บทที่ 1.1 ผู้ชายคนนี้ฉันยกให้

นี่คือความทรงจำสุดท้ายของซ่งอวี้อิง เจ้าของร่างนี้ เว่ยซูหนิงแม้จะสับสน แต่ก็ยังปะติดปะต่อเรื่องราวได้ ตอนนี้รอบตัวเต็มไปด้วยความวุ่นวายเพราะเธอสลบไปถึงหนึ่งคืนเต็มๆ พอฟื้นขึ้นมาก็ไม่ยอมพูดกับใครจนเข้าวันที่สอง เมื่อหมอแจ้งว่าแผลตามร่างกายไม่มีจุดไหนน่าเป็นห่วง มีเพียงคำถามแปลกๆ ของเธอที่ทำให้เขาวินิจฉัยว่าเพราะศีรษะกระแทกส่งผลให้ความทรงจำของเธอมีปัญหา

วันนี้พอเหอจ้าวหลิงมาเยี่ยมไข้ ทั้งเฉินเหม่ยจูและเฉินจิ้งหรูจึงพากันมารุมล้อมรอบเตียงของเธอ ไหนจะสีหน้าขาวซีดเหมือนคนอดนอน ไหนจะน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดนั่น คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนคุ้นเคยในความทรงจำของซ่งอวี้อิง แต่กลับเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเว่ยซูหนิง เสียงหึ่งๆ รอบตัวทำให้เธอยิ่งปวดหัวมากขึ้นเป็นทบทวี

“พี่สาวคะ... ฉัน ฉันอธิบายได้นะคะ” เฉินจิ้งหรูที่ยังยืนจนไหล่บอบบางแทบจะเกยอยู่บนแผงอกกว้างของเหอจ้าวหลิงยังคงพยายามทำตัวน่าสงสาร

เว่ยซูหนิงเม้มริมฝีปาก นี่คือภาพที่เคยเห็นยามพระสนมใหม่เสแสร้งแสดงความอ่อนแอเพื่อประกาศให้เห็นถึงความโปรดปรานที่ฮ่องเต้มีต่อตน

“คุณหนูใหญ่ฟังที่หรูเอ๋อร์อธิบายก่อนนะคะ ให้เธอได้แก้ไขความเข้าใจผิด” เฉินเหม่ยจูเวลาอยู่ต่อหน้าคนนอกก็มักจะแสร้งทำตัวเป็นแม่เลี้ยงแสนดี

และดูเหมือนว่าสองแม่ลูกคู่นี้จะแสดงได้สมบทบาทเหลือเกินเมื่อมองจากคิ้วเข้มของเหอจ้าวหลิงที่แทบขมวดเป็นปม

“นั่นสิอวี้อิง พี่อยากให้เธอฟังก่อน ไม่ใช่อะไรก็เอาแต่ใช้อารมณ์” น้ำเสียงของชายหนุ่มแฝงแววตำหนิจางๆ

ชาติก่อนเว่ยซูหนิงได้รับการแต่งตั้งเป็นถึงซูหนิงเซี่ยนจู่ ถูกเลี้ยงดูโดยกุ้ยเฟยพระสนมเอกของฮ่องเต้ ได้รับความเอ็นดูมากกว่าพระธิดาหลายพระองค์ด้วยซ้ำ ในวังยังมีใครกล้าขัดใจบ้าง ลูกไม้ในวังหลังต่างๆ เธอเห็นผ่านตามาจนสิ้น ก็แค่อนุของบิดาอยากชิงความโปรดปราน บุตรสาวอนุหวังเชิดหน้าเหนือบุตรีของภรรยาเอก ที่จริงเรื่องราวในตระกูลซ่งนับว่าเรียบง่ายไม่ซับซ้อนเมื่อเทียบกับตระกูลขุนนางใหญ่ที่เคยเห็นมา เสียแต่ว่าซ่งอวี้อิงคนเก่าผ่านโลกมาน้อยก็เท่านั้น

น่ารำคาญเหลือเกิน

“ที่สำคัญคุณหนูใหญ่ควรนอนพัก...” เฉินเหม่ยจูยังเอ่ยไม่ทันจบก็ถูกสายตาของลูกเลี้ยงจ้องจนหยุดชะงัก

สายตาของซ่งอวี้อิงตอนนี้ทั้งเยียบเย็นและแฝงอำนาจดั่งราชนิกุล เพียงแค่นั้นก็ทำเอาอีกฝ่ายถึงกับหุบปากฉับ เดิมนางเป็นสาวชาวบ้านธรรมดา โชคดีที่หน้าตางดงามเลยถูกตาต้องใจสามี เมื่อถูกสายตากดข่มของลูกเลี้ยงจึงตกตะลึงไปชั่วขณะ

“ออกไปให้หมด ข้าอยากนอนพัก” น้ำเสียงแหบพร่าแผ่วเบา แต่กลับเต็มไปด้วยอำนาจที่ไม่ว่าใครก็ไม่กล้าขัดขืน อีกทั้งยังลืมนึกถึงประโยคคำพูดที่ต่างไปจากปกติของคุณหนูใหญ่

ความทรงจำสุดท้ายของนางคือช่วงเวลาที่กำลังเข้าวัง เพื่อเลือกผ้าไหมบรรณาการสำหรับตัดชุดแต่งงานกับชายหนุ่มที่เสด็จลุงและเสด็จป้าเฟ้นหาให้ นางนั่งรถม้าเข้าวังไปด้วยความปีติยินดี แม้แต่ละอองฝนและผืนดินชื้นแฉะยังไม่อาจทำให้จิตใจขุ่นมัว แต่แล้วนางกลับเกิดอุบัติเหตุบนบันไดหินหน้าตำหนักที่เปียกชื้นจากเม็ดฝน ร่างกายเสียหลักลื่นไถลล้มลงมา เสียงกระแทกดังขึ้นเพียงครั้งก่อนสติจะดับวูบ นางไม่เคยคิดเลยว่าเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ตนเองจะไม่ได้อยู่ทั้งในห้องข้างของตำหนักกุ้ยเฟย หรือกระทั่งในเรือนของจวนตระกูลเว่ย

โชคชะตากลับเล่นตลก นางลืมตาขึ้นมาในร่างของซ่งอวี้อิง สตรีผู้มีชีวิตอยู่ในอีกพันกว่าปีต่อมา

โชคดีที่เว่ยซูหนิงเคยผ่านการเปลี่ยนแปลงมาหลายครั้ง อีกทั้งนางยังได้ร่ำเรียนในวังร่วมกับเหล่าองค์หญิงองค์ชาย ที่นางได้รับความโปรดปรานจากกุ้ยเฟยและฮ่องเต้ก็เพราะรู้จักการวางตัวมองสีหน้าคน หากจำเป็นต้องใช้ฐานะก็แสดงอำนาจ หากอยู่ต่อหน้าฮ่องเต้หรือเชื้อพระวงศ์ก็สามารถอ่อนน้อมถ่อมตน ใฝ่เรียนรู้ทั้งวิชาประวัติศาสตร์ การปกครอง เรียกว่าแตกฉานลิ่วอี้ ทั้งหกจนได้รับคำชมเชย เมื่อเป็นเช่นนี้ทำให้นางรับมือกับความเปลี่ยนแปลงใหญ่ได้อย่างง่ายดาย

บัดนี้เธอคือซ่งอวี้อิงคุณหนูใหญ่ตระกูลซ่ง แผ่นดินที่นางคุ้นเคยล่มสลายไปนับพันปี ไม่มีตระกูลอู๋อันเกรียงไกรฝั่งมารดา หรือตระกูลเว่ยอันทรงภูมิ ยุคสมัยเปลี่ยนผ่านสู่ยุคขุนศึกและรัฐบาลกลางเป่ยหยาง เธอยิ่งเข้าใจสถานะของตัวเองดี ตอนนี้มีทางเลือกแค่สองทางเท่านั้น หนึ่งคือดึงตัวบิดากลับมาให้ได้ แต่เธอไม่อยากทำ ซ่งอี้เฉิงตัวบัดซบนั่นไม่คู่ควรให้เธอเรียกว่าพ่อ

ทางเลือกที่สองคือบ้านคุณตา ทว่าเธอรู้ดีว่าคนอย่างหลี่เจียงนั้นก็เหมือนกับหมาป่าเจ้าเล่ห์ ถึงกับยอมสละลูกสาวคนโตให้แต่งกับนายกองคนหนึ่งเพื่ออำนาจทางการทหาร หากเธออยากได้อิทธิพลของเขา ก็จำเป็นต้องจ่ายสิ่งแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกัน แม้ว่าตัวเธอจะเป็นหลานสาวแท้ๆ ก็ตาม

แต่เธอชอบความสัมพันธ์ที่มีผลประโยชน์ร่วมกันมากกว่าต้องเสแสร้งเป็นดอกบัวขาว ไม่ใช่ทำไม่ได้ แต่มันขัดกับนิสัยแท้จริงจนเกินไป

ยอมเป็นหยกแหลกลาญ ไม่ขอเป็นกระเบื้องสมบูรณ์

“คุณหนูจะส่งจดหมายหรือคะ” เสี่ยวถงสาวใช้คนสนิททำหน้าเหลอหลา

ซ่งอวี้อิงพยักหน้า เธอไม่มั่นใจว่ายุคสมัยนี้ต้องส่งเทียบขอพบก่อนหรือไม่ แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นตระกูลมารดาของตนก็ตาม

“ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณตานิดหน่อย”

“เอ่อ ถ้าอย่างนั้นคุณหนูโทรศัพท์ไปก็ได้นะคะ”

ซ่งอวี้อิงหลับตา ศีรษะกลับมาปวดตุบๆ เมื่อเริ่มรื้อฟื้นความทรงจำ ดูเหมือนโทรศัพท์จะเป็นการสื่อสารผ่านเสียงด้วยอุปกรณ์ชนิดหนึ่งในบ้านชนชั้นสูง เพียงแต่เจ้าของร่างเดิมแทบจะไม่ได้ใช้

“แต่นายท่านตระกูลหลี่อาจมีธุระยุ่งทั้งวัน หากเป็นเรื่องสำคัญมากๆ ฉันสามารถเรียกคนขับรถให้ไปส่งคุณหนูที่คฤหาสน์ตระกูลหลี่ได้นะคะ” พูดถึงตรงนี้แล้วเสี่ยวถงพลันเงียบไป ใบหน้าซีดเผือดลงทันใด แม้แต่แววตาก็ยังฉายประกายความระแวดระวัง

ซ่งอวี้อิงจับสังเกตได้ในทันที สีหน้าของสาวใช้เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดเมื่อพูดถึงรถยนต์คันนั้น เมื่อย้อนคิดทบทวนถึงเรื่องนี้ ความทรงจำต่างๆ ตอนยังเยาว์วัยพลันฉายชัดผลัดเปลี่ยนเข้ามาในหัวเป็นฉากๆ เธอเคยดีใจที่ได้นั่งรถกับคุณพ่อคุณแม่ จนกระทั่งวันที่ทุกอย่างเปลี่ยนไป...

ในความทรงจำ... ซ่งอวี้อิงคนเก่ากรีดร้องด้วยความโกรธแค้นที่เห็นรถยนต์ส่วนตัวคันงามที่คุณแม่นั่งรับส่งเธอไปโรงเรียนเป็นประจำ

“นั่นที่ของแม่ฉันนะ พวกแกไม่มีสิทธิ์”

ร่างเล็กพุ่งเข้าไปกระชากผมของเฉินจิ้งหรูที่กำลังจะก้าวขึ้นรถอย่างแรงจนอีกฝ่ายร้องไห้ลั่น เฉินเหม่ยจูรีบเข้ามาห้าม ทว่าซ่งอวี้อิงกลับถูกผลักไสและตบตีอย่างบ้าคลั่ง ความแค้นที่เห็นของรักของแม่ถูกย่ำยีทำให้เธอขาดสติ

เฉินเหม่ยจูหลบฝ่ามือเล็กๆ นั่นพลางกระซิบข้างหูหญิงสาวด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่แฝงความเย็นชา

“ฉันก็ไม่ชอบนั่งที่คนตายหรอกนะ... แต่มันเลือกไม่ได้”

เพียะ!

ฝ่ามือหนาของซ่งอวี้อิงฟาดลงบนใบหน้าของหญิงแพศยาอย่างแรงจนล้มคะมำ

“อวี้อิง! หยุดเดี๋ยวนี้!” เสียงของนายพลซ่งดังขึ้นด้วยความไม่พอใจ

สายตาที่เคยมองเธออย่างรักใคร่ค่อยๆ เริ่มแปรเปลี่ยนไปเป็นเบื่อหน่าย

“เอ่อ เดี๋ยวฉันเรียกรถลากให้นะคะ...” เสี่ยวถงรีบเปลี่ยนคำใหม่

นับตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อคราวนั้น ซ่งอวี้อิงก็ไม่เคยก้าวขึ้นรถคันนั้นอีกเลย

“ทำไมฉันต้องลดตัวหลีกทางให้กาฝากพวกนั้น น่าขัน” ซ่งอวี้อิงแค่นเสียง

ดูท่าแล้วสองแม่ลูกนั่นจะชอบบทบาทแม่ดอกบัวขาวเสียเหลือเกิน

เสี่ยวถงเห็นท่าทางของคุณหนูเปลี่ยนไปจึงเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

“คุณหนูจะไปคฤหาสน์ตระกูลหลี่หรือคะ” ตั้งแต่เกิดเรื่องครานั้น ซ่งอวี้อิงก็ไม่เคยเหยียบย่างกลับไปที่นั่นอีกเลย

“วันก่อนเธอบอกว่าเพราะฉันนอนป่วยมาหลายวัน ทำให้พลาดการสอบเข้ามหาวิทยาลัยในปีนี้ ฉันก็มีแต่ต้องพึ่งคุณตาเท่านั้น”

เธอเชื่อว่ายุคสมัยนี้ อำนาจเงินนั้นมีพอๆ กับอำนาจของขุนนาง

เสี่ยวถงเบิกดวงตาจ้องมอง

“คุณหนูว่า?!”

“ในเมื่อลูกสตรีชั้นต่ำคนนั้นยังมีสิทธิ์เข้าเรียนได้ ทำไมคนอย่างฉันจะเข้าไม่ได้”

ท่านหญิงเว่ยซูหนิงที่เคยได้รับคำชมจากจักรพรรดิว่าแตกฉานในคัมภีร์ทั้งห้า จะยอมแพ้แม่ดอกบัวขาวได้อย่างไร

อะไรที่ยอมได้ เรื่องอะไรที่เธอต้องยอม

เสียชื่อซูหนิงเซี่ยนจู่ยิ่ง