บทที่ 3 บีบบังคับ

“ยินดีที่ได้รู้จัก ผมหวังว่าคุณจะมีความสุขกับงานที่ผมมอบหมายให้นะครับ” จากนั้นจอมพลก็อธิบายสถานที่ที่เขาต้องการให้เธอไปทำงานคร่าวๆ ให้ฟัง

“โอ้... ไม่ค่ะ! ฉันไม่ขอรับงานของคุณ!” คาเซียปฏิเสธทันทีที่รู้ว่าจอมพลจะให้เธอเข้ามาออกแบบตกแต่งภายในสถานบริการอาบอบนวด เธอเห็นแปลนสถานที่แล้วก็ได้แต่บอกไม่ๆๆ

“ทำไม” จอมพลถาม ในใจเขารู้สึกหงุดหงิดไม่น้อยที่เห็นเธอปฏิเสธและทำสีหน้ารังเกียจใส่เขา

“ฉันคิดว่าฉันทำงานนี้ไม่ได้” เธอบอก แต่เขาไม่ปักใจเชื่อในสิ่งที่เธอพูด

“แต่ผมเชื่อว่าคุณทำได้ และจะทำออกมาได้ดีเสียด้วย” เขาพูดอีก คาเซียได้แต่ส่ายหน้า

“คุณคงประเมินฉันสูงเกินไป ฉันเป็นแค่เจ้าของธุรกิจออกแบบตกแต่งภายในขนาดเล็ก คงจะรับงานนี้ไม่ไหวหรอกค่ะ สถานบริการของคุณมีขนาดใหญ่ มีหลายส่วน และฉันไม่เคยรับงานแบบนี้ ส่วนใหญ่ที่รับงานก็จะเป็นคอนโด บ้าน รีสอร์ทขนาดเล็กไปจนถึงขนาดกลาง” เธอยังคงยืนยันคำเดิม จอมพลเห็นสายตาของเธอก็เดาออกว่ามีอะไรมากกว่านั้น ตรัยกับกนธีได้แต่มองหน้ากันแล้วก็ยิ้ม

“คาเซีย... ผมอยากให้คุณรู้ว่าไม่เคยมีใครกล้าปฏิเสธผม” จอมพลบอกด้วยน้ำเสียงดุที่คนได้ยินอาจจะขนลุกและหวาดกลัว ยิ่งเจอดวงตาคมจ้องมองอย่างเอาเรื่องด้วย อาจจะทำให้คู่สนทนาใจหายใจคว่ำ ยกเว้นเธอ...

“ถ้าอย่างนั้นฉันคงจะเป็นคนแรกที่ปฏิเสธคุณ ฉันยืนยันคำเดิมนะคะว่าไม่ขอรับงานของคุณ หากคุณจะเปลี่ยนให้ฉันมาช่วยออกแบบ ตกแต่งบ้าน โรงแรม ค่อยเรียกใช้บริการฉันใหม่แล้วก็นะคะ ฉันขอตัวก่อนค่ะ”

เธอบอกลาแล้วก็ลุกขึ้นยืนหันหลังจะเดินไปที่ประตู จอมพลส่งสัญญาณไปที่ลูกน้องสองคน ตรัยกับกนธีพยักหน้ารับน้อยๆ แล้วเข้าไปขวางทางเธอ คาเซียชะงักและมองคนทั้งสองอย่างสงสัย

“ไม่มีใครปฏิเสธผมแล้วจะได้ออกจากห้องนี้ไปง่ายๆ” จอมพลลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวไปหาเธอ คาเซียหันหน้ามามองเขาอย่างตกใจ

“คุณจะทำอะไร!”

“ทำให้คุณตอบตกลงให้ได้ หากไม่ตกลงรับงานของผม ก็อย่าหวังจะได้ออกจากห้องนี้ไป” จอมพลบอกให้เธอเข้าใจ คาเซียตาโตและรู้สึกคิดผิดมากที่เข้ามาหาเขาที่นี่

เธอล้วงกระเป๋าเพื่อจะหยิบโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือ แต่กนธีกลับไวกว่า เขาแย่งโทรศัพท์และกระเป๋าออกจากมือเธอทันที

“คุณ! เอาของฉันมานะ” คาเซียหันไปเสียงดังใส่กนธี และจะเข้าไปแย่งของกลับคืน แต่จอมพลกลับคว้าข้อมือเธอไว้เสียก่อน

“ปล่อยฉันนะ! คุณไม่มีสิทธิจะทำกับฉันแบบนี้ หากคุณไม่ปล่อยฉัน ฉันจะแจ้งความให้ตำรวจมาจับคุณข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยว บังคับขืนใจ!” คาเซียขู่เขา จอมพลได้ยินก็หัวเราะออกมาผ่านลำคอ เขารู้สึกขบขันเมื่อเห็นแววตาเอาเรื่อง ไม่ยอมคน ดูแล้วเธอดื้อรั้นมาก

“ผมจะให้ตำรวจมารับแจ้งความคุณถึงห้องนี้เลย ตำรวจที่จะมาที่นี่เป็นถึงตำแหน่งผู้บังคับการเชียวนะ คงจะได้เรื่องอยู่” จอมพลบอกกับเธอ ตรัยกับกนธีถึงกับหัวเราะ คาเซียอ้าปากค้างและมองหน้าเขาสลับกับลูกน้องทั้งสองคนของเขา

“คุณจอมพล คุณเป็นใครกันแน่!” คาเซียถามอีกครั้ง เธอเริ่มหวาดกลัวเขามากขึ้น เขาดูเหมือนเป็นมาเฟีย

“เดี๋ยวคุณก็รู้ว่าผมเป็นใคร” จอมพลบอกกับเธอแล้วก็ดึงตัวเธอเข้ามาแนบชิด วงแขนแข็งแกร่งโอบรัดร่างบางเอาไว้แน่น มือหนาลูบขึ้นลงที่เอวคอดกิ่ว

“คุณจอมพล! ปล่อยฉันนะคะ!”

คาเซียทุบอั๊กไปที่หน้าอกของเขา แต่จอมพลกลับรวบมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว เขาก้มหน้าลงไปหาเธอจนใบหน้าห่างจากเธอไม่กี่เซนติเมตร คาเซียพยายามหลบ เธอรู้สึกขนลุกเมื่อสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากลมหายใจที่ปนกลิ่นบุหรี่ของเขา

“ผมจะไม่ปล่อยคุณ จนกว่าคุณจะตอบตกลง” จอมพลยืนยันคำเดิม คาเซียเม้มปากแน่น เธอพยายามจะหาวิธีเอาตัวรอด

“ไม่ค่ะ ฉันไม่รับงานของคุณ ปล่อยฉันเดี๋ยวนะคะ คุณไม่มีสิทธิที่จะมาแตะต้องตัวฉันแม้แต่ปลายเล็บ!” คาเซียปฏิเสธอีกเช่นเคย จอมพลชอบใจนักที่เห็นเธอพยศแบบนี้ มันชวนให้เขาตื่นเต้นและอยากเอาชนะ แม้ว่าเธอจะตกเป็นรอง แต่เธอก็ยังต่อล้อต่อเถียงกับเขาได้ ดวงตาคมของจอมพลไล้มองเครื่องหน้าสวยงามของเธอแล้วหยุดที่ริมฝีปากสีชมพูอ่อนที่อยู่ใกล้ไม่ถึงคืบ เขาอดใจไม่ไหว ก้มลงประกบปากเธอทันที

“อื้อ!” คาเซียตาโต เธอตกใจจนตัวเกร็งเมื่อเขามอบสัมผัสที่เธอไม่ต้องการแบบฉับพลัน จอมพลบดขยี้เรียวปากเหมือนต้องการสั่งสอนที่เธอกล้าปฏิเสธเขา

คาเซียรู้สึกเสียววาบไปทั่วสันหลัง หมดเรี่ยวหมดแรง ขาสั่นระริก จอมพลไม่ถอนริมฝีปากออกมาง่ายๆ เขาบดจูบเธอหนักหน่วง หญิงสาวได้แต่เม้มริมฝีปากแน่นไม่ให้เขาแทรกปากลิ้นเข้ามา เธอพยายามประคองสติไว้ให้ได้มากที่สุดแม้จะเหลือน้อยก็ตาม ด้านกนธีกับตรัยได้แต่หันมามองหน้ากันตาปริบๆ อย่างขัดเขิน เพราะไม่เคยเห็นเจ้านายอยู่ในโหมดนี้มาก่อน

“อื้อ... อื้อ!” คาเซียรวบรวมแรงสุดท้ายดิ้นรนและร้องประท้วง เธอมึนงงไปหมด จอมพลจับท้ายทอยของเธอไว้ แล้วกดใบหน้าให้เข้าหาเขา ก่อนที่อะไรจะเกินเลยไปมากกว่านั้น เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น แขกผู้มาเยือนถึงกับยืนอึ้งเมื่อเห็นฉากรักร้อนแรงของจอมพลกับสาวต่างชาติคนนี้

“อะ... เอ่อ...” ชายวัยกลางคนในชุดเครื่องแบบตำรวจถึงกับพูดไม่ออก ตรัยกับกนธีได้แต่เงอะงะ ไม่รู้ว่าควรจะต้องทำยังไงดี

“ขอโทษครับ ผมลืมเคาะประตู” เขาบอกและจะหันหลังกลับ พอดีกับที่จอมพลละริมฝีปากออกจากหญิงสาว เขาเงยหน้ามองแขกที่นัดไว้แล้วก็ก้มลงมองหน้าหญิงสาวที่หน้าแดงจัดอยู่ในอ้อมกอด เธอยังช็อกไม่หาย

“ไม่เป็นไรครับคุณธนโชติ เชิญเข้ามานั่งก่อน นี่ไง... เธอต้องการจะแจ้งความไม่ใช่เหรอ ผมมีตำรวจมาให้คุณแจ้งความถึงที่” จอมพลบอกกับหญิงสาว คาเซียหันไปมองธนโชติอย่างขอความช่วยเหลือ ธนโชติเห็นสายตาของเธอก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ

“แจ้งความเรื่องอะไรเหรอครับ มีอะไรให้ผมช่วยบอกได้ตลอดนะครับ” ธนโชติบอกกับหญิงสาว เธอรู้สึกมีความหวังขึ้นมา

“ช่วยฉันด้วยค่ะ คุณจอมพลเขากักขังหน่วงเหนี่ยว บังคับข่มขืนใจและลวนลามทำอนาจารฉัน!” คาเซียรีบบอกกับตำรวจทันที เธอพยายามจะแกะมือเขาออก แต่เขาก็ยังคงกอดเธอเอาไว้แน่น จอมพลได้ยินแบบนั้นก็ยิ้มอย่างเอ็นดู ส่วนตรัยกับกนธีได้แต่หัวเราะเสียงเบาด้วยความเกรงใจ

“อะไรนะครับ!” ธนโชติได้ยินก็แปลกใจ เขามองหน้าจอมพลเพื่อต้องการคำตอบ

“ได้ยินไม่ผิดหรอก ผมทำกับเธออย่างนั้นจริงๆ ช่วยเอาใบรับร้องทุกข์มาลงบันทึกประจำวันให้เธอสิ” เขาบอก ธนโชติได้แต่ยืนหัวเราะแหะๆ แล้วเกาหัวตัวเองแกรกๆ ไม่เข้าใจว่าจอมพลกำลังเล่นอะไรอยู่

“คุณตำรวจ ช่วยฉันด้วยค่ะ!” คาเซียร้องบอกเขาอีก

“ขอโทษนะครับ ผมรับร้องทุกข์ทุกเรื่อง ยกเว้นเรื่องที่คุณจอมพลตกเป็นผู้ต้องหา ผมคงไม่กล้าจับคนที่มีบุญคุณกับผมและครอบครัวผมเข้าคุก” ธนโชติบอกกับหญิงสาว เหมือนความหวังของเธอพังครืนลงมา คาเซียหมดแรงเมื่อได้ยินเช่นนั้น นี่เธอกำลังอยู่ในบ้านป่าเมืองเถื่อนหรืออย่างไรกัน

“น่าเสียดายที่คุณธนโชติไม่สามารถช่วยเหลือเธอได้ กนธี... ช่วยพาคุณผู้หญิงไปรอฉันที่ห้องนอนด้วย ฉันคุยธุระเสร็จแล้วจะเข้าไปคุยกับคุณผู้หญิงแบบสองต่อสอง”

จอมพลสั่งลูกน้อง เมื่อเห็นดวงตาที่ฉายแววดื้อรั้นกลับกลายเป็นหวั่นไหว หวาดกลัว และมีน้ำตาคลอออกมา กนธีรีบปฏิบัติตามทันที

“ไม่! ปล่อยฉันนะ ฉันจะกลับบ้าน คุณไม่มีสิทธิจะมาทำกับฉันแบบนี้!” คาเซียร้องโวยวาย ก่อนจะถูกจับเข้าไปในห้องนอนที่อยู่อีกฝั่งของห้องทำงาน ธนโชติมองตามหญิงสาวไปแล้วก็หันมามองจอมพลอย่างสงสัย

“ผมไม่เคยเห็นคุณจอมพลในโหมดนี้มาก่อน” ธนโชติเปรยเชิงถาม จอมพลหัวเราะเบาๆ แววตาของเขามีแต่ความสนุกเต็มเปี่ยม

“ผมก็ไม่เคยรู้ว่าตัวเองจะชอบวิธีการรุนแรงแบบนี้ ช่วยไม่ได้... เธอดื้อและขัดใจผม ก็ต้องสั่งสอนนิดๆ หน่อยๆ”

“ผมหวังว่าคุณจะไม่ทำอะไรเธอมากกว่านี้ หากเธอไม่เต็มใจ...”