ภูพิงค์

“มีเงินให้ป้ายืมไหม?”

เสียงนั้นถามขึ้น รั้งให้ภูพิงค์ชะงักฝีเท้า ก่อนจะหันขวับไปมอง หญิงวัยกลางคืนยืนท้าวเอว มองเธออยู่ด้วยหน้าตาเครียดๆ

“เอ่อ...”

“สามร้อยห้าร้อยก็เอามาก่อน วันนี้เงินเดือนออกไม่ใช่เหรอ?”

“เพราะเป็นวันเงินเดือนออก แล้วเงินเดือนเค้าก็ออกตอนบ่ายน่ะป้า หนูไม่เหลือเงินเลยสักบาท มีเงินติดตัวแค่ค่ารถนี่แหละ ถ้าให้ป้าไปหนูก็ไม่ได้ไปทำงาน ก็ไม่ได้เงินเดือน”

หญิงสาวร่างบางเพรียว หยิบเอากระเป๋าสตางค์ใบเล็กออกมา แล้วควักเอาธนบัตรใบห้าสิบบาท ที่เธอเหลือแค่นี้ออกมาให้กับป้าดู

คำตอบนั้นทำให้นางวรรณาถึงกับขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะค้อนขวับๆ แล้วเอ่ยขึ้นลอยๆ ด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนัก

“หึ...ให้มันจริงเหอะนะนังใหม่ อย่าให้รู้ว่าแอบไว้นะ ที่กูเก็บเอามึงมาเลี้ยงดูนี่ ยากจนลำบากฉิบหายไปเพราะมึงไปตั้งเท่าไหร่ ให้กูสามร้อยห้าร้อยไม่ได้นะ”

เสียงบ่นนั้นยังคงดังลอยๆ ภูพิงค์เลือกเสียที่จะไม่ตอบโต้ เธอก้าวท้าวเร็วๆ ออกมาจากที่ตรงนั้นเสีย โดยยังคงได้ยินเสียงป้าวรรณาบ่นตามหลังมาไม่ขาด แน่นอนว่าชาวบ้านแถวนี้คงชิน แล้วเธอก็ไม่ได้แคร์อะไรอีกแล้ว

เธอถอนใจ บางทีก็อยากจะตอบโต้ไปเหมือนกันว่า ถ้าเธอรู้ความในตอนนั้น อาจจะบอกให้ป้าวรรณาหนีไป! ไม่ต้องมาเอาเธอไปเลี้ยงดูอุปการะอะไรหรอก ถ้าจะมาเลี้ยงดูกันแบบนี้

เธอเป็นลูกกำพร้า พ่อกับแม่ของเธอเสียชีวิตไปในอุบัติเหตุไฟไหม้บ้าน บ้านของเธอวอดทั้งหลัง ป้าวรรณาที่ไปรับเธอที่โรงเรียนในวันนั้น ก็พาเธอระหกระเหินไปหลายที่ และสุดท้ายที่นี่ สลัมแห่งนี้...ต้องเรียกได้ว่าสลัม เพราะความเป็นอยู่ที่แออัดแบบหลังคาชนหลังคา บ้านเล็กที่ป้าเธอเช่าอยู่เก่าโทรมมาก มันคุ้มกับราคา และความสะดวกของงานของนางวรรณา

ภูพิงค์อายุ 22 ปี เธอทำงานเป็นครูพี่เลี้ยง โชคดีที่พ่อแม่เหลือมรดกคือสมองให้เธอ มันคือสิ่งที่ตกทอดถึงเธอ นอกนั้นค่าประกันชีวิต ค่าประกันอัคคีภัย ค่าที่ดิน และทุกสิ่งทุกอย่างของพ่อแม่ ป้าของเธอได้ทำการเขมือบไปหมดแล้ว

เธอได้แต่พรูลมหายใจออกมาอย่างเหนื่อยน้อยๆ เมื่อเดินสับเท้าให้ไวเพื่อจะให้พ้นจากตรอกเล็กๆ นั่น มักจะมีขี้ยาที่ยังไม่ยอมนอน นั่ง นอน สูบยาอยู่ บนคนก็ยังคงตั้งวง มันเอ่ยล้อเลียนเมื่อภูพิงค์เดินผ่าน เธอกำมือกับหูกระเป๋าผ้าที่บรรจุข้าวของไปทำงานแน่น ยามผ่านคนพวกนี้ มีข่าวหลายหนแล้วว่าอาจจะโดนกระชากดึงเอาไปง่ายๆ และยิ่งกว่านั้นเธอต้องระวังเนื้อตัวเป็นอย่างดี เพราะนอกเหนือจากสมบัติเงินทอง ร่างกาย...คือสิ่งที่คนพวกนี้อยากได้

ในที่สุดเธอก็พ้นจากแหล่งอันตราย มาสู่ที่กว้างขึ้น ค่อยหายใจได้โล่งขึ้น บริเวณนี้มีร้านค้าอาหารเช้า คนทำงานมารับประทานอาหารก่อนไปทำงานกัน เธอถูกย่าของเด็กที่ดูแลเรียก และส่งถุงใส่ปาท่องโก๋ให้ เธอเอ่ยขอบคุณและจะล้วงเงินให้ แต่นางโบกมือไม่รับ พร้อมกับฝากหลานมาให้กับเธอให้พาไปที่ศูนย์เด็กเล็กด้วย เด็กน้อยวิ่งมาหาภูพิงค์ จูงมือกับเธอชวนคุยตามประสา สิ่งที่พอจะทำให้ภูพิงค์ยิ้มได้ในแต่ละวันคือเด็กๆ

เธอจะต้องตกอยู่กับสภาพแวดล้อมแบบนี้ไปนานอีกเท่าไหร่?

หญิงสาวถามตนเอง ขณะที่มองดูเด็กๆ นอนกลางวัน ศูนย์เด็กเล็กของชุมชน มีเด็กสามสิบห้าคน ครูพี่เลี้ยงสามคน ครูใหญ่หนึ่งคน ซองเงินเดือนอุ่นอยู่ในกระเป๋าแล้วเรียบร้อย ที่นี่ไม่ได้มีกำลังจ้างเยอะ เธอได้เงินเดือนหนึ่งหมื่นบาท หักค่าประกันสังคมใดๆ แล้วเหลือเก้าพันหนึ่งร้อยบาทถ้วน

ดีที่ว่าเดินทางมาทำงานด้วยสองขา และต่อด้วยรถแดงคันเล็ก ค่ารถไม่แรงวันล่ะไม่เกินยี่สิบบาท อาหารกลางวันครูใหญ่ใจดีมีให้กับครูพี่เลี้ยงได้กินฟรี เธอควรจะมีเงินเก็บแต่เธอไม่มีเท่าไหร่เลย เพราะป้ามาสูบเอาบ่อยๆ โดยอ้างหนี้กตัญญูอันมากล้นนั่น

สักวันเธอจะปลดหนี้นี้ ภูพิงค์บอกกับตัวเอง เธอก้มลงมองโทรศัพท์ไถนิ้วกับหน้าจอ หางานพิเศษทำเพิ่ม เธอมีแผนจะเก็บเงินแล้วไปจากบ้านของป้าวรรณา เธอรู้สึกถึงสัญญาณอันตรายบางอย่าง ที่มันดังกรีดเตือน ผู้ชายที่มาติดพันกับป้าดื่มกินกับป้าในระยะนี้ หูตาของมันยามมองเธอ และพฤติกรรมของมันกับป้า ทำให้ภูพิงค์บอกกับตัวเองว่า อาจจะถึงคราวที่เธอจะต้องไปแล้ว...

....................................................................................................................................................

ยังไม่ถึงเวลาพลบค่ำป้าของเธอกับผู้ชายที่นางบอกกับหลานสาวว่าเป็นเพื่อน ก็เมาแอ๋อยู่ตรงหน้าบ้านเช่าแล้ว

ก่อนเข้าบ้านภูพิงค์ต้องล้วงเงินจ่ายให้กับป้า นางบอกว่าเป็นค่ากินอยู่ไปสามพันบาท เธอย้ำบอกว่าเธอไม่มีให้แล้ว มีแค่นี้นางวรรณาก็เพียงแค่โบกมืออย่างไม่สนใจ แล้วใช้ให้เพื่อนชายไปซื้อเหล้ามาเพิ่ม ทางนั้นลุกขึ้นเดินเซนิดๆ แล้วมองสบตากับภูพิงค์แวบหนึ่ง ยิ้มให้ ทำให้ภูพิงค์ถึงกับขนลุกกับรอยยิ้มแสยะและสายตานั่น

ภูพิงค์เดินไปที่ห้องครัวเล็ก เก่า แต่สะอาดเพราะเธอทำความสะอาดอยู่เสมอ เปิดตู้เย็นมองของสดและคิดว่าจะต้องไปจ่ายตลาดพรุ่งนี้ นางวรรณาระยะหลังไม่ค่อยทำอาหาร เน้นกินอย่างอื่นแทนข้าว ตั้งแต่คบผู้ชายคนนี้

ป้าของเธอใช้ชีวิตแบบคุ้ม...เปลี่ยนผู้ชายมาหลายคน วรรณาผู้ตามหารักแท้ ที่ไม่เคยได้สักที นางทำงานในบ่อนเป็นคนวิ่งซื้อของ ทำกับข้าวส่งให้กับคนที่มาเล่น และมักจะไม่เหลือเงินกลับมาเพราะเงินที่ได้ก็ละลายในบ่อนนั่นแหละ

“นังใหม่”

เสียงอ้อแอ้ของป้าดังขึ้นด้านหลัง ภูพิงค์หันขวับไปมอง แล้วเม้มปากนิดๆ ก่อนจะเอ่ยตอบ

“มีอะไรหรือป้า ถ้าเงิน ไม่มีให้แล้วนะ”

“ไม่ได้จะมาถามจะเอาเงิน แต่กูมีงานพิเศษอยากจะให้มึงทำ”

ภูพิงค์ขมวดคิ้ว มองป้าแล้วกอดอก

“งานอะไร?”

“งานดี เงินดี ได้สามพันต่อหน”

นางวรรณาว่าลอยๆ มองกวาดดูหลานสาวแบบหัวจรดเท้า นังภูพิงค์นี่ดูๆ ไปก็สวย สวยเหมือนแม่ของมันนั่นแหละ ก็เพราะแม่ของมัน น้องสาวตัวแสบนั่น ชีวิตกูถึงได้เป็นแบบนี้!

“งานอะไรจ๊อบพิเศษส่งกับข้าวเหรอ”

เธอถามเพราะนานๆ หน ถ้านางวรรณาทำข้าวส่งไม่ทันก็ให้เธอนี่แหละช่วยทำ ช่วยส่ง แต่ส่วนมากจะให้ทำฟรีไม่มีค่าแรง หนนี้ภูพิงค์จึงนึกแปลกใจที่นางวรรณามาเสนองานเงินให้แบบนี้

“เอ่อ...กูจะพามึงไปช่วยเสิร์ฟ”

นางวรรณาว่าแค่นั้น

“จะทำไหม? บ่อนใหญ่เลยละ บ่อนหรู มีแต่คนรวยๆ มาเล่น”

“ไปวันไหนล่ะป้า ถ้าเสาร์อาทิตย์ ก็พอไปได้”

ภูพิงค์สนใจถ้าเป็นงาน เป็นเงิน เธอมีแผนไว้สำหรับตัวเอง เก็บเงินออกไปจากป้ามหาภัยก่อนอายุสามสิบนี่คือแพลนชีวิตที่จะต้องทำให้ได้

“ตกลงทำใช่มะ”

“อืม...”

เธอกัดปากนิดหน่อยอย่างลังเล

“ทำ...”

นางวรรณายิ้มกว้างเลยล่ะ แล้วบอกให้ภูพิงค์เตรียมตัว เดี๋ยวนายเมฆจะพาไปสุดสัปดาห์นี้ แล้วก็เอาเงินที่ภูพิงค์ให้นางไปสามพัน แบ่งมาคืนให้พันหนึ่ง

“อะ...กูคืนให้ เอาไปหาเสื้อผ้าสวยๆ มาใส่ เผื่อไปทำงาน”

คิ้วของเธอขมวด แล้วรับเงินจากนางวรรณา มองป้าอย่างไม่เข้าใจและคาดไม่ถึง แต่ก็ดี เพราะคนอย่างนางวรรณามีแต่ให้แล้วหาย

“ขอบคุณจ้ะป้า”

นางวรรณาเดินออกมาจากห้องครัว ไปนั่งรอผัวใหม่วัยยังฟิต ที่หน้าบ้านเพื่อฉลองกันต่อ...เธอให้นังภูพิงค์แค่นั้น คุ้มเกินคุ้มจากสิ่งที่นางจะได้ ถ้าส่งนังนี่ไปกับไอ้เมฆ

นางเบ้ปากเล็กน้อย เมื่อมองไปยังภาพสองภาพที่อยู่เคียงกันบนหลังตู้เสื้อผ้า ภาพของพ่อแม่นังภูพิงค์ที่มันเอามาอัดกรอบขยายไว้ กราบไหว้บูชา มองผู้ชายที่ทำให้ชีวิตของนางเป็นแบบนี้ และมองน้องสาวที่พรากเอาความรักไปจากนาง

หึ...

กูขอตอบแทนสิ่งที่พวกมึงทำกับกู ด้วยการส่งลูกสาวมึงไปเป็นกระหรี่ในบ่อน มันก็สาสมกันดีแล้ว