บทที่ 6 เข้าวัง

กว่าจะมาถึงประตูหน้าวัง เฟยเจินก็กินซาลาเปาที่ซื้อมาหมดเรียบร้อยแล้ว หญิงสาวลงจากรถด้วยใบหน้ามีความสุข ผิดกับอีกคนที่ตามลงมาข้างหลัง ใบหน้าของชายหนุ่มบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด

“เจ้าไปพบเสด็จแม่ก่อนก็แล้วกัน ข้าจะไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้”

“เพคะ” หลังจากเฟยเจินรับคำเสร็จก็เดินตามนางกำนัลไปทันที ระหว่างที่เดินผ่านสวนอยู่นั้นหญิงสาวก็ได้ยินเสียงร้องโหยหวนดังขึ้นไม่ไกล ขาที่ก้าวเดินจึงหยุดชะงักลงทันที

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นงั้นรึ”

“อย่าไปสนพระทัยเลยเพคะ รีบเสด็จไปเข้าเฝ้าไท่เฟยเถอะเพคะ” นางกำนัลเอ่ยเร่งด้วยใบหน้าตื่นตระหนกก็ยิ่งทำให้เฟยเจินเกิดความสงสัยมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม

“ข้าจะไปดูเสียหน่อย” เฟยเจินเอ่ยบอกจบก็เดินตามเสียงร้องนั่นไปโดยไม่ฟังคำร้องห้ามของนางกำนัล พอไปถึงก็เห็นนางกำนัลนั่งคุกเข่าโดยมีสตรีนางหนึ่งจับเอาไว้ ส่วนสตรีอีกนางก็ทำการตบปากของนางกำนัลคนนั้นจนมีเลือดไหลออกมา

“โอ๊ย...หม่อมฉันไม่กล้าชมสตรีอื่นต่อหน้าองค์หญิงอีกแล้วเพคะ อภัยให้หม่อมฉันเถอะนะเพคะ” นางกำนัลเอ่ยอ้อนวอนทั้งน้ำตา แลดูน่าสงสารยิ่งนัก

“ถ้าหากว่าครั้งหน้าเจ้าชมสตรีอื่นต่อหน้าข้าอีก ข้าจะสั่งให้คนฉีกปากของเจ้าเสีย” จางหมิ่นพูดจบก็เตรียมจะเดินออกไป แต่สายตาของหญิงสาวก็ปะทะเข้ากับร่างบางที่ยืนอยู่ไม่ไกลเข้าเสียก่อน

“ข้าละคิดว่าใคร ที่แท้ก็พระชายาของท่านอาข้านี่เอง” จางหมิ่นเอ่ยบอกพร้อมกับเข้าไปหาเจินเฟย

“พระชายากำลังจะไปเข้าเฝ้าไท่เฟยเพคะองค์หญิง” นางกำนัลข้างกายของเจินเฟยเอ่ยบอกเพราะกลัวว่าทั้งสองคนจะมีเรื่องกัน

“ข้ายังไม่ทันถาม เจ้าก็รีบบอกเสียแล้ว กลัวว่าข้าจะทำอะไรพระชายาหรือไง” จางหมิ่นเอ่ยออกมาด้วยความหงุดหงิด

“หม่อมฉันมิกล้าเพคะ” นางกำนัลเอ่ยบอกพร้อมกับก้มหน้านิ่ง

“ไม่ได้เจอกันนาน พระชายาดูท่าทางแล้วคงจะหายป่วยดีแล้วใช่ไหมเพคะ”

“หม่อมฉันอาการดีขึ้นแล้วเพคะ ขอบคุณที่ทรงเป็นห่วง”

“ถ้าอย่างนั้นพระชายาก็เสด็จมางานชมบุปผาที่กำลังจะจัดขึ้นได้แล้วน่ะสิ เอาไว้ข้าจะส่งเทียบเชิญไปให้ก็แล้วกัน” จางหมิ่นเอ่ยออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ถ้าหากว่างานนี้นางหาทางกำจัดเฟยเจินไม่ได้ก็อย่าเรียกนางว่าองค์หญิงสามเลย อยากจะรู้นักถ้าหากว่าท่านอาเห็นใบหน้าเสียโฉมของภรรยาแล้วยังจะเก็บนางเอาไว้อยู่หรือเปล่า

“แล้วหม่อมฉันจะรอเพคะ”

“ไท่เฟยทรงรอนานแล้วนะเพคะพระชายา” นางกำนัลเอ่ยเตือนขึ้นเมื่อเห็นว่าทั้งสองไม่มีทีท่าว่าจะเลิกคุยกันเสียที

“ถ้าอย่างนั้นหม่อมฉันขอตัวก่อนก็แล้วกัน” เฟยเจินเอ่ยบอกจบก็เดินออกไปทันที แค่เห็นจางหมิ่นนางก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายไม่ได้มาดี คิดเหรอว่าคนอย่างเฟยเจินจะยอมให้ใครมาทำอะไรได้ง่ายๆ รู้จักนางร้ายเบอร์หนึ่งน้อยไปเสียแล้ว