก่อนจะเดินออกจากห้อง

ทันทีที่ประตูปิดลงสายตาคมหันกลับมาจ้องมองภาพจากกล้องวงจรปิดอีกครั้ง ใบหน้าคมคายยากที่จะคาดเดาว่ากำลังคิดอะไรอยู่ ได้แต่จ้องมองภาพเคลื่อนไหวที่มีหญิงสาวชุดแดงอยู่แบบนั้นเงียบ ๆ