บทที่ 7 "คุณกำลังจีบฉันอยู่หรือเปล่า?"

บทที่ 7 "คุณกำลังจีบฉันอยู่หรือเปล่า?"

ทั้งคู่เดินมาถึงห้องรับรองเล็กที่อยู่ใกล้ล็อบบี้ ธามรออยู่หน้าประตูพร้อมพนักงานโรงแรมหญิงและกล่องปฐมพยาบาล

"เตรียมเรียบร้อยแล้วครับ"

ภาคินทร์พยักหน้า

"ขอบใจ"

อลิสาหันมองชายหนุ่ม "จริง ๆ ไม่ต้องลำบากขนาดนี้ก็ได้นะคะ"

"ไม่ได้ลำบาก" เขาตอบสั้น ๆ ก่อนหันไปถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"คุณต้องการให้พนักงานช่วยดูแผล หรืออยากไปโรงพยาบาล?"

หญิงสาวมองข้อมือตัวเอง ก่อนตอบว่า

"ให้พนักงานช่วยประคบเย็นก่อนก็พอค่ะ ถ้ายังปวดพรุ่งนี้ฉันจะไปตรวจ"

ภาคินทร์พยักหน้าโดยไม่โต้แย้ง

"ตามนั้นครับ"

พนักงานหญิงจึงพาเธอเข้าไปนั่ง ก่อนช่วยนำถุงประคบเย็นห่อผ้าสะอาดมาวางบนข้อมือ ความเย็นทำให้อลิสาสะดุ้งเล็กน้อย ภาคินทร์ซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลหันมองทันที

"เจ็บ?"

"เย็นค่ะ!"

ชายหนุ่มชะงัก ก่อนหัวเราะเบา ๆ เป็นครั้งแรก เสียงหัวเราะของเขาทุ้มต่ำและน่าฟังอย่างประหลาด อลิสาเผลอมองใบหน้าคมคายนั้นอยู่นานกว่าที่ตั้งใจ

ให้ตายเถอะ! ตอนหน้านิ่งก็น่ากลัว พอยิ้มขึ้นมากลับหล่อจนคนเสียสมาธิได้อีก! เธอรีบก้มมองถุงประคบในมืออย่างรวดเร็ว ภาคินทร์เห็นปฏิกิริยานั้น แต่ไม่ได้พูดอะไรมีเพียงรอยยิ้มบาง ๆ ที่ยังค้างอยู่ตรงมุมปาก

หลังตรวจข้อมือเรียบร้อย อลิสาจึงลุกขึ้นเตรียมกลับบ้าน ภาคินทร์เดินมาส่งจนถึงบริเวณล็อบบี้

"คุณมีรถกลับไหม?"

"มีค่ะ"

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แต่เมื่อเห็นข้อความจากคนขับรถที่รออยู่ด้านนอกว่าบริเวณทางเข้ามีนักข่าวเริ่มมารวมตัวกัน ก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ ข่าวถอนหมั้นคงแพร่ออกไปแล้ว คืนนี้เธอเหนื่อยเกินกว่าจะต้องตอบคำถามเรื่องเตชินท์อีก! ภาคินทร์สังเกตเห็นสีหน้าของเธอ

"มีอะไร?"

อลิสาเงยหน้า "นักข่าวอยู่ด้านหน้าค่ะ"

เขาพยักหน้าเหมือนเข้าใจทันที "ถ้าคุณไม่อยากออกทางนั้น ผมให้ธามประสานโรงแรมพาไปทางออกอีกฝั่งได้"

หญิงสาวมองเขาอย่างสนใจ "คุณมีวิธีหลบนักข่าวด้วยเหรอคะ?"

ภาคินทร์ยิ้มบาง "ผมมีประสบการณ์พอสมควร"

"ประสบการณ์ถูกนักข่าวตาม?"

"ประสบการณ์ไม่อยากตอบคำถามที่ไม่จำเป็น"

อลิสาหัวเราะทันที

"ฟังดูเหมือนคนมีความลับเยอะเลยนะคะ"

รอยยิ้มของชายหนุ่มลึกขึ้น

"บางเรื่องก็ควรเก็บไว้จนกว่าจะถึงเวลาพูด"

คำตอบนั้นทำให้หญิงสาวหรี่ตา

"คุณคินทร์คะ"

"ครับ?"

"คุณกำลังทำให้ฉันสงสัยนะ"

ภาคินทร์ก้มมองเธอ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "ถ้าอย่างนั้นคงต้องหาโอกาสคุยกันอีก"

อลิสาชะงัก นี่เขากำลังชวนเจอครั้งต่อไปอย่างแนบเนียนใช่ไหม? เธอเงยหน้ามองชายหนุ่มอย่างพิจารณา

"ฉันยังไม่ได้บอกเลยนะคะว่าจะอยากคุยกับคุณอีก"

"ผมก็ยังไม่ได้บอกว่าคุณต้องตกลง"

ภาคินทร์ตอบพร้อมรอยยิ้มบาง

"ผมแค่บอกว่าคงต้องหาโอกาส"

อลิสาเม้มริมฝีปากกลั้นหัวเราะ

เจ้าเล่ห์! ผู้ชายคนนี้เจ้าเล่ห์มากจริง ๆ! ขณะนั้นธามเดินกลับเข้ามา

"คุณคินทร์ครับ ทางออกฝั่งลานจอดรถวีไอพีเรียบร้อยแล้วครับ" ภาคินทร์พยักหน้า ก่อนหันกลับมาหาอลิสา

"ผมมีรถอยู่ด้านล่าง ถ้าคุณสะดวก ผมไปส่งได้"

หญิงสาวนิ่งคิด ชายหนุ่มพูดต่อโดยไม่รอให้เธอต้องปฏิเสธเพราะเกรงใจ

"หรือให้ธามพาคุณไปหาคนขับรถเดิมก็ได้"

อลิสาเลิกคิ้ว "มีให้เลือกสองอย่างเลยเหรอคะ?"

"คุณควรมีสิทธิ์เลือกมากกว่านั้นด้วยซ้ำ"

คำตอบนั้นทำให้เธอนิ่งไปเล็กน้อย

ในชีวิตก่อน เตชินท์มักตัดสินใจทุกอย่างแทนเธอ ตั้งแต่ร้านอาหารที่ควรไป ชุดที่ควรใส่ ไปจนถึงเพื่อนคนไหนที่ไม่ควรคบ เขามักบอกว่าเป็นเพราะหวังดี แต่สุดท้ายความหวังดีเหล่านั้นกลับทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องชีวิตเลย!

ส่วนผู้ชายตรงหน้ากลับแตกต่าง เขามีอำนาจมากพอจะสั่งคนทั้งโรงแรมให้จัดการสิ่งต่าง ๆ แต่ยังคงถามความสมัครใจของเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง อลิสาจึงค่อย ๆ ยิ้ม

"ถ้าอย่างนั้นฉันขอให้คุณไปส่งได้ไหมคะ?"

ภาคินทร์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรอยยิ้มที่มุมปากจะขยับขึ้นเล็กน้อย

"ยินดีครับ"

หญิงสาวยกนิ้วชี้ขึ้นทันที

"แต่มีข้อแม้นะคะ"

"ว่ามา"

"ฉันต้องบอกคนขับรถ แล้วก็ส่งข้อความให้คนที่บ้านรู้ก่อนว่ากลับกับใคร"

ชายหนุ่มตอบทันที

"ควรทำอย่างนั้นครับ"

อลิสากะพริบตา

"คุณไม่ว่าเหรอ?"

ภาคินทร์เลิกคิ้ว

"ทำไมผมต้องว่า?"

"ก็เผื่อคุณไม่ชอบให้คนอื่นรู้เรื่องส่วนตัว"

ชายหนุ่มมองเธออย่างนิ่งสงบ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"คนที่เพิ่งผ่านเรื่องแย่ ๆ มา ไม่ควรต้องเสี่ยงกับคนแปลกหน้าโดยไม่บอกใคร"

อลิสาชะงัก ภาคินทร์ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย "อีกอย่าง คุณเพิ่งรู้จักผมคืนนี้ จะระวังตัวก็ถูกแล้ว"

หญิงสาวนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนหลุดยิ้ม "คุณนี่แปลกจริงๆ"

"แปลกยังไง?"

"คนอื่นชอบบอกให้ฉันเชื่อใจ แต่คุณกลับบอกให้ฉันระวังตัว"

ภาคินทร์หัวเราะในลำคอ "ความเชื่อใจไม่ใช่สิ่งที่คนเพิ่งพบกันควรเรียกร้องจากอีกฝ่ายง่าย ๆ"

อลิสามองชายหนุ่มตรงหน้าอยู่นาน ก่อนหัวใจจะค่อย ๆ อุ่นขึ้นอย่างประหลาด

สิบนาทีต่อมา รถมายบัคสีดำสนิทเคลื่อนออกจากลานจอดรถวีไอพีของโรงแรมอย่างเงียบเชียบ ก่อนขึ้นรถ อลิสาโทรแจ้งคนขับประจำตัวให้กลับไปก่อน และส่งข้อความถึงเลขานุการของบิดาซึ่งเธอไว้ใจ พร้อมแจ้งชื่อภาคินทร์และรายละเอียดรถที่ใช้เดินทาง

เธอยังเปิดระบบแชร์ตำแหน่งการเดินทางเอาไว้ด้วย ภาคินทร์เห็นทุกอย่าง แต่ไม่ได้แสดงความไม่พอใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มุมปากเขากลับยกขึ้นเล็กน้อยอย่างพึงพอใจ ไม่ใช่คุณหนูที่ยอมให้ใครจูงจมูกง่าย ๆ สินะ

ดี!

ภายในห้องโดยสารตกแต่งด้วยหนังสีครีมตัดกับลายไม้สีเข้ม กลิ่นน้ำหอมไม้ซีดาร์อ่อน ๆ ลอยอยู่ในอากาศ เครื่องปรับอากาศทำงานเงียบจนแทบไม่ได้ยินเสียง

ธามนั่งประจำตำแหน่งคนขับ ส่วนอลิสานั่งอยู่ด้านหลังเคียงข้างภาคินทร์โดยเว้นระยะห่างพอสมควร แสงไฟจากถนนส่องผ่านกระจกรถเป็นระยะ หญิงสาวทอดสายตามองกรุงเทพมหานครยามค่ำคืน ก่อนปล่อยลมหายใจออกมาเบา ๆ

เธอเพิ่งถอนหมั้น เพิ่งตัดขาดจากผู้ชายที่เคยรักมาหลายปี แต่กลับไม่รู้สึกเสียใจอย่างที่เคยคิด ความรู้สึกที่เด่นชัดกว่ากลับเป็นความโล่งอก!

"ถอนหายใจแบบนั้น แปลว่าเสียใจหรือโล่งใจ?"

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างกาย อลิสาหันมอง ภาคินทร์กำลังมองเธอด้วยสายตาสงบนิ่ง หญิงสาวนิ่งคิดก่อนตอบตามตรง

"ทั้งสองอย่างค่ะ"

ชายหนุ่มพยักหน้า

"เข้าใจได้"

เธอเลิกคิ้ว

"คุณไม่ถามเหรอคะว่าทำไม?"

"ถ้าคุณอยากเล่าผมก็ฟัง"

อลิสานิ่งไปอีกครั้ง ก่อนรอยยิ้มบางจะปรากฏขึ้นบนริมฝีปาก

"คุณคินทร์คะ"

"ครับ?"

"ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?"

"ได้สิ"

เธอหันมาสบตาชายหนุ่มตรง ๆ "ทำไมคุณถึงเข้ามาช่วยฉัน?"

คำถามนั้นทำให้ภาคินทร์เงียบไปครู่หนึ่ง เขาไม่ได้หลบสายตา แต่ก็ไม่ได้ตอบอย่างรีบร้อน

"ผมไม่ชอบเห็นใครใช้อำนาจข่มคนที่อ่อนแอกว่า"

อลิสาหัวเราะเบา ๆ "แสดงว่าคุณคิดว่าฉันอ่อนแอ?"

ภาคินทร์หันมามองเธอเต็มตา ดวงตาคมเข้มสะท้อนแสงไฟจากถนน ก่อนชายหนุ่มจะตอบช้า ๆ

"ไม่"

อลิสาชะงัก

"ผมเห็นคุณยืนต่อหน้าคนทั้งงาน แล้วบอกเลิกผู้ชายที่ตัวเองเคยรักโดยไม่ยอมให้เขาพูดจาข่มอีก"

เขาหยุดเล็กน้อย "คนอ่อนแอจริง ๆ คงไม่กล้าทำแบบนั้น"

อลิสาเม้มริมฝีปาก ภาคินทร์มองเธอด้วยสายตาลึกซึ้ง ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจหญิงสาวกระตุกวูบ

"คุณไม่ได้อ่อนแอหรอก ไอริส คุณแค่เพิ่งตัดสินใจเลิกยอม"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโดยสารทันที อลิสารู้สึกเหมือนมีใครบางคนเปิดหน้าต่างที่ปิดตายอยู่ในหัวใจ ตลอดชีวิตก่อน ผู้คนมากมายมองว่าเธอเป็นเพียงคุณหนูเอาแต่ใจ ขี้หึง และหลงรักผู้ชายจนไร้เหตุผล

แม้แต่ตัวเธอเองยังเคยคิดว่าตัวเองไม่มีค่าเพียงพอจะให้ใครรัก! แต่ผู้ชายซึ่งเพิ่งพบกันคืนนี้กลับมองเห็นสิ่งที่เธอพยายามรวบรวมความกล้าเพื่อทำมาตลอดทั้งวัน เธอไม่ได้เข้มแข็งขึ้นในชั่วข้ามคืน ไม่ได้หายเจ็บปวดเพียงเพราะย้อนเวลากลับมา

เธอแค่ตัดสินใจว่าจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายซ้ำอีกแล้ว! อลิสาก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนยิ้มอย่างจริงใจเป็นครั้งแรก

"ขอบคุณนะคะ"

ภาคินทร์มองเธอ

"เรื่องอะไร?"

"ที่มองฉันแบบนั้น"

ชายหนุ่มไม่ได้ตอบทันที รอยยิ้มบางปรากฏขึ้นที่มุมปาก

"ผมไม่ได้ชมเพื่อเอาใจ"

อลิสาหันมองทันที "แล้วชมเพื่ออะไรคะ?"

ภาคินทร์เอนหลังพิงเบาะอย่างสบาย ๆ

"พูดสิ่งที่เห็น"

หญิงสาวหัวเราะออกมาเบา ๆ "คุณนี่พูดเก่งจริง ๆ"

"ผมพูดไม่มากหรอก"

เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนหันมาสบตาเธอ

"แต่ถ้าเป็นเรื่องที่สนใจ ผมจะจำรายละเอียดค่อนข้างดี"

อลิสาชะงัก

เดี๋ยวนะ! นี่เขากำลังหมายถึงเธอหรือเปล่า? หญิงสาวหรี่ตาลงทันที

"คุณคินทร์คะ"

"ครับ?"

"คุณกำลังจีบฉันอยู่หรือเปล่า?"

ธามที่นั่งขับรถอยู่ด้านหน้าเผลอกระแอมเบา ๆ ภาคินทร์เหลือบมองกระจกมองหลังเพียงครั้งเดียว ผู้ช่วยหนุ่มรีบมองตรงทันที!

ส่วนเจ้าของคำถามยังคงจ้องชายหนุ่มอย่างไม่ยอมแพ้ ภาคินทร์มองใบหน้าสวยที่เชิดขึ้นเล็กน้อย ก่อนรอยยิ้มจะค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

"ถ้าผมตอบว่าใช่คุณจะทำยังไง?"

อลิสาหัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างไม่มีเหตุผล แต่เธอกลับยิ้มหวาน

"ฉันจะบอกว่าคุณเลือกเวลาไม่ค่อยเหมาะค่ะ"

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว

"เพราะอะไร?"

"เพราะฉันเพิ่งถอนหมั้นมาไม่ถึงชั่วโมง"

ภาคินทร์หัวเราะต่ำ

"ผมรู้"

"แล้วคุณยังจะจีบ?"

"ผมยังไม่ได้ขอคำตอบจากคุณคืนนี้"

คำตอบนั้นทำให้อลิสาเงียบไป ภาคินทร์มองเธออย่างเปิดเผย ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"และผมไม่ชอบเร่งให้ใครตัดสินใจตอนที่ยังไม่พร้อม"

หญิงสาวมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเบือนหน้าไปทางหน้าต่าง ริมฝีปากกลับเผลอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางอย่างห้ามไม่อยู่

อันตราย!

ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไปแล้วจริง ๆ! เธอรีบเตือนตัวเองว่าอย่าประมาท ต่อให้ภาคินทร์น่าดึงดูดเพียงใด ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอควรรีบมอบความเชื่อใจให้เขา

ชีวิตก่อนสอนบทเรียนราคาแพงเกินกว่าจะลืมได้ง่าย ๆ! ขณะนั้นเอง ภาคินทร์ก็หยิบแท็บเล็ตสีดำออกมาจากกระเป๋าเอกสารที่วางอยู่ข้างตัว

อลิสาเหลือบมอง

"อะไรคะ?"

"เรื่องที่ผมคิดว่าคุณควรรู้"

ชายหนุ่มเปิดหน้าจอ ก่อนเลื่อนมันมาตรงกลางระหว่างคนทั้งคู่ เอกสารฉบับหนึ่งปรากฏขึ้น ตรงหัวกระดาษมีชื่อบริษัทที่อลิสาคุ้นเคยเป็นอย่างดี

บริษัท แกรนด์เอสเตท ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด

หัวใจหญิงสาวกระตุกวูบ!

นี่คือบริษัทโครงการร่วมทุนระหว่างศิริโภคินกับอัครเดชา โครงการอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่ที่เตชินท์เคยรับผิดชอบ

และในชีวิตก่อน นี่คือจุดเริ่มต้นของหายนะที่ทำให้ครอบครัวเธอสูญเสียทุกอย่าง! อลิสารีบขยับตัวเข้ามาใกล้

"คุณได้เอกสารนี่มาจากไหน?"

ภาคินทร์มองเธอก่อนตอบด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นจริงจัง

"จากชุดข้อมูลที่ฝ่ายพัฒนาโครงการนำเสนอให้วีเค แคปิตอลพิจารณาความร่วมมือทางการเงินเมื่อสามวันก่อน"

อลิสาขมวดคิ้ว

"วีเคกำลังจะลงทุนในแกรนด์เอสเตท?"

"ยัง"

เขาตอบสั้น ๆ

"ผมยังไม่ยอมตกลงอะไร" ชายหนุ่มเลื่อนหน้าจอไปยังหัวข้อหนึ่ง

"เพราะมีบางอย่างที่ผมไม่ชอบ"

อลิสาก้มมองตัวเลขบนหน้าจอ

ก่อนลมหายใจจะสะดุด!

ข้อเสนอวงเงินสินเชื่อเพิ่มเติม 2,400,000,000 บาท

สองพันสี่ร้อยล้านบาท! ความทรงจำบางอย่างจากชีวิตก่อนพลันแล่นกลับเข้ามาอย่างรุนแรง ตอนนั้นเตชินท์เคยมาขอให้เธอช่วยพูดกับบิดาเรื่องการค้ำประกันโครงการ เขาบอกว่าธนาคารต้องการหลักประกันเพิ่ม และหากครอบครัวเธอไม่ช่วย โครงการอาจมีปัญหา

เธอหลงเชื่อ

ถึงขั้นร้องไห้ขอร้องพ่อให้ยอมเซ็นเอกสารบางอย่าง! หลังจากนั้นไม่นาน บริษัทก็เริ่มมีปัญหาหนี้สิน บ้านถูกนำไปเกี่ยวข้องกับภาระทางการเงิน และธนินทร์ต้องสูญเสียอำนาจบริหารที่สร้างมาตลอดชีวิต

หรือว่าเรื่องทั้งหมดกำลังจะเริ่มต้นอีกแล้ว? อลิสากำมือแน่นโดยไม่รู้ตัวภาคินทร์มองปฏิกิริยาของเธอ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำลง

"ไอริส"

หญิงสาวเงยหน้าทันที

"คะ?"

เขาเลื่อนเอกสารอีกหน้าให้เธอดู

"วงเงินสองพันสี่ร้อยล้านยังเป็นเพียงข้อเสนอ ยังไม่มีข้อมูลว่าธนาคารอนุมัติหรือปล่อยเงินแล้ว"

อลิสาพยักหน้าอย่างช้า ๆ แต่ชายหนุ่มกลับพูดต่อด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น

"ปัญหาไม่ได้อยู่แค่จำนวนเงิน"

"แล้วอยู่ตรงไหนคะ?"

ภาคินทร์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยกนิ้วแตะตรงหัวข้อเอกสาร หลักประกันและทรัพย์สินสนับสนุนเพิ่มเติม อลิสารู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง!

ชายหนุ่มหันมามองเธอตรง ๆ ก่อนถามด้วยน้ำเสียงที่ทำให้หัวใจหญิงสาวแทบหยุดเต้น

"คุณรู้หรือเปล่า ว่าตอนนี้มีคนกำลังเตรียมนำทรัพย์สินสำคัญของครอบครัวคุณ ไปผูกไว้กับภาระหนี้ก้อนนี้?"

อลิสาจ้องหน้าจออย่างไม่อยากเชื่อ ก่อนภาพบิดาที่เคยยืนหมดอาลัยอยู่หน้าคฤหาสน์ในวันที่ครอบครัวต้องย้ายออก จะผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน!

ไม่จริง!

ชาติก่อนเรื่องนี้ควรจะเกิดขึ้นหลังจากนี้อีกพักใหญ่ไม่ใช่หรือ? หรือว่าความพินาศของครอบครัวเธอไม่ได้เพิ่งเริ่มต้นในวันที่เตชินท์มาขอให้ช่วยเซ็นเอกสาร แต่มีคนวางแผนเอาไว้ล่วงหน้านานแล้ว!

*********