บทที่ 7 นางในดวงใจ

พอมาถึงตำหนักของของฟางไท่เฟย นางกำนัลก็เข้าไปรายงานทันที ไม่นานก็ออกมาเชิญให้เฟยเจินเข้าไปพบ ร่างบางเดินเข้าไปข้างในก็เจอสตรีสูงวัยที่ดูยังไม่ค่อยแก่เท่าไรนั่งอยู่เหนือคนอื่น รองลงมาก็มีหญิงสาวรูปร่างหน้าตางดงามนั่งอยู่

“คารวะเสด็จแม่เพคะ” เฟยเจินเดินเข้าไปย่อตัวคารวะฟางไท่เฟยด้วยกริยางดงาม

“ลุกขึ้นเถอะ” ฟางไท่เฟยเอ่ยบอกก่อนจะมองสตรีตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ ถ้าหากว่าไม่มีพระราชโองการสมรสจากฮ่องเต้ ป่านนี้หลานสาวอย่างฟางหรงก็คงได้แต่งงานกับลูกชายของนางไปแล้ว

“หรงเอ๋อร์เจ้าช่างเป็นเด็กกตัญญูจริงๆ ที่มาเยี่ยมข้าบ่อยๆ ไม่เหมือนลูกสะใภ้อย่างเจินเฟยที่ไม่ค่อยมีเวลามาเยี่ยมคนแก่อย่างข้าสักเท่าไร” ฟางไท่เฟยอดที่จะพูดจาเปรียบเทียบระหว่างสองคนไม่ได้

“ต้องขออภัยที่ลูกสะใภ้ป่วยบ่อยจนทำให้ไม่สามารถมาเยี่ยมเสด็จแม่ได้” หึ คิดว่าพูดแบบนี้แล้วนางจะสำนึกผิดหรือไง มีอย่างที่ไหนเอานางไปเปรียบเทียบกับฟางหรง คงอยากจะยกตำแหน่งลูกสะใภ้ให้จนเนื้อตัวสั่นล่ะสิ แต่อย่าหวังเลยว่านางจะยอมให้ใครมาแย่งท่านอ๋องไปได้ง่ายๆ

“เจ้าป่วยบ่อยขนาดนี้แล้วเมื่อไรจะมีบุตรชายเสียที ข้าว่าให้หรงเอ๋อร์แต่งเข้าไปในจวนเพื่อจะได้ช่วยให้เฉิงจินมีบุตรไวๆ”

“เรื่องนี้ลูกสะใภ้อย่างเฟยเจินไม่กล้าตัดสินใจ คงต้องรอให้ท่านอ๋องออกความคิดเห็นเพคะ” พูดได้คำสองคำก็จะยกหลานสาวมาเป็นอนุของสามีนาง สมกับเป็นแม่สามียุคโบราณจริงๆ

“กำลังพูดถึงเรื่องอะไรกันอยู่พะยะค่ะเสด็จแม่” ยังไม่ทันที่ฟางไท่เฟยจะพูดอะไรออกมาอีก เฉิงอ๋องก็เดินเข้ามาพร้อมกับเอ่ยถาม

“แม่กำลังปรึกษากับเฟยเจินเรื่องจะให้หรงเอ๋อร์แต่งเข้าจวน เจ้าเองก็อายุมากแล้ว ถึงเวลาต้องมีทายาทได้แล้ว เฟยเจินป่วยบ่อยแบบนี้จะพร้อมมีบุตรได้อย่างไร อีกอย่างพระชายารองก็ไม่มีวี่แววว่าจะมีบุตรเสียที แม่ก็เลยอยากจะให้หรงเอ๋อร์แต่งเข้าจวนไปปรนนิบัติเจ้า” พูดออกมาได้ว่ากำลังปรึกษานาง พูดว่าบังคับให้นางยอมรับเสียมาก เฟยเจินได้แต่ต่อว่าฟางไท่เฟยในใจ

“เสด็จแม่จะให้น้องหรงแต่งมาเป็นอนุได้อย่างไรกัน อีกอย่างเป็นข้าเองที่ยังไม่คิดจะมีบุตร” ไม่คิดจะรับฟางหรงเป็นอนุ แต่รอให้ข้าตายก่อนแล้วค่อยรับนางมาเป็นพระชายาเอกใช่ไหม เฟยเจินคิดในใจด้วยความโมโห อย่าหวังเลยว่าเฟยเจินคนนี้จะหลีกทางให้

“ถ้าอย่างนั้นก็แต่งไปเป็นพระชายาเอกอีกคนสิ แล้วแม่จะไปกราบทูลขอฮ่องเต้เอง”

“ลูกขอให้เสด็จแม่หยุดคิดเรื่องนี้เถอะพะยะค่ะ” ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะชอบฟางหรงแต่จะให้เขาดึงอีกฝ่ายลงมาเป็นเพียงอนุที่เอาไว้เพียงคลอดลูกได้อย่างไรกัน

“พี่เฉิงจินอย่าไปว่าเสด็จป้าเลย เป็นเพราะข้าอยากเป็นอนุของท่านเอง” ฟางหรงเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานพร้อมกับมองชายหนุ่มด้วยแววตาลึกซึ้ง

“รู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา เจ้าอย่าไปฟังเสด็จแม่ของข้ามาก เจ้าจะต้องเจอชายหนุ่มที่ดีแน่นอน”

“นั่นสิน้องหรง เจ้าจะต้องเจอชายหนุ่มจากตระกูลดีๆ อย่างที่ท่านอ๋องบอกแน่” เฟยเจินที่เงียบมานานเอ่ยขึ้น เลิกส่งสายตาหวานเชื่อมให้สามีของนางได้แล้ว ทางที่ดีเจ้ารีบหาสามีแต่งงานเสียที ดีกว่าคิดจะมาแย่งสามีของคนอื่น

“เสด็จป้า ข้าไม่อยากแต่งให้คนอื่น ข้าอยากแต่งให้พี่เฉิงจินคนเดียว” ฟางหรงหันไปเอ่ยบอกกับฟางไท่เฟยด้วยน้ำเสียงสั่นเครืออย่างน่าสงสาร

“เอาเป็นว่าเรื่องนี้ไว้ค่อยคุยกันวันอื่น ตอนนี้ข้าเวียนหัวแล้ว พวกเจ้ากลับกันไปกันก่อนเถอะ” ฟางไท่เฟยเอ่ยบอกกับหลานสาวก่อนจะเอ่ยปากไล่ทุกคนแล้วเดินเข้าห้องไปพักผ่อนทันที