บทที่ 2

เพราะไม่ว่าจะเป็นหน้าตา ฐานะ หรือแม้แต่จริตที่ผู้หญิงควรมีฟ้าลดาก็อยู่เหนือเธอแทบทุกอย่าง ไม่แปลกเลยหากใครต่อใครจะหลงรัก ในขณะที่เธอคงเป็นได้เพียงแค่จุดเล็กๆ บนโลก ที่ไม่ค่อยมีใครให้ความสนใจ

“พี่ว่าเดี๋ยวพี่เดินไปส่งน้องฟ้ากับน้องพลอยที่ห้องประชุมดีกว่า พอดีพี่รู้จักเพื่อนหลายคน จะได้ช่วยพูดให้พวกมันไม่ทำโทษพวกเรา ดีไหมครับ” สิ้นคำนั้นฟ้าลดาก็รับคำเสียงหวานก่อนที่ทั้งคู่จะพากันเดินเคียงคู่กันไป และเหมือนจะลืมไปแล้วว่ายังมีเธอยืนมองพวกเขาอยู่ตรงนี้อีกคน

นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาความสัมพันธ์ของฟ้าลดากับรเมศก็ค่อยๆ เริ่มต้นขึ้นโดยมีพลอยขวัญเป็นสะพานคอยสานความรักของทั้งคู่ให้งอกงามตามคำขอร้องของฝ่ายชายที่เข้ามาขอร้องให้เธอช่วย ซึ่งเธอก็ยินดีที่จะช่วยต่อให้จำรู้สึกอึดอัดใจแค่ไหน แต่ก็อยากช่วยทำให้เขาได้สมหวังในรักอยู่ดี ส่วนตัวเธอทำได้แค่เก็บความรักของตัวเองเอาไว้ ไม่กล้าที่จะบอกไป

แต่แล้วไม่นานฟ้าลดาเพื่อนรักของเธอก็เริ่มถอยห่างคนรักหนุ่มเมื่อความรักของทั้งคู่ย่างเข้าปีที่สี่เพราะมีภพธรรุ่นพี่อีกคนเข้ามาแทรกระหว่างกลาง และเหมือนฟ้าลดาจะยินดีเป็นอย่างยิ่งในการเปิดประตูหัวใจต้อนรับคนรักใหม่อีกคน นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นกระทั่งวันนี้ วันที่รเมศเข้ามาขอให้เธอช่วยทำในสิ่งที่ยาก ยากชนิดที่เธอเองก็ไม่รู้จะทำยังไง

“เราจะบอกเลิกพี่ปราบวันนี้!”

ฟ้าลดาตัดสินใจบอกถึงสิ่งที่กำลังจะทำให้เพื่อนรักคนเดียวอย่างพลอยขวัญได้รู้แน่นอนมันทำให้อีกคนตกใจ

“ไม่ได้นะฟ้า! พี่ปราบเขารักฟ้ามากนะ” พลอยขวัญรีบแย้งกลับไปในทันที รู้สึกเห็นใจคนที่กำลังจะถูกบอกเลิกไม่น้อย เขาคงเสียใจมากแน่ๆถ้ารู้ว่าตอนนี้เพื่อนรักของเธอได้ปันใจไปให้ผู้ชายอื่น

“แต่เรารักพี่ภพมากกว่านี่พลอย เราเบื่อที่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ สู้บอกความจริงกับพี่ปราบไปตรงๆ เลยดีกว่า พลอยไม่ต้องพูดอะไรแล้ว นี่ชีวิตเรา เราขอเลือกเอง!” พลอยขวัญที่ตั้งใจจะพูดเพื่อโน้มน้าวจิตใจของเพื่อนถึงกับชะงักเมื่อเจอเข้ากับคำพูดที่มันทำให้เธอเสียใจ และเหมือนว่าอีกคนจะเพิ่งรู้สึกตัว ว่าเผลอพูดอะไรที่ทำร้ายจิตใจเพื่อนที่คอยช่วยเหลือกันเรื่อยมาเข้า

“เราขอโทษนะพลอย เราไม่ได้ตั้งใจจะว่าพลอยแบบนั้น แต่ก็เพราะพลอยนั่นแหละชอบมาโน้มน้าวใจเราเรื่องของพี่ปราบ ความรักมันเป็นเรื่องใหญ่นะพลอย อีกอย่างเราเองก็รู้สึกแย่ด้วยที่ต้องคบซ้อน ตอนนี้คนที่เรารักคือพี่ภพ เราสองคนคุยกันแล้วนะว่าเราจะไปเรียนต่อเมืองนอกด้วยกัน” เมื่ออีกคนตัดสินใจถึงขั้นนี้แล้วพลอยขวัญก็หมดปัญญาที่จะพูดอะไรต่อไป เธอรู้ว่าเพื่อนรักของเธอไม่ใช่คนเลวร้าย เพียงแต่สิ่งที่ฟ้าลดาทำมันคือเรื่องผิด และพี่ปราบเองก็ไม่ได้ทำผิดอะไรเลยไม่ว่าจะเรื่องไหนๆ

แต่เมื่อเพื่อนรักของเธอได้เลือกแล้วว่าจะรักใคร เธอก็คงห้ามอะไรไม่ได้ สิ่งไหนจะเกิดก็คงต้องปล่อยให้มันเกิดไป เธอเชื่อว่าปราบจะเสียใจมาก และเขาจะกลับมายืนได้อีกครั้งในไม่ช้า ส่วนเธอจะคอยเป็นกำลังใจให้อยู่ห่างๆ ทำเหมือนที่ทำมันมาตลอดสี่ปีในฐานะคนนอกสายตาของเขา