บทที่ 5 อ่อนต่อโลก?

ชายหนุ่มอธิบายให้เธอเข้าใจ จอมพลรู้สึกว่าเขาไม่ได้มีหน้าที่จะต้องมาทำความเข้าใจกับเธอเลยแม้แต่น้อย แต่เห็นใบหน้าดูถูกดูแคลนของเธอแล้ว ทำให้เขาต้องพูดออกมา

“แต่ถึงยังไงฉันก็ไม่สนับสนุนธุรกิจแบบนี้อยู่ดี พวกเธอควรจะมีชีวิตที่ดีมากกว่านี้” คาเซียยืนยันคำเดิม จอมพลได้แต่ถอนหายใจยาวเหยียด

“เธอรู้ได้ยังไงว่าการขายตัวมีอยู่แต่ในวงการอาบอบนวด จริงๆ แล้วผู้หญิงที่ค้าประเวณีมีอยู่ทุกวงการ ไม่ว่าจะเป็นดารา นางแบบ พยาบาล แอร์โฮสเตส ฯลฯ พวกหล่อนพร้อมที่จะปรนเปรอผู้ชายที่มีเงินทุกคน ผู้หญิงที่ขายตัวชั่วครั้งชั่วคราวเพื่อเรียกเงินก้อนโต เขาเรียกไซด์ไลน์ ผู้หญิงประเภทนี้มีความต้องการไม่มีขีดจำกัด พวกหล่อนชอบในเรื่องเซ็กซ์และเงิน คุณน่ะมันเด็กน้อยอ่อนต่อโลก” จอมพลว่าเธอเข้าให้

“ฉันไม่ได้อ่อนต่อโลก!” เธอเถียง จอมพลล็อกตัวเธอไว้ใต้อาณัติ เขาก้มหน้าดอมดมกลิ่นความหอมของเธอจากลำคอ เธอหลับตาตัวเกร็งด้วยความหวาดกลัว

“ถ้าไม่ได้อ่อนต่อโลกก็แสดงให้ผมเห็นสิว่าจริงๆ แล้วคุณกร้านโลกขนาดไหน” เขากระซิบถามเธอข้างหู คาเซียพยายามจะดันเขาออกสุดแรง

“ไม่!”

“ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าปฏิเสธความต้องการของผม” เขาบอกกับเธออีก มือหนาเลื่อนลงมากอบกุมหน้าอกพวงโตของเธอ คาเซียสะดุ้งวาบ ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วกาย ความรู้สึกแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นกับเธอมาก่อน

“ยะ... อย่า!” เธอร้องห้าม ร่างบางเริ่มบิดพลิ้ว เขายิ้มที่มุมปากอย่างชอบใจที่ทำให้เธออ่อนระทวยลงได้ สองมือหนากอบกุมหน้าอกทั้งสองข้าง มันช่างนุ่มหยุ่นล้นใหญ่เกินมือเขาเสียจริง เขานวดคลึงเบาสลับหนักมือ ใบหน้าของเธอขึ้นสีแดงก่ำ

“คุณจอมพล! อย่า!” เธอจับมือทั้งสองข้างของเขาและพยายามจะจะผลักออก เขาเคลื่อนมือข้างขวาลากไล้ผ่านเอวคอดกิ่วและสะโพกอวบอัด ก่อนจะลากไล้ยาวไปที่ขาอ่อน เขาแทรกมือเข้าไปใต้กระโปรง คาเซียเผลอร้องครางออกมาอย่างลืมตัว

“ไม่... คุณจอมพลอย่าทำแบบนี้” เธอดิ้นหนี เขายิ้มอย่างผู้มีชัยชนะ

“กลัวเหรอ... ไหนว่าไม่อ่อนต่อโลก บอกไว้ก่อนนะว่าผมจะไม่หยุดจนกว่าคุณจะทำในสิ่งที่ผมต้องการ” เขากระซิบบอก เธอมองเขาด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าเธอบิดเบี้ยวเหมือนอยากจะร้องไห้

“คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่” เธอถามเสียงสั่น

จอมพลเห็นท่าทางหวาดกลัวของเธอแล้วก็อยากจะทำให้มากกว่านี้ เขาก้มลงจูบเธออีกครั้ง คราวนี้มันช่างเร่าร้อน รุนแรงเสียจนเธอหายใจหายคอไม่ออก เขาทั้งจูบและฟ้อนเฟ้นมือหนาไปทั่วร่างกาย เขาก็รู้ได้ทันทีว่าเธอไม่เคยผ่านเรื่องบนเตียงมาก่อน

แค่จูบเธอยังจูบไม่เป็นเลย นับประสาอะไรกับเรื่องอื่น ฉับพลันความสับสนก็เกิดขึ้นในใจชายหนุ่มขึ้นมาทันที

“อื้อ... อึก... อื้อๆ” คาเซียร้องคราง เธอทั้งหวาดกลัวและเสียวซ่านไปในคราวเดียวกัน จอมพลกำลังต่อสู้กับความรู้สึกตัวเองอย่างหนักหน่วง ร่างบางใต้กายเขาก็บิดเร่าร้อนแทบขาดใจ เพียงแค่เขาสัมผัสเพียงเล็กน้อย ยามที่มือหนาเคลื่อนผ่านจุดสำคัญเธอจะสะดุ้งและตัวเกร็งเหมือนไม่เคยเจอมาก่อน เขาสัมผัสได้ถึงลมหายที่หอบสะท้านจากเธอ

ในที่สุดจอมพลก็เอาชนะด้านมืดของตัวเองได้ เขาละริมฝีปากออกจากซอกคอขาวหอมกรุ่น คาเซียนอนหอบสะท้านหมดเรี่ยวแรง นัยน์ตาเธอฉ่ำปรือไปหมด เส้นผมของเธอยุ่งเหยิง และมันทำให้เธอดูเซ็กซี่ได้อีกเป็นกอง

“คุณจอมพล...” เธอเรียกเขาเสียงแหบพร่า จอมพลก้มลงจูบหน้าผากหญิงสาว

“ตกลงจะรับงานของผมได้หรือยัง ถ้ายังจะปฏิเสธอีก ผมจะทำมากกว่านี้” เขาขู่เธอ คาเซียรีบพยักหน้าทันที

“รับค่ะ รับ...” เธอรีบตอบ สร้างความพอใจให้กับชายหนุ่มมาก เขาลุกขึ้นนั่งทันที หญิงสาวหายใจยาว เธอรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก

“ลุกขึ้นจัดเสื้อผ้า ผมเผ้าให้เรียบร้อย ผมจะให้กนธีไปส่งคุณที่รถ พรุ่งนี้คุณมาเจอกับผมที่นี่ตอน 10 โมงเช้า ผมจะพาคุณไปดูสถานที่” จอมพลออกคำสั่งอย่างเคยชิน คาเซียลุกขึ้นนั่งอย่างงุนงง เธอสางผมตัวเองให้เรียบร้อย

เขาหันมามองเธอ เธอนั่งพับเพียบอย่างอ่อนแรง กระโปรงเลิกขึ้นจนเห็นขาอ่อนรำไร ความขาว ความหอมของเธอทำให้เขาแทบจะคลั่ง แต่เขาต้องสงบสติอารมณ์เอาไว้เพราะไม่ต้องการบังคับขืนใจเธอมากไปกว่านี้ แม้ว่าเขาอยากจะจับเธอกดแล้วรักเธอแบบไม่ยั้งก็ตาม แต่เขาอยากให้เธอมีความสัมพันธ์กับเขาอย่างสมยอม ทำแค่นี้ก็ถือว่ามากไปด้วยซ้ำสำหรับหญิงสาวบริสุทธิ์

“เข้าใจที่ผมบอกไหม” จอมพลถามย้ำ เมื่อเห็นเธอยังนั่งงงๆ อยู่ เธอสะดุ้งเล็กน้อย

“ค่ะ”

จอมพลเปิดประตูออกมาพร้อมกับหญิงสาว เธอก้มหน้างุดไม่กล้าสบสายตาใคร รู้สึกอับอายยิ่งนัก ตรัยและกนธีเงยหน้ามองนาฬิกาแล้วถามอย่างลืมตัว

“ทำไมเสร็จเร็วจังครับ เพิ่ง 10 นาทีเอง” ตรัยหลุดถามไปโต้งๆ คาเซียอายจนหน้าแดงก่ำ จอมพลปรามลูกน้องทางสายตา

“ถามมากน่ะ กนธี... นายเดินไปส่งคุณผู้หญิงที่รถด้วย เราคุยงานกันเสร็จแล้ว”

“ครับ” กนธีผายมือเชิญหญิงสาว คาเซียเงยหน้ามองเขา เธอทำหน้าไม่ถูกเมื่อสบสายตากับแววตาคมดุที่มองเธออย่างเรียบเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หัวใจดวงน้อยเต้นสั่นระรัว เธอรู้สึกสับสนมึนงงไปหมด เหตุการณ์มันผ่านไปอย่างรวดเร็วจนเธอไม่ทันตั้งตัว เมื่อกนธีพาคาเซียออกไปจากห้องแล้ว ตรัยก็หันมาถามเจ้านายตัวเองทันที

“เจ้านายครับ สรุปว่า... กันหรือยังครับ” ตรัยถามเพราะอยากรู้ จอมพลทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา มองลูกน้องตัวเองด้วยความระอา

“ยัง”

“อะไรนะครับ! ยังไม่ได้กันอีกเหรอครับ ผมไม่อยากเชื่อเลยว่าคนอย่างเจ้านายจะปล่อยให้เธอลอยนวลไปได้” ตรัยพลั้งปากพูดไปอีก จอมพลกระแอมเสียงดัง

“คนอย่างฉันมันทำไม... ไหนลองว่ามาซิ” เขาถาม ตรัยเงียบลงทันที

“กะ... ก็... เก่งเรื่องแบบว่าจนผู้หญิงถอนตัวไม่ขึ้น” ตรัยรีบปรับสีหน้าทันที เขาพูดเพื่อเอาใจ

“ฉันไม่นิยมบังคับขืนใจผู้หญิง หากเธอยังไม่เต็มใจก็ต้องใช้เวลา เธอไม่ใช่ผู้หญิงง่ายเหมือนคนอื่น”

“โห... นี่ขนาดไม่นิยมบังคับขืนใจ ยังจับจูบซะดุเดือดขนาดนี้ ถ้านิยมขึ้นมาแล้วจะขนาดไหน” ตรัยได้ยินเจ้านายตัวเองพูดแบบนั้นก็พึมพำ แต่ก็ไม่รอดพ้นหูของจอมพลไปได้

“ตรัย! มีงานอะไรก็ไปทำได้แล้ว ฉันต้องการจะพักผ่อน” เขาไล่ลูกน้องออกไปนอกห้อง ตรัยรีบออกไปทันที

เมื่อเขาได้อยู่คนเดียวก็พลันนึกถึงหญิงสาว เนื้อตัวเธอช่างนุ่มหยุ่นน่าสัมผัสเสียจริง ไม่อยากเชื่อว่าคนสัญชาติอังกฤษแท้ๆ อย่างเธอจะไม่เคยผ่านมือชายที่ไหนมาก่อน อยากรู้ว่าเธอใช้ชีวิตวัยเรียนยังไงกันแน่ ถึงอ่อนต่อโลกนัก เขาสลัดความคิดเรื่องคาเซียแล้วหยิบแฟ้มที่ธนโชตินำมาให้เขา ดวงตาคมประดุจเหยี่ยวไล่อ่านเอกสารต่างๆ อย่างละเอียด

คาเซียมาพบจอมพลตามที่นัดเอาไว้ กนธีเชิญเธอเข้ามานั่งรอในห้องทำงานเพราะจอมพลมีแขกคนสำคัญเข้ามาพบโดยไม่ได้นัดไว้ล่วงหน้า เมื่อหญิงสาวเข้าไปในห้องของเขา ก็เห็นจอมพลกำลังนั่งคุยอยู่กับผู้ชายคนหนึ่ง รูปร่างสันทัด แต่แววตาฉายความเจ้าเล่ห์ออกมาอย่างปิดไม่มิด เขาหันมามองเธออย่างสนใจ สายตาของเขาจ้องมองเธออย่างละลาบละล้วงจนคาเซียนึกโมโห

“คาเซีย คุณเข้าไปรอผมในห้องนอนก่อน เดี๋ยวผมตามเข้าไป” จอมพลบอกกับหญิงสาวเหมือนประกาศความเป็นเจ้าของ เธอได้ยินแบบนั้นก็อายจนหน้าแดง

“ผู้หญิงของคุณจอมพลเหรอครับ” ธรณ์หันไปถาม จอมพลพยักหน้า

“ใช่ เธอคือผู้หญิงของผม คุณมีอะไรหรือเปล่าคุณธรณ์” จอมพลถามกลับ ธรณ์รีบปฏิเสธทันที

“ไม่มีอะไรครับ แค่จะบอกว่าผู้หญิงของคุณจอมพล... สวยเหลือเกิน” ธรณ์ชม จอมพลส่งสายตาให้กับกนธี ลูกน้องเขารีบพาคาเซียเข้าไปในห้องทันที

“คุณกนธี ผู้ชายคนนั้นเป็นใครเหรอคะ” คาเซียกระซิบถาม กนธีมองหญิงสาวที่มีความอยากรู้ด้วยความเอ็นดู

“เจ้าของโรงแรมที่เขายายเที่ยง คงจะมาขอคำปรึกษาเรื่องการสร้างโรงแรม” กนธีตอบปัดๆ ไม่อยากให้หญิงสาวรู้อะไรมากนัก