EP 7 : อย่าให้พลาดท้องNC20+

ตอนที่ 7 : อย่าให้พลาดท้อง NC20+

สายตาคมมองเรือนร่างอรชรที่สวยสะกดสายตา และเลื่อนสายตาขึ้นมองใบหน้าหวานที่เลอะไปด้วยคราบน้ำตาทำให้เลือดในตัวสูบฉีด ยิ่งเธอร้องไห้ก็เหมือนเติมเชื้อไฟให้ลุกโชติช่วง สายตาคมลดระดับสายตามาที่เนินอกขนาดใหญ่ที่สุดแสนจะธรรมชาติโดยเฉพาะยอดปทุมถันสีชมพูอมน้ำตาลคู่นั้นล่อตาล่อใจก่อนจะกดสายตาลงมาที่จุดเชื่อมต่อที่คับแน่น มองท่อนเอ็นที่ไร้เครื่องป้องกันกำลังถูกร่องสวาทที่ฝืดเคืองกลืนกิน มองเห็นคราบเลือดค่อย ๆ ไหลออกมากลายเป็นภาพที่น่าประทับใจ

"ร้องไห้ไปก็เท่านั้น น้ำตาเธอไม่ได้ทำให้ฉันเห็นใจ"

"ฮรือออ..." มีนตราสะอื้นไห้จนตัวโยนในความเจ็บปวดที่ได้รับอีกทั้งยังรู้สึกสะอิดสะเอียนกับกลิ่นคาวเลือดของตัวเองที่คละคลุ้งไปทั่วห้อง

ถึงแม้ไทเลอร์จะกระแทกด้วยความดิบเถื่อนไปแล้วสองครั้งแต่มันก็ยังไม่สามารถเข้าไปได้จนสุดลำ เป็นอีกครั้งที่ไทเลอร์อัดกระแทกจนสุดแรงเพื่อให้ท่อนลำขนาดใหญ่ฝังตัวเข้าไปในร่องสวาทของเธอ

ปึก

"กรี๊ดดดด" ดวงตากลมโตเหลือกขึ้นเมื่อถูกอัดกระแทกเข้ามาอีกครั้ง

"หึ" ไทเลอร์หัวเราะในลำคอเมื่อได้สิ่งที่ต้องการและถูกใจกับอาการทุรนทุรายของเธอ หลังจากนั้นไม่ปล่อยให้เสียเวลาท่อนเอ็นที่ไร้เครื่องป้องกันจัดการเคลื่อนไหวเข้าออกด้วยจังหวะที่หนักหน่วงไม่จำเป็นต้องปรานีลูกหนี้อย่างเธอ ร่างกายเธอก็แค่สินค้าที่เอามาใช้หนี้เท่านั้น

ท่อนเอ็นขนาดใหญ่เลอะไปด้วยเลือดสีแดงสดกำลังเคลื่อนไหวระรัวในร่องสวาทที่เริ่มเปลี่ยนจากสีชมพูระเรื่อเป็นสีแดงก่ำ เลือดสีแดงสดกระเซ็นเลอะเปรอะเปื้อนหน้าขาขาวกลายเป็นภาพที่ชวนมองเหมือนศิลปะ

ปึก ปึก ปึก

"กรี๊ดดดด อื้ออ พอสักที ไม่ไหวแล้ว ฮือออ"

"ซี๊ดดด แน่นชิบ" ไทเลอร์ถูกใจในความคับแน่นของร่องสวาทที่บีบรัดท่อนเอ็นจนเสียวสะท้านไปทั่วทั้งลำ สะโพกสอบเคลื่อนไหวระรัวไม่สนใจคำร้องขอของเธอ มือหนาปล่อยมือเธอให้เป็นอิสระแต่เปลี่ยนมารั้งเอวคอดกิ่วไว้แน่นพร้อมกับถาโถมแรงที่มีใส่ตัวเธอไม่ยั้งดั่งสัตว์ป่าผู้หิวกระหาย

สายตาคมมองหน้าอกขนาดใหญ่ที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะกระแทกความใหญ่โตของเนินอวบอิ่มทำให้อดใจไม่ไหวจนต้องเอื้อมมือไปบีบเคล้น

"อื้อออ ฮรือออ" ไม่ใช่แค่ช่วงล่างที่เจ็บจนปวดร้าว แต่ช่วงบนของฉันก็เจ็บปวดไม่แพ้กันเมื่อถูกแรงบีบขยำจากฝ่ามือหนา เขาลงน้ำหนักมือเต็มแรงจนถึงมัดกล้ามเนื้อด้านในเหมือนเขาต้องการให้เต้าอวบของฉันแตกสลายคามือ สลับกับใช้นิ้วแกร่งขยี้ที่ยอดปทุมถัน ทั้งดึง ทั้งหยิกจนฉันเจ็บ

เพลี๊ยะ

มือหนาฟาดเข้าที่เต้าอวบเต็มแรงด้วยความดิบเถื่อนทำให้เกิดรอยแดงทั้งห้านิ้วประทับอยู่บนเนินอกอวบอิ่ม พร้อมกับอัดกระแทกท่อนเอ็นเข้าออกเป็นจังหวะถี่ ๆ

"อึก จะ เจ็บ ฮืออ"

"นมเด้งดีฉิบหาย ห ก็ตอดไม่หยุด"

ร่างเล็กเขยื้อนไปตามแรงกระแทกต่อให้พยายามดีดดิ้นก็ไม่มีทางรอดพ้น ต้องนอนแผ่หลาให้เขากระทำอย่างป่าเถื่อนจนกว่าจะพอใจ เป็นความเจ็บปวดที่ย้ำ ๆ อยู่ที่เดิม ยิ่งเจ็บเขาก็ยิ่งซ้ำจนช่วงล่างของฉันชาไปทั้งหมด คล้ายกับใช้เข็มแท่งใหญ่ทิ่มซ้ำ ๆ อยู่ตำแหน่งเดิม

สายตาที่พร่ามัวมองร่างกายกำยำที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามกำลังเคลื่อนไหว มือเรียวเล็กกำผ้าปูที่นอนไว้แน่นเพื่อระบายความเจ็บปวดแต่มันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวดน้อยลงเลย

ปึก ปึก ปึก

เสียงกระแทกดังกึกก้องไปทั่วห้องจังหวะกระแทกหนักและถี่ไม่มีหยุดยั้ง ระรัวสะโพกเข้าออกไม่มีพักให้หายใจ มือหนาเปลี่ยนมาจับเอวคอดกิ่วเมื่อบีบเคล้นเต้าอวบจนพอใจ ไม่ใช่แค่เธอที่เจ็บปวดเขาเองก็รู้สึกปวดแกนกายไปทั่วทั้งลำเหมือนกัน ร่องสวาทบีบรัดจนยากจะขยับก็ยิ่งทำให้ไทเลอร์ปวดหนึบ สายตาคมมองจุดเชื่อมต่ออีกครั้งเมื่อใกล้จะถึงจุดหมายปลายทาง ท่อนเอ็นถูกเคลือบด้วยน้ำหวานผสมกับเลือดบริสุทธิ์ ใบหน้าคมคายเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับทวีความรุนแรงมากขึ้นกว่าเดิม

ปึก ปึก ปึก

"กรี๊ดดดด อือ…ออ" เขาเร่งจังหวะให้เร็วขึ้นจนฉันรับไม่ไหว น้ำตาที่เกือบจะแห้งเหือดไหลออกมาอีกครั้ง มือเรียวเล็กคว้าเข้าที่ท่อนแขนแกร่งพร้อมกับลงน้ำหนักมือเต็มแรงเพื่อระบายความเจ็บปวด เล็บจิกเข้าที่ผิวหนังหวังให้ความเจ็บปวดนั้นแผ่ซ่านไปที่เขาบ้าง

"ฮรือออ ฉันเจ็บ"

ไทเลอร์ปรายตามองมือเรียวเล็กที่จิกเข้าที่ท่อนแขนแกร่งแต่ไม่สนใจ เร่งจังหวะให้เร็วขึ้นมากกว่าเดิมเมื่อใกล้ถึงปลายทางเต็มที อาการเกร็งปะทุขึ้นเรื่อย ๆ ปลายหัวเห็ดวูบวาบจนใกล้ระเบิด แต่แล้วมือหนากลับชักท่อนเอ็นออกจากร่องสวาทและชักรูดสองสามทีก่อนจะปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นออกมา

"อ่าาา" เสียงคำรามดังกึกก้อง น้ำรักสีขาวขุ่นทุกหยาดหยดถูกฉีดลงบนหน้าท้องแบนราบ สายตาคมมองผลงานตัวเองด้วยความชอบใจแต่ไม่แสดงออกทางสีหน้าแต่อย่างใด

ร่างกายแทบไม่มีเรี่ยวแรงที่จะทำอะไรต่อ ได้แต่นอนให้เขาจัดการกับร่างกายอย่างน่าสมเพช เขาจับขาฉันแหกออกเหมือนตรวจเช็คผลงานตัวเอง

สายตาคมมองร่องสวาทที่เป็นรูโบ๋ด้วยความชอบใจ มองความบอบช้ำของร่องสวาท อีกทั้งยังทิ้งคราบเลือดไว้ดูต่างหน้า เมื่อมองจนหนำใจทำให้ใบหน้าคมคายเงยขึ้นและผละตัวออกจากร่างกายเธอ

"ฉันให้เวลาพักถึงห้าโมงเย็น หกโมงพร้อมเริ่มงาน"

"งานอะไร" น้ำเสียงที่สั่นเครือเอ่ยถามพร้อมกับหันมองชายหนุ่มร่างสูงที่ลุกออกไปยืนที่ปลายเตียง

"เธอคิดว่าแค่ความซิงจะทำให้ฉันยกหนี้ให้เธองั้นเหรอมีนตรา เธอจะต้องทำงานเป็นพนักงานที่นี่ และเมื่อไหร่ที่ฉันต้องการต้องมาบำเรอร่างกายให้ฉัน" ไทเลอร์พูดพร้อมกับเดินไปหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดคราบน้ำรักและคราบเลือดออกจากท่อนเอ็นอย่างลวก ๆ และปรายตามองหญิงสาวร่างเล็กที่ยังนอนแผ่หลาอยู่บนเตียงด้วยสภาพไม่สู้ดีนัก

"ฉันลุกไม่ไหว"

หมับ

มือหนาเอื้อมมาบีบรัดปลายคางมนและบังคับให้เธอลุกขึ้นนั่งตามความต้องการ สายตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่เลอะไปด้วยคราบน้ำตาแต่ไร้ซึ่งความสงสาร

"เป็นแค่เด็กขัดดอกไม่มีสิทธิ์พูดอะไรทั้งนั้น และฉันก็ทำให้เธอลุกได้แล้วนี่ไง"

"แต่คุณทำฉันเจ็บไปทั้งตัว จะให้ฉันเดินไปไหนมาไหนสะดวกได้ยังไงกัน" มือเรียวเล็กจับเข้าที่ท่อนแขนแกร่งเพื่อผลักมือเขาออกจากปลายคางมนแต่เหมือนกับว่าเขายิ่งลงน้ำหนักมือจนฉันรู้สึกปวดร้าวไปทั่วกรอบใบหน้า

"นั่นมันร่างกายเธอที่ต้องรักษาให้หายเอง และที่ฉันทำวันนี้ถือว่าปรานีเธอแล้ว" ไทเลอร์ผละมือออกจากปลายคางมนแต่ด้วยที่ลงน้ำหนักมือแรงไปทำให้เหมือนกับสะบัดตัวเธอจนร่างอรชรล้มลงไปนอนกับเตียงอีกครั้ง

ฟุบ

"อึก" มีนตรากัดฟันแน่นไม่มีส่วนไหนของร่างกายที่ไม่เจ็บปวด

ก๊อก ก๊อก...

เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้มือหนาตลบผ้าห่มผืนหนาปกคลุมร่างกายเปลือยเปล่าของคนที่นอนอยู่ ร่างแกร่งเดินไปหยิบผ้าขนหนูสีขาวมาพันเอวสอบไว้อย่างหมิ่นเหม่ก่อนจะเอ่ยปากให้คนที่เคาะประตูเข้ามา

"เข้ามา"

แกร่ก

ทันทีที่เปิดประตูเข้ามากลิ่นคาวเลือดได้ลอยมาเตะจมูก แต่เมื่อเจอสายตาของเจ้านายหนุ่มทำให้ลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามาพร้อมกับกล่องยา

"ยาที่นายสั่งครับ"

"ออกไป" ไทเลอร์รับกล่องยาคุมรายเดือนและเอ่ยปากไล่ลูกน้องให้ออกจากห้องนี้ จัดการล็อกประตูเสร็จสรรพก่อนจะเดินมาที่เตียงที่มีคนตัวเล็กนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา กล่องยาคุมถูกโยนลงบนเตียงเป็นตำแหน่งที่เธอเห็นพอดี

"กินยาทุกวัน อย่าขาด อย่าลืม เพราะเมื่อไหร่ที่เธอท้องเด็กคนนั้นจะไม่มีพ่อทันที"

ถึงแม้ฉันจะไม่ได้หันไปมองเขาแต่ก็รู้ว่าลักษณะท่าทางของผู้ชายคนนั้นเป็นแบบไหน เพียงแค่น้ำเสียงก็รู้แล้วว่าเขาเป็นผู้ชายยังไง ฉันไม่มีทางพลาดให้กับผู้ชายคนนี้เป็นอันขาด ที่ต้องยอมเพราะต้องการโฉนดที่ดินผืนสุดท้ายของครอบครัวฉันคืน มือเรียวเล็กกำกล่องยาคุมไว้แน่นด้วยอารมณ์โกรธ ดวงตากลมโตแดงก่ำ จะให้ฉันโทษเขาคนเดียวก็ไม่ถูก จุดเริ่มต้นของเรื่องทั้งหมดก็คือแม่เลี้ยง ผู้หญิงที่พ่อเอามาเป็นเมียใครจะคิดว่าพ่อเลี้ยงงูเห่าเอาไว้ให้พ่นพิษใส่ฉัน

ปัง

เสียงประตูปิดลงเมื่อเวลาผ่านไปเกือบสิบนาที ทำให้มีนตราค่อย ๆ ผลักผ้าห่มผืนหนาออกจากร่างกายและหันไปมองทางประตู เพื่อตรวจสอบให้แน่ใจว่าคนที่ย่ำยีร่างกายฉันได้ออกไปแล้ว ร่างเล็กที่แสนบอบช้ำดันตัวเองลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียงแต่มันก็ยากลำบากซะเหลือเกิน

"อ๊าาา เจ็บ" มีนตราร้องออกมาเสียงหลงพร้อมกับแสดงสีหน้าที่เจ็บปวดแบบไม่เสแสร้ง ฉันกัดฟันแน่นเพื่อข่มความเจ็บปวดจนนั่งได้สำเร็จ จากนั้นเลิกผ้าห่มผืนหนาออกจากร่างกายแววตาวูบไหวทันทีเมื่อเห็นคราบเลือดเลอะอยู่บนผ้าปูเตียงและหน้าขาขาวเนียน มองคราบน้ำรักสีขาวขุ่นที่ยังเลอะอยู่หน้าท้องแบนราบด้วยสายตาที่พร่ามัว