บทที่ 10 บุกถึงบ้าน

“คงจะสบายดีอยู่กับแฟนไฮโซทายาทธุรกิจห้างสรรพสินค้าที่กำลังจะขายกิจการ”

“อีกไม่นานคุณมาริสาคงจะกลับมาหาเจ้านายเหมือนอย่างเคย”

“กลับมาก็เป็นได้แค่นางบำเรอของฉัน ไม่ต่างอะไรกับผู้หญิงที่ทำงานในตู้กระจก แต่ดูแล้วเด็กสาวที่ทำงานในตู้กระจกจะยังมีค่าเสียมากกว่า มาริสาจะไม่มีวันได้กลับมาเป็นเมียที่ถูกต้องตามกฎหมายของฉันอีกเป็นอันขาด!” จอมพลพูดย้ำในประโยคสุดท้ายที่แฝงไว้ด้วยความเคียดแค้นใจ เขายังจำความเจ็บปวดในช่วงที่หล่อนทิ้งเขาไปได้ดี

ระหว่างที่แต่งงาน อยู่กินด้วยกัน หล่อนเริ่มเข้าวงการเป็นดารา นางแบบ มีไฮโซมาติดพัน และหล่อนก็เลือกที่จะมีชีวิตสุขสบาย แอบคบผู้ชายมากหน้าหลายตาที่มีเงิน มีฐานะร่ำรวย ทำเหมือนเขาเป็นไอ้หน้าโง่คนหนึ่ง จนสุดท้ายหล่อนเลือกที่จะหย่ากับเขาเพื่อเข้าสู่สังคมจอมปลอม พอตกอับ ถูกทิ้ง ไม่มีงาน ก็กลับมาหาเขา ซึ่งเขาก็ช่วยเหลือหล่อนโดยเสนอทางเลือกให้หล่อนมาบำเรอความสุขตามที่เขาต้องการ แต่ใครจะไปคิดว่าหล่อนเลือกทำแบบนั้นจริงๆ หลายครั้งหลายหนที่หล่อนมาหาเขาและบำเรอความสุขให้เขาแบบถึงพริกถึงขิงเพื่อแลกกับเศษเงิน ของใช้ แบรนด์เนม ทำให้เขารู้สึกอัปยศอดสูแทน เขาคิดในใจแล้วว่าจะไม่ยอมให้มาริสามาเป็นแม่ของลูกเขาเด็ดขาด

รถยนต์คันหรูขับเข้ามาจอดในหมู่บ้านแห่งหนึ่งใจกลางเมือง จอมพลก้าวขาลงจากรถแล้วกวาดสายตามองดูตัวบ้านเดี่ยวสองชั้นขนาดกลาง ตกแต่งเรียบหรู ดูหวานละไมเหมือนเจ้าของบ้าน กนธียื่นกุญแจผีให้กับเจ้านายตัวเอง จอมพลรับกุญแจนั้นมาแล้วก็ยิ้มที่มุมปากอย่างอารมณ์ดี วันนี้เธออยู่บ้าน รถยนต์มินิคูเปอร์ของเธอจอดอยู่ที่ลานจอดรถ เขามองเห็นเธอผ่านบานหน้าต่างที่เป็นกระจก ผ้าม่านสีขาวบางๆ พลิ้วไหวด้วยแรงลมจากด้านในตัวบ้าน

“กนธี นายไม่ต้องรอฉันนะ กลับไปได้เลย พรุ่งนี้ตอนบ่ายๆ ค่อยมารับฉันที่นี่” เขาสั่ง กนธีมองเจ้านายหนุ่มตาโต

“เอาอย่างนั้นเลยเหรอครับ”

“ใช่! นายไม่ต้องถามและไม่ต้องสงสัย ทำตามที่ฉันบอก ถ้าหากใครมีธุระอะไรเร่งด่วนก็ให้นายจัดการตามความเหมาะสมได้เลย”

“ครับ” กนธีรับคำสั่งเจ้านายอย่างยิ้มๆ แล้วก็เดินขึ้นรถขับออกไป จอมพลได้แต่ยืนมองตัวบ้านอย่างพิจารณาครู่หนึ่ง ก่อนจะไขกุญแจเข้าไปในรั้วบ้านอย่างเงียบเชียบ เขาเดินไปถึงประตูบ้าน มือหนาจับลูกบิดประตูก็สามารถเปิดเข้าไปได้เลย เขานึกตำหนิถึงความสับเพร่าของหญิงสาว เป็นผู้หญิงอยู่บ้านตัวคนเดียวแต่ไม่รู้จักล็อกประตู เธอคงจะมั่นใจในการดูแลความปลอดภัยของยามในหมู่บ้านมากเกินไป

จอมพลก้าวขายาวๆ เดินเข้าไปในตัวบ้านอย่างเงียบ เขาได้ยินเสียงกุกกักอยู่ในครัว ดวงตาคมกริบมองเห็นหญิงสาวจากด้านหลัง เธอกำลังยืนชงกาแฟอยู่ที่เคาน์เตอร์ห้องครัว สายตาวาวมองหญิงสาวเป็นประกาย ชุดอยู่บ้านของเธอไม่เลวเลยทีเดียว

เสื้อกล้ามสีขาวกับกางเกงขาสั้นจุ๊ดสีชมพู อวดเรือนร่างอวบอิ่ม ขาวอมชมพูไปทั้งตัว ผมยาวสลวยสีน้ำตาลแกมทองปล่อยยาวสยายไปถึงเอว เขาจดจ้องไปที่สะโพกอวบอัด มันน่าจับมาตีก้นเสียให้เข็ด

“คาเซีย...” ชายหนุ่มเรียกเธอเสียงราบเรียบ คาเซียชะงักมือที่กำลังจะยกกาแฟขึ้นดื่ม เธอค่อยๆ หันมาหาเขาอย่างช้าๆ แล้วแก้วกาแฟของเธอก็ร่วงลงพื้นแตกเพล้งทันที

“ทำไมวันนี้ไม่ไปหาผมตามนัด” เขาถามแล้วก็เดินเข้าไปหาเธอแบบประชิด คาเซียถอยหลังกรูดไปจนแผ่นหลังติดกับเคาน์เตอร์ครัว

“คุณ... เข้ามาในนี้ได้ยังไง!” คาเซียถามเสียงลอยเหมือนกับไม่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็น เธอคิดว่าตัวเองทำงานมากเกินไปจนตาฝาดเห็นเขาเข้ามาในบ้าน

“ไขประตูรั้วเข้ามา อ้อ... พอมาถึงประตูบ้าน ผมก็เปิดเข้ามาได้เลย คุณไม่ได้ล็อกประตูบ้านไว้” เขาตอบแบบสบายๆ แต่เธอไม่ตลกกับเขาด้วย เข้ามาในบ้านเธอแบบนี้นี่มันบุกรุกชัดๆ

“คุณจอมพล! ออกไปจากบ้านของฉันเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งตำรวจ!” เธอขู่เขาและจะเดินไปหยิบโทรศัพท์ แต่เขากลับล็อกตัวเธอเอาไว้ก่อน

“ไม่ง่ายอย่างนั้นหรอก” จอมพลบอก สายตาจ้องมองเธอแบบจริงจัง หน้าอกอวบภายใต้เสื้อกล้ามสีขาวนั้นกลมกลึง เนินอกเต่งตึงนั้นยั่วยวนชวนให้เขาสัมผัสเสียเหลือเกิน

“คุณเข้ามาในนี้ต้องการอะไรกันแน่ ทำไมคุณถึงได้ตามราวีฉันไม่หยุดหย่อน” คาเซียถามด้วยความโมโห ใบหน้าสวยหวานเริ่มบึ้งตึงแม้แววตาจะสั่นไหวด้วยความหวาดกลัว

“ทำไมคุณถึงไม่ไปหาผมที่ออฟฟิศ” เขาถามอีก คาเซียร้องฮึในลำคอ

“ทำไมฉันต้องไปหาคุณด้วย คุณนัดฉัน แต่ฉันยังไม่ได้บอกคุณเลยว่าฉันจะไปหาคุณตามนัด คุณพูดเองเออเองทั้งหมด” เธอตอบอย่างไม่แยแส จอมพลขบกรามแน่นมองคนหัวดื้ออย่างอารมณ์เสีย

“คุณต้องมาคุยกับผมเรื่องงาน”

“ฉันไม่จำเป็นจะต้องคุยกับคุณเรื่องนี้แล้ว เพราะฉันยกเลิกงานที่จะทำให้คุณ” คาเซียบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง แววตาเธอแปรเปลี่ยนเป็นประกายกร้าว

“อะไรนะ...”

“ฟังฉันให้ดีนะคะคุณจอมพล ฉัน ไม่ ขอ ทำ งาน ให้ คุณ แล้ว คุณไปจ้างบริษัทอื่นทำเถอะ ฉันทำงานให้คุณไม่ได้หรอก” เธอพูดเน้นคำเสียงดัง

“ทำไมคุณถึงปฏิเสธผม”

“อย่างที่ฉันเคยบอกกับคุณเอาไว้ บริษัทฉันเป็นบริษัทเล็กๆ เพิ่งเปิดได้ไม่นาน ไม่มีกำลังคน ไม่มีความสามารถที่จะทำงานใหญ่ๆ แบบนี้ได้ ก็แค่นี้...”

“ไม่... ผมไม่เชื่อว่าคุณจะทำงานให้ผมไม่ได้ มันต้องมีอะไรมากกว่านี้” เขาเค้นถาม

“คุณอยากรู้นักใช่ไหมว่าสาเหตุที่ฉันไม่รับงานคุณเพราะอะไร โอเค... ได้... ฉันจะบอกให้นะว่าสาเหตุที่แท้จริงที่ฉันไม่ทำงานให้คุณ เพราะคุณมันเรื่องมาก เอาแต่ใจตัวเอง เผด็จการ และชอบมาล่วงเกินฉัน ฉันคิดว่าชีวิตของฉันจะไม่ปลอดภัยถ้าได้อยู่ใกล้กับคุณ” คาเซียตอบอย่างตรงไปตรงมาตามนิสัยของตัวเอง จอมพลกัดฟันกรอด

“ผมไปล่วงเกินคุณตอนไหน”

“คุณยังจะถามอีกเหรอว่าตอนไหน ก็ทุกตอนที่คุณมีโอกาสนั่นแหละ!” คาเซียเริ่มโมโหหนักยิ่งกว่าเดิม เมื่อได้เห็นเขามีท่าทีไม่รู้ร้อนรู้หนาวกับสิ่งที่ตัวเองเคยทำกับเธอเอาไว้

“ล่วงเกินแบบนั้น... แล้วคุณชอบไหมล่ะ ผมรู้ว่าจริงๆ แล้วคุณก็ชอบที่จะให้ผมทำแบบนั้น ไม่อย่างนั้นจะร้องคราง อื๊อ อ๊า อื๊อ อ๊า เหรอ” เขาทำหน้าตาล้อเลียนใส่เธอ คาเซียเม้มปากแน่น เธอผลักเขาออกอย่างแรง

“คนบ้า! ทุเรศที่สุด ออกไปจากบ้านของฉันได้แล้ว และอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าคุณอีก ฉันเกลียดคุณ!” เธอโกรธจนหน้าแดงก่ำ จอมพลหัวเราะเบาๆ เมื่อเห็นเธอโกรธและอายในเวลาเดียวกัน

“ทำไม... ได้ยินความจริงแล้วรับไม่ได้หรือยังไง” เขาถามกระเซ้าแล้วก็เดินเข้าไปหาเธออย่างช้าๆ คาเซียถอยหลังหลบ

“ฉันรับไม่ได้เพราะมันไม่เป็นความจริงต่างหาก!”

“จนป่านนี้แล้วยังไม่ยอมรับอีกหรือว่าคุณเองก็มีความสุขกับสิ่งที่ผมทำ”

“ไม่! ฉันไม่ยอมรับอะไรทั้งนั้น ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้!” คาเซียโวยวายเสียงดัง เธอผลักและทุบหน้าอกเขาเป็นพัลวัน จอมพลจับข้อมือเล็กทั้งสองข้างของเธอเอาไว้แน่น

“ถ้าอย่างนั้นผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นเองว่าที่ผมพูดมันเป็นเรื่องจริงที่สุด”

เขาบอกกับเธอแค่นั้น แล้วก็อุ้มเธอขึ้นแนบอก คาเซียร้องกรี๊ดลั่นบ้าน ขาทั้งสองข้างของเธอแกว่งไปมา เธอพยายามดิ้นหนีสุดชีวิต มือเล็กๆ ทุบหน้าอกเขาดังอั๊กๆ แต่เขาก็ไม่สะเทือนอะไรทั้งสิ้น เขาอุ้มเธอขึ้นไปบนชั้นสองของบ้าน เขาเห็นประตูห้องนอนของเธอเปิดอยู่ก็เข้าไปทันที

“ไม่นะ! คุณจอมพล ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!”

“โอเค ผมปล่อยคุณแน่ แต่ปล่อยลงบนเตียงเท่านั้นนะ” เขาตอบแบบกวนประสาท

“ไอ้คนบ้า!” คาเซียร้องกรี๊ดๆๆ ลั่น และเขาก็ทำอย่างที่บอกจริงๆ จอมพลปล่อยหญิงสาวลงบนเตียงนุ่ม เขาคร่อมร่างบางของเธอเอาไว้ จอมพลมองเธอด้วยสายตาโลมเลียแบบปิดไม่มิด

คาเซียมองชายหนุ่มอย่างหวาดกลัว แต่หัวใจของเธอกลับเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น ใบหน้าชายหนุ่มหล่อคมเข้มอย่างที่เธอไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน เธอเห็นดวงตาที่เคยฉายแววเย็นชาจ้องมองเธอด้วยความปรารถนา พาลให้นึกถึงช่วงเวลาที่เขาอยู่กับเธอสองคนบนเตียงทั้งที่ออฟฟิศและที่ห้องนอนในอาบอบนวด สัมผัสร้อนยังคงตราตรึงอยู่ในใจเธอเสมอ แม้ว่าปากจะร้องว่าไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาก็ตาม