บทที่ 9 เที่ยวชมสุสาน

ปกติแล้วคนรักกันต้องพาไปที่สวยงามไม่ใช่หรือไง เหตุใดเขาต้องพานางมาสุสาน!! แบบนี้แล้วนางจะคิดอย่างไรได้

“ท่านมีเบาะแส”

เหยียนจือหยวนพยักหน้า “ใช่”

“เจ้าลองคิดดูว่าสิ่งแรกที่จะเกิดขึ้นเวลามีคนตายคืออะไร”

หากมีคนตาย คนของทางการก็จะมาชันสูตรศพ และที่ขาดไม่ได้ก็คือสัปเหร่อ!! “หากทั้งสองคนร่วมมือกันแล้ว ผลของการชันสูตรศพก็จะถูกบิดเบือนไปจากความเป็นจริง”

ซูเหยาพยักหน้าเห็นด้วย อย่างการตายของมารดานางผลก็ออกมาแค่ว่าจมน้ำตาย เช่นเดียวกับมารดาของเขาที่ผลออกมาว่ามารดาเขา ฆ่าตัวตายเอง

สุดท้ายแล้วพวกเขาก็มาถึงโรงเก็บศพ ทุกอย่างเงียบสงบพอ ๆ กับบรรยากาศกลางคืน จือหยวนเดินเข้าไปด้านใน มองศพที่นอนอยู่สองสามศพ คนไม่กลัวผีอย่างซูเหยาก็หันมองไปรอบด้าน จึงพบศพที่ต้องการ

นางเดินไปมองสำรวจศพที่ถูกผ่าออกมาจนเห็นตับไตไส้พุงมากกว่าตอนที่อยู่ในบ่อน้ำ เหยียนจือหยวนที่ตามมารีบหยิบผ้าขึ้นมาปิดจมูก มองภรรยาตนที่หันไปหยิบสมุดการตรวจขึ้นมา แต่ไม่ทันอ่านก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

“พวกท่านมาทำอะไร!!!” เสียงนั้นแข็งกร้าวและดูระแวง เขารีบเดินเข้ามาแล้วดึงสมุดบันทึกที่อยู่ในมือซูเหยามาไว้ในมือ แล้วปิดลงอย่างรวดเร็ว

จือหยวนก็รีบขยับมาอยู่ใกล้กับซูเหยา มองอีกฝ่ายอย่างระแวงเช่นกัน “ข้าจือหยวน บุตรชายเจ้าของจวนที่เกิดเรื่อง”

ฟู่เหิงลดความไม่พอใจลง ก่อนเปลี่ยนน้ำเสียง

“ข้าน้อยฟู่เหิง เป็นสัปเหร่อที่นี่ ไม่ทราบว่าคุณชายต้องการสิ่งใด”

“ปกติแล้วผลการพิสูจน์ศพสามารถเปิดเผยได้หรือไม่”

ฟู่เหิงขยับตาลงต่ำเหมือนไม่ให้รู้ว่าคิดอะไรอยู่

“เรียนคุณชาย ปกติแล้วผลการพิสูจน์ศพต้องส่งให้ทางการตรวจสอบก่อน มิสามารถเปิดเผยให้คนนอกล่วงรู้ก่อน เพื่อป้องกันความผิดพลาด และคนร้ายที่จะรู้ตัวก่อน”

ซูเหยาไม่ได้สนใจหลักเกณฑ์บ้าบอที่สัปเหร่อบอก นางมองสภาพศพที่ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปพอสมควร “ท่านเย็บกะโหลกให้นางแล้ว”

“ขอรับ” เขาพูดแค่นั้น ไม่ได้ตอบสิ่งใดต่อ

“ไม่มีสิ่งใดในกะโหลกที่หลงเหลืออยู่ใช่ไหม อย่างอาวุธ?”

นัยน์ตาฟู่เหิงขยับหลุกหลิกอย่างตกใจเล็กน้อย ก่อนจะทำตัวเป็นปกติ แต่กระนั้นสมองเขาก็ยังทำงาน ‘นางรู้ได้เช่นไร’

ดูเหมือนทฤษฎีของจือหยวนจะได้ผล นางพยักหน้าให้สามี อีกฝ่ายจึงขอตัวกลับ ระหว่างที่ออกจากโรงเก็บศพ นางก็พบวิญญาณเจ้าของร่างที่กำลังยืนอยู่หน้าประตูด้วยสายตาที่เศร้าเกินพรรณนา

เมื่อซูเหยาเดินผ่านวิญญาณของนาง ดวงตาวิญญาณก็ทอดมองนางเช่นกัน ก่อนจะเดินตามออกจากสุสานแล้วขึ้นรถม้า

“เจ้าเป็นใคร”

จือหยวนมองคนพูด เมื่อเห็นว่าสายตานั้นไม่ได้มองเขาก็เลยรู้ว่านางกำลังพูดกับใครอยู่

“ข้ามีนามว่า หรูเหม่ย เป็นญาติห่าง ๆ ของอนุเฟยจวิ้น”

ซูเหยาหยิบของในเสื้อออกมา ก่อนมองปิ่นหยกในมือ

“นางมอบปิ่นหยกนี้ให้เจ้าเพื่อตอบแทนเรื่องอะไร”

คนที่เห็นปิ่นหยกมาก่อนหันมองแล้วส่ายหน้า “มิทราบเจ้าค่ะ และไม่รู้ว่าเหตุใดท่านถึงสงสัยท่านน้า”

นางพูดเช่นนี้ซูเหยาก็ยิ่งงงไปใหญ่ “เจ้าคิดว่าคนที่ฆ่าเจ้าไม่ใช่ อนุเฟยจวิ้น”

วิญญาณหรูเหม่ยพยักหน้า “ตอนที่ข้าตายนั้นรับรู้จากแรงที่ลงมือได้ว่าต้องเป็นบุรุษ ฟาดเพียงครั้งเดียวกะโหลกข้าก็แหลก ตอนที่วิญญาณออกจากร่างคนร้ายก็หายไปแล้ว ข้าจึงไม่รู้ว่าเป็นผู้ใด”

คนฟังถอนใจ แม้แต่คนตายยังไม่รู้ว่าใครฆ่า แล้วนางจะตรัสรู้ได้ เช่นไร สรุปแล้วหลักฐานชิ้นนี้ก็ไม่มีประโยชน์ ซูเหยาโยนให้สามีเก็บเอาไว้ แล้วมองวิญญาณหายไปต่อหน้าตอนที่พวกเขาถึงประตูจวน

สรุปแล้วจวนหลังนี้กันผีเข้าจวนแน่นอน ถ้าวิญญาณหรูเหม่ยเข้าไม่ได้ แล้วตอนนี้น้าเผยที่เป็นวิญญาณสิงสู่ประจำจวนจะหายไปอย่างไร้ร่องรอยได้อย่างไร

ยิ่งคิดก็ยิ่งงง คงเพราะคิดเพลินทำให้ไม่สนใจคนเดินตาม “ข้าจะไปหาท่านพ่อหน่อย เจ้าเดินกลับห้องดี ๆ นะ”

ซูเหยาพยักหน้าเข้าใจ มองตามจนเขาหายไปในห้องทำงานของ นายท่านเหยียน ส่วนนางก็เบื่ออยากกลับห้องนอน จึงเดินเลยไปยังด้านหลังของจวนที่เกิดเหตุอีกครั้ง

“คุณหนูยังคิดว่าคนร้ายเป็นคนในจวนอีกไหมเจ้าคะ”

ซูเหยาหันมองสาวใช้แล้วส่ายหน้า “ข้าก็ไม่แน่ใจ ทุกอย่างเหมือนข้ากำลังเดินตามหลังคนร้ายหนึ่งก้าว พอจะเจอต้นสายปลายเหตุก็มีอันต้องอันตรธานหายไปอีก แล้วต้องกลับมาอยู่ในจุดเดิม”

นางนั่งลงใต้ต้นไม้แล้วก็เริ่มไกวชิงช้า ฟงจิวที่อยู่ด้านหลังก็คอยผลักให้คุณหนูแล้วพูดคุยต่อ

“วันพรุ่งนี้พวกเราก็จะกลับไปจวนสกุลหวังแล้ว จะมีเรื่องอันใด อีกไหมเจ้าคะ”

จวนที่ไม่เหมือนจวนตั้งแต่ที่มารดาของนางตายนั้นไม่มีประโยชน์ อันใดสำหรับนางเลยในตอนนี้ แต่ที่นางอยากกลับไปก็เพราะบิดาต่างหาก ในเมื่อท่านกลับมาแล้ว ก็ควรมาดูว่าบุตรสาวท่านกินอยู่เช่นไรตอนที่ท่านไม่อยู่

“พี่สาวข้า มาอยู่ที่นี่นี่เอง” หวังซูเหมยน้องสาวคนดีของนางเดินเยื้องย่างมาแต่ไกลพร้อมกับสาวใช้ประจำตัว

ร่างบางเดินมาถึงก็คำนับ ดูแล้วก็น่าขำ เพราะนางกำลังทำตัวเหมือนว่าตัวเองดีกว่านาง

ซูเหมยคำนับ พอลุกขึ้นก็ทำเหมือนเวียนหัวจนต้องให้สาวใช้ประจำตัวประคองรับเอาไว้ “ช่วงนี้ข้าเวียนหัวมากจนไม่รู้ว่าตัวเองเจ็บป่วยเป็นอะไร”

ไม่ใช่ว่านางจะมาอวดว่าตัวเองกำลังตั้งครรภ์อยู่หรอกหรือ คนที่ไม่ได้สนใจเรื่องเฉิงเคอนานแล้วก็เลยนึกสนุก แกล้งเล่นละครกับอีกฝ่ายสักหน่อย

“แล้วเหตุใดไม่ให้ท่านหมอมาตรวจ”

ซูเหมยที่นั่งบนเก้าอี้หินอ่อนทำสีหน้าลำบากใจ

“ตั้งแต่มีเรื่องคนมาตายในจวนคราวก่อน น้องเห็นว่าทุกคนยังยุ่งอยู่เลยไม่อยากสร้างเรื่องวุ่นวายอีก”

ซูเหยาหันมองแล้วยกยิ้ม “หากว่าเจ้าป่วยเล็กน้อยก็คงมิเป็นไรแน่นอน แต่ถ้าหากว่าเจ้าตั้งครรภ์บุตรสกุลเหยียน แล้วเกิดมีเรื่องผิดพลาดขึ้นมาจนทำให้เจ้ารักษาบุตรในครรภ์ไม่ได้ เจ้าคิดว่าจะเป็นเรื่องใหญ่ไหม”

ซูเหยาหยุดไกวชิงช้าแล้วเดินไปหาหวังซูเหมย อีกฝ่ายมีสีหน้าตกใจ จากนั้นก็รีบลุกขึ้น

“คงจริงอย่างท่านพี่กล่าว ถ้าเช่นนั้นน้องจะให้คนไปตามหมอมาตรวจเจ้าค่ะ”

พูดจบก็รีบวิ่งหนีอย่างรวดเร็ว ด้วยความลืมตัวว่าตัวเองท้องอยู่

พอน้องสาวลับตาแล้ว ซูเหยาก็หัวเราะแล้วนั่งลงบนหินอ่อนต่อ

“คุณหนูพูดแค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ”

“เอาน่าฟงจิว ยังไงมันก็แค่เรื่องอดีต ตอนนี้ข้าแต่งกับจือหยวนแล้ว และเป็นของเขาเต็มตัว สิ่งใดที่ผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไป”

“แต่กลัวว่าพวกเขาจะไม่ยอมนะเจ้าคะ”

นางหันมองสาวใช้ “ไม่ยอมแล้วยังไง เพราะยังไงข้าก็ได้เปรียบกว่าคนพวกนั้นอยู่ดี”

ฟงจิวไม่เข้าใจคุณหนูอยู่ดี ความสัมพันธ์สิบปีที่ผ่านมาตัดง่าย ดังคำพูดจริงหรือ แต่เมื่อคุณหนูว่าได้ตนก็ต้องเชื่อเช่นนั้น

“ถ้าอย่างนั้นพวกเรากลับเข้าห้องดีไหมเจ้าคะ”

ซูเหยาพยักหน้าเห็นด้วย จึงส่งมือให้ฟงจิวจับประคองเพื่อกลับไปยังห้องของตนเอง กำลังจะเดินผ่านมุมของเรือนหนึ่งไปอีกเรือนหนึ่ง ก็เห็นว่าพ่อบ้านลู่กำลังออกมาจากห้องของอนุเฟยจวิ้นด้วยสีหน้าและท่าทางเหมือนมีพิรุธ นางจึงถอยหลังหลบมุมสองก้าวเพื่อแอบดูพ่อบ้านลู่ไม่ให้รู้ตัว

“ดูเหมือนตัวละครจะโผล่มาอีกตัวแล้ว” ซูเหยาคิดเช่นนั้น แต่ก็ไม่ได้พูดสิ่งใดออกไป นางรอจนพ่อบ้านลู่หายไปแล้วจึงออกมา แล้วเดินกลับเข้าห้องตนเอง

“ฟงจิว เจ้าคิดว่าพ่อบ้านลู่เข้าไปในห้องแล้วทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆเพื่อการใด”

ฟงจิวพยายามคิดหาต้นสายปลายเหตุ แต่สุดท้ายแล้วก็ยอมแพ้สมองตนเอง ซูเหยาที่รอคำตอบเห็นสมองของนางกลวงโบ๋ขนาดนั้นก็อดสงสารไม่ได้ เพราะแบบนี้นางถึงอยู่กับฟงจิวได้

“เอาเถอะ ไม่ต้องรีบร้อน ไม่นานพวกเราก็จะรู้เอง”