บทที่ 8 ชายารองหรือจะสู้ชายาเอก

หลังจากกลับมาถึงจวน เฉิงอ๋องก็เข้าห้องตำรา ส่วนเฟยเจินก็กลับเรือนของตนเอง พอกลับมาถึงห้องหญิงสาวก็เอ่ยถามขึ้น

"พระชายารองส่งสมุดบัญชีกับกุญแจห้องเก็บของมาหรือยัง"

"ยังเลยเพคะ"

"สงสัยข้าจะต้องไปเยือนเรือนของนางซะแล้ว" พูดจบร่างบางก็ลุกขึ้นเดินออกไปโดยมีซิงอีกับซีซวนเดินตามหลัง

พอมาถึงหน้าเรือน เฟยเจินก็ส่งซิงอีไปแจ้งคนในเรือนทันที ไม่นานบ่าวในเรือนก็เดินออกมา

"ต้องขออภัยพระชายาด้วยเพคะ ตอนนี้พระชายารองรู้สึกไม่สบายกำลังพักผ่อนอยู่เพคะ"

"อย่างนั้นก็ดีเลย ข้าจะเข้าไปเยี่ยมซูเม่ยเสียหน่อย ถ้าหากว่าเป็นหนัก ข้าจะได้เชิญท่านหมอมาตรวจอาการ" เจินเฟยพูดพร้อมกับเดินเข้าไปข้างในทันที บ่าวรับใช้ในเรือนต่างไม่กล้าเข้าไปห้ามทำได้แต่มองคนร่างบางเดินผ่านประตูเข้าไป

เจินเฟยเดินเข้าไปภายในเรือน ก็เห็นเครื่องตกแต่งมีค่ามากมายสมกับที่หญิงสาวมาจากตระกูลพ่อค้า ต่างจากเรือนที่นางอยู่ตอนนี้ลิบลับ ร่างบางเดินเข้าไปในห้องก็เห็นซูเม่ยกำลังนอนอยู่บนเตียง

“เห็นบ่าวในเรือนบอกว่าเจ้าป่วย”

“หม่อมฉันไม่ได้เป็นอะไรมากเพคะ แค่ต้องลมหนาวมากไปเท่านั้นเอง แค่กๆ” ซูเม่ยเอ่ยบอกก่อนจะส่งเสียงไอออกมา ถ้าหากว่าใครมาได้เห็นก็ต้องนึกสงสารกันทั้งนั้น

“ในเมื่อเจ้าป่วยมากขนาดนี้ ข้าก็จะส่งคนไปเชิญท่านหมอมาตรวจอาการเจ้าเสียหน่อย” คิดเหรอว่านางจะไม่รู้ว่าคนตรงหน้ากำลังแสดงละครอยู่ แสดงได้ไม่เนียนเลยจริงๆ ถ้าหากว่าเป็นนางร้ายก็เป็นได้แค่นางร้ายละดับปลายแถวเท่านั้นแหละ

“ไม่รบกวนพระชายาหรอกเพคะ แค่นอนพักผ่อนไม่กี่วันหม่อมฉันก็หายแล้ว”

“ในเมื่อเจ้าป่วยขนาดนี้ เรื่องดูแลจวนก็ต้องรีบส่งมาให้ข้าดูแลถึงจะดี” เจินเฟยเอ่ยถึงจุดประสงค์ที่ทำให้นางมาที่นี่ทันที คิดว่าเอาอาการป่วยมาอ้างแล้วนางจะลืมเลือนเรื่องนี้ไปหรือไงกัน

“เอาไว้หม่อมฉันหายดีแล้วจะรีบให้คนส่งสมุดบัญชีกับกุญแจไปให้นะเพคะ” ซูเม่ยเอ่ยบอกเสียงเบาราวกับคนจะหมดแรง

“ไม่ต้องลำบากให้เจ้าส่งไปหรอก ในเมื่อข้ามาที่นี่แล้ว ข้าก็จะเอาไปเลยแล้วกัน”

“แต่ว่าหม่อมฉันยังไม่ได้เตรียมเอาไว้ให้พระชายาเลยนะเพคะ” ซูเม่ยได้ฟังก็เอ่ยเสียงดังออกมาอย่างลืมตัว นางแกล้งป่วยเพื่อจะยื้อเวลา ไม่คิดเลยว่าคนตรงหน้าจะเลือดเย็นถึงกับไม่สนใจอาการป่วยของนาง

“ไม่ต้องเตรียมอะไรมากหรอก แค่เจ้าให้คนไปเอาของมาให้ข้าก็พอแล้ว เอาละข้าไม่รบกวนการพักผ่อนของเจ้าแล้ว ข้าจะไปนั่งรอของที่ห้องโถงก็แล้วกัน เจ้าก็พักผ่อนให้ดีๆ ละ” เจินเฟยเอ่ยบอกจบก็เดินออกไปทันที ไม่ทันให้ซูเม่ยได้พูดอะไรออกมาอีก

เพล้ง! ซูเม่ยใช้มือปัดแจกันข้างเตียงอย่างแรงด้วยความโมโห ทำให้เกิดเสียงดังลั่น บ่าวรับใช้ในเรือนต่างรีบวิ่งเข้ามาดูด้วยความตกใจ

“เกิดอะไรขึ้นเพคะ”

“เอาสมุดบัญชีกับกุญแจไปมอบให้กับพระชายา นางจะได้ไปจากเรือนของข้าเสียที” หลังจากสั่งบ่าวรับใช้จบ ซูเม่ยก็ล้มตัวลงนอนราวกับว่าจะล้มป่วยขึ้นมาจริงๆ เสียอย่างนั้น วันนี้นางชนะ แต่วันหน้าข้าจะเอาคืนให้จนได้ หญิงสาวได้แต่คิดอย่างเคียดแค้นน็น็ส