ความแค้นของวรรณา

วิชาติมองข้อความจากเจ้านาย พร้อมกับยิ้มนิดๆ แล้วหันมาสั่งการลูกน้องอีกสองคน ที่เขาเรียกมาเพื่อการนี้โดยเฉพาะ

“ไปจัดของพรีเมี่ยมให้นายหน่อยสิ เอาแบบซิงๆ สดๆ พอจะมีไหม?”

“เดี๋ยวจัดให้ครับลูกพี่ มีคนเสนอมาพอดี ราคาดี ให้เหมาไหมครับ”

“พรีเมี่ยมแบบ พรีเมี่ยมจริงๆ นะ ไม่เอาเด็กในเล้าท์นาย ไม่เอาเด็กที่ร้าน”

วิชาติว่า ลูกน้องของเขายิ้มกริ่ม แล้วเสนอของพรีเมี่ยมที่ว่าในทันที

“รับประกันสด สะอาด โปรไฟล์น่ารักครับ ยายณาแกมาเสนอเมื่อสองสามวันก่อน บอกว่าหลานอยากทำงานพิเศษ หน้าตาน่ารัก อายุเพิ่งจะยี่สิบเอ็ดยี่สิบสอง ให้นายเปิดก่อน แล้วค่อยส่งให้ทำงานยาวๆ ทางนั้น”

วิชาติหรี่ตาลงเล็กน้อย กับยายวรรณาเขาพอจะรู้จัก หญิงวัยกลางคนจัดจ้านพอตัว อยู่ที่บ่อนแห่งหนึ่ง คอยวิ่งซื้อของ และทำกับข้าวมาขายคนในบ่อน เงินก็ละลายในบ่อนนั่นแหละ มีปล่อยให้ได้บ้าง เอาคืนบ้าง ยายวรรณามีเค้าสวยหน้าตาดี เปลี่ยนผัวบ่อย ฟังสรรพคุณก็ให้นึกสงสัยว่า หลานจะดีไปได้ยังไงกัน

“มีรูปไหม? อยากเห็น”

“อา...”

ทางนั้นก้มหน้าก้มตากับโทรศัพท์สักครู่ ก็ส่งให้กับวิชาติได้ดู ของพรีเมี่ยม ที่เตรียมจะส่งให้นาย

“นี่ครับ หน้าตาน่ารัก อึ๋ม ขาว เป็นครูอนุบาลด้วยนะครับ”

วิชาติมองดูรูปนั้นก็ให้สะดุดตากับ...บางส่วนแทนจะเป็นหน้าตา ขนาดใส่เสื้อยืดไม่ฟิตยังล้น นายน่าจะชอบ เขารู้รสนิยมนายดี ว่าปราชญ์ชอบแบบไหน

ดูเหมือนพักนี้ปราชญ์จะห่างหายจากเรื่องแบบนี้ไปนาน เขาเป็นลูกน้องมือขวา รู้ใจนาย เห็นใจที่นายอาจจะอดยาก เลยอยากหาของดีๆ แปลกๆ ให้นาย ปรกติพาไปให้แต่เด็กในร้าน ระดับเกรด AAA ซึ่งถ้าปราชญ์เรียกเด็กที ก็มีไม่ต่ำกว่าสองคน สามวันสามคืนนั่นแหละ เสพทียาว เสพทีอิ่ม

นึกถึงปราชญ์แล้วก็เผลอถอนใจ พักนี้นายคงจะเครียด เพราะเรื่องคุณหนูมิ้น เขาเลยอยากให้นายคลายเครียด กับของสดใหม่ไร้เดียงสา อายุกำลังดี นายน่าจะชอบ

“เอ่อ ไปพามา นายจะกลับมามะรืน”

“ให้พาไปที่ไหนครับ”

“ไปที่คอนโดนายก็แล้วกัน คุณๆ อยู่ มันจะไม่สะดวก”

เขาว่า ถ้าเป็นเมื่อก่อนก็คงพาไปที่บ้านพิทักษ์ราชสีห์ แต่เดี๋ยวนี้ตั้งแต่มีคุณหนูเข้ามา นายของเขาก็พักยาวๆ เรื่องเด็ก เพราะเกรงว่าลูกสาวจะเห็นพฤติกรรมไม่ดีเข้า

“ครับ”

“ไม่ได้ไปหลอก ไปบังคับมาใช่ไหม?”

วิชาติเกริ่นถาม ก่อนจะยื่นโทรศัพท์คืนให้ลูกน้อง แล้วจ้องตาทางนั้น

“เปล่าครับพี่ชาติ”

“เท่าไหร่?”

วิชาติถาม นายคงจะชอบกับความแปลกใหม่ที่เขานำเสนอให้หนนี้

“ทางนั้นเรียกมาห้าหมื่นครับพี่ หักลบกับหนี้แล้วเราก็เหลือจ่ายหมื่นเดียว”

“ทิปไปอีกสองหมื่น บอกว่าขอผูกยาวอาทิตย์หนึ่ง”

วิชาติว่าแล้วล้วงเอาเงินสดในลิ้นชักส่งให้กับลูกน้อง ที่รับไว้มือสั่นเล็กน้อย

“ได้ครับพี่”

“บอกน้องเขาว่าให้ปรนนิบัติ ยอมนายดีๆ ถ้านายชอบก็ผูกยาว ทางโน้นไม่มีใคร เผลอๆ เป็นเด็กนายสบายไปนาน”

“ครับพี่”

ทางนั้นขอตัวออกไป ติดต่อจัดการเรื่องเด็กให้นาย วิชาตินั้นมีเรื่องต้องจัดการให้นายอีกมากมาย ที่เขาขึ้นมารอบนี้ เพราะจะมารับลูกสาวไปอยู่ด้วย ที่เขาเลือกรับเด็กที่ลูกน้องบอกว่าเป็นครูอนุบาลมาให้นายนี่ ก็เผื่อว่านายติดใจ พาไปกันยาวๆ ด้วยที่เหนือ อาจจะช่วยนายดูแลคุณหนูได้ด้วย

ปราชญ์ไม่เคยมีใครอีกเลย ตั้งแต่นายหญิงเสียชีวิตไป

นายหญิง...

กรรมเวรในรูปแบบเมีย...กรรมเวรที่หยุมหัวเจ้านายของเขาอยู่หลายปี และต่อมาด้วยลูกสาวที่ทำให้นายของเขากลุ้ม ทุกข์ไม่วายสักที

เขาถอนใจน้อยๆ ใจนึกอยากให้นายมีความสุขบ้าง

หาพี่เลี้ยงให้ยัยมิ้นได้หรือยัง (ปราชญ์)

กำลังหาอยู่ครับนาย มีแต่ผู้ชายมาสมัคร อาจจะเพราะต้องไปอยู่ต่างจังหวัดน่ะครับ (วิชาติ)

กูอยากได้ผู้หญิงมากกว่า (ปราชญ์)

ครับ...ผมกำลังหาให้ (วิชาติ)

กูจะอยู่เคลียร์งานที่นั่นอาทิตย์หนึ่ง มึงเคลียร์ตัวเองด้วยนะไอ้ชาติ หนนี้ขึ้นมากับกูด้วย (ปราชญ์)

ครับ...เรื่องงานเลี้ยงรับรอง นายจะให้จัดที่บ้านเหมือนเดิมไหมครับ? (วิชาติ)

ไม่ ไม่อยากให้วุ่นวาย ไม่อยากให้กวนลูกสาวกู จัดที่โรงแรมก็แล้วกัน ปิดโรงแรมเลี้ยงไปเลย (ปราชญ์)

ครับ ผมจะได้เตรียมการ์ดเชิญท่านๆ แล้วก็เตรียมสาวๆ ของเราไว้ (วิชาติ)

อืม...ตามนั้น (ปราชญ์)

เอ่อ...ผมเตรียมของขวัญไว้ให้นายที่คอนโดนะครับ (วิชาติ)

ขอบใจ (ปราชญ์)

รู้กันว่าของขวัญที่เขาว่าหมายถึงอะไร วิชาติหวังว่านายของเขาคงจะมีความสุข กับของขวัญที่เขาเตรียมให้หนนี้เป็นเซอร์ไพรส์นะ

.......................................................................................................................................................

“มึงไปตอบพี่ชาติแบบนั้น เอ่อ...ไม่กลัวพี่ชาติรู้เข้า แล้วกระทืบพวกเราเอาหรือวะ”

เมฆเม้มปากนิดๆ ก่อนจะยืดอก

“ไม่หรอกน่า กูมีวิธีให้อีใหม่มันยอม”

“มึงทำกับหลานเมียมึงแบบนั้น จะดีเหรอ”

ผลรู้สึกกังวลมาก กับการเอาเด็กไปเสนอนายหนนี้ จะไม่ให้เขากลัวได้ยังไงกันล่ะ ก็เรื่องที่ไอ้เมฆทำหนนี้ มันไม่ใช่เรื่องดีเลย

“หึๆ มันเป็นคนบอกเองให้กูทำ ให้กูเอาอีใหม่มาขาย แต่กูพามาเสนอนายก่อน เพราะรู้ว่าขายนายได้เยอะกว่า”

มันเอาปึกเงินที่ได้โบกไปมา ไอ้ผลถึงกับตาโตเมื่อเห็นปึกเงิน สำนึกชั่วดีหายไปหมด เมื่อเห็นเงิน

“มึงกับกูแบ่งกันคนละหมื่น แล้วก็เงียบไว้ ไม่ต้องไปบอกอีแก่ว่าเราขายอีใหม่ได้เท่าไหร่ กูจะเอาไปให้มันหมื่นหนึ่ง แล้วก็ไปบอกบัญชีเรื่องให้ลบหนี้มันกับบ่อน ตามที่พี่ชาติสั่ง เราส่งอีใหม่แล้วก็หายหัวกันไปสักพัก ถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้น เราก็ค่อยกลับมาทำงานกันใหม่”

เมฆตกลงกับเพื่อนไว้แบบนั้น เขาก็กลัวเหมือนกันว่า ภูพิงค์อาจจะก่อเรื่องขึ้นกับนาย...แล้วเรื่องมันจะลามมาถึงพวกเขาที่เป็นคนเสนอขาย นายดุมาก รู้กันว่านายใหญ่ของพิทักษ์ราชสีห์เป็นคนแบบไหน

“ได้...”

“กูหวังว่าอีใหม่ มันคงจะฉลาด”

เมฆพึมพำ พลางยิ้มแสยะ เขาหมายตาหลานของวรรณามาพักหนึ่งแล้ว แต่อีเด็กนั่นชอบส่งสายตาเหมือนด่ามาใส่เขา มองเขาแบบหัวจรดตีน ราวกับเขาเป็นไส้เดือนกิ้งกือ ความคิดของไอ้เมฆอยากจะรวบทั้งป้าทั้งหลาน เอาไว้เป็นเมียทั้งคู่

ภูพิงค์ระวังตัวมาก ขนาดอยู่ในสลัมมีแต่เสือหิว ยังรอดปลอดภัยมาจนอายุได้เท่านี้ ไม่ใจแตกมีผัว ไม่ติดยา ทำงานสุจริตเอาเหงื่อแลกเงิน แทนที่จะเอาอย่างอื่นแลกเงินแบบหลายคนที่โตมาในสภาพแวดล้อมแบบนั้น

วรรณาเป็นคนเปรยเอ่ยขึ้น เมื่อรู้ว่ามีอาชีพพิเศษในบ่อน และอยากให้ภูพิงค์ไปทำ หลังๆ นี้นางกับไอ้เมฆเล่นหนัก จนติดหนี้หลายหมื่น เห็นทางปลดหนี้คือภูพิงค์นี่แหละ เมฆเลยนำเสนอแผนว่าจะเอาภูพิงค์ไปเสนอ มีวิธีที่จะทำให้ภูพิงค์ได้ทำงานนี้ นางวรรณาถึงกับตาลุกวาว และเปิดไฟเขียวอนุญาต ให้เขาทำได้ทุกอย่าง

เขาไม่เข้าใจความสัมพันธ์ของป้าหลานคู่นี้เท่าไหร่ ไม่มีความคิดละเอียดอ่อนขนาดนั้น นางวรรณาคงไม่ชอบหลานสาวว่าเป็นภาระ แล้วอีกอย่างหนึ่งภูพิงค์ก็มีรูปที่ควรจะเอาไปแลกเป็นทรัพย์ได้ ก็ควรจะทำสิ...

เมฆเมื่อแยกจากผลแล้ว ก็เดินเข้าบ้าน เอาเงินไปให้กับวรรณา ทางนั้นหัวเราะร่วนและตาลุกวาวกับเงินหมื่นที่ผัวเด็กเอาไปให้ กอดซ้ายขวา จัดให้ผัวไปหนึ่งยก เมื่อเสร็จสมอารมณ์ร่าน ก็นอนคุยกันอยู่บนที่นอน

“จัดการให้อีใหม่ มันกินไอ้นี่เข้าไปสักพรุ่งนี้นะ”

เมฆสั่ง แล้วล้วงเอาถุงพลาสติกใสออกมาจากกระเป๋ากางเกงที่ถอดกองอยู่ปลายที่นอน มาส่งให้กับนางวรรณา

“อะไร? มึงจะให้กูเอาอะไรให้อีใหม่แดก มันจะไม่ตายใช่ไหม?”

ไม่ใช่ว่าวรรณาคิดกลัวสงสารอะไรหลาน คิดแต่ว่าถ้าเกิดว่าภูพิงค์ตาย แล้วเงินทองที่รับมาจากการขายมันนี่ จะต้องได้คืนเขาน่ะสิ

“ไม่ตายหรอก มันแค่จะทำให้งานง่ายขึ้น แล้วถ้ามันหลับ มึงก็เรียกกู อย่างอื่นกูจัดการเอง”

นางเม้มปากและรับเอาซองนั้นมาจากผัวเด็ก ก่อนจะคิดแผนว่าจะทำยังไงให้ภูพิงค์กินไอ้นี่เข้าไปดี ผัวเด็กเมื่อเห็นว่ากล่อมนางให้ทำงานได้แล้ว ก็ทำเป็นเวียนหอมซ้ายหอมขวา บอกแผนว่าถ้าส่งภูพิงค์แล้ว ก็ควรจะพากันไปเที่ยวสักพัก ถ้าไม่มีอะไรก็ค่อยกลับมา นังใหม่ทำให้นายพอใจได้ นายชอบ เขากับนางวรรณาจะได้อีกหลายเงิน เพราะนายปราชญ์นั้น ถึงจะดุ แต่ก็เปย์หนักเปย์ถึง

แต่เมฆไม่ได้พูดถึงกรณีที่เกิดว่าภูพิงค์จะไปทำให้นายแห่งพิทักษ์ราชสีห์ไม่พอใจ มันจะเกิดอะไรขึ้น?