บทที่ 5 ถอนหมั้นกลางงานกาล่า ep 2

บทที่ 5 ถอนหมั้นกลางงานกาล่า ep 2

คำถามนั้นทำให้สีหน้าของเตชินท์เปลี่ยนไป อลิสาจ้องเขาตรง ๆ

"เวลาที่พี่บอกว่าไอคิดมาก เวลาที่พี่ด่าว่าไอเป็นผู้หญิงขี้หึงไม่มีเหตุผล พี่เคยรู้สึกละอายใจบ้างไหมที่คนไม่มีเหตุผลอย่างไอ...กลับเป็นคนที่พูดความจริงมาตลอด?"

รอบด้านเริ่มเงียบลง มินตราก้มหน้างุดแต่เตชินท์กลับขบกรามแน่น

"ไอริส เธอจะเอาเรื่องส่วนตัวมาประจานกันกลางงานอย่างนี้จริง ๆ เหรอ?"

หญิงสาวยิ้มเศร้า

"เห็นไหมคะ..."

เธอส่ายหน้าช้า ๆ

"จนถึงตอนนี้พี่ก็ยังไม่คิดจะขอโทษไอเลย"

หัวใจของอลิสาเจ็บแปลบขึ้นมาชั่วขณะ แม้จะคิดว่าตัวเองเตรียมใจมาแล้ว แต่การได้ยินคำพูดของเขาอีกครั้งก็ยังทำให้ความทรงจำบางอย่างย้อนกลับมา

ภาพวันที่เธอนั่งรอเขาทั้งคืน ภาพวันที่เธอร้องไห้คนเดียวในห้องอาหารรอเขาทานข้าว และภาพของตัวเองที่ติดอยู่ในซากรถ กำลังยื่นมือไปหาผู้ชายที่ไม่คิดจะช่วยชีวิตเธอ

พอกันที... ต่อจากนี้ฉันจะไม่ร้องขอความรักจากคนที่ไม่มีวันให้มันอีกแล้ว!

"คุณไอริสคะ!"

มินตราที่เงียบมานานรีบก้าวออกมา หล่อนยกมือขึ้นจับแขนเตชินท์ ก่อนพูดทั้งน้ำตา

"มินขอโทษค่ะ! มินยอมรับว่าเราสองคนมีความรู้สึกดี ๆ ต่อกันจริง แต่มินไม่ได้ตั้งใจทำร้ายคุณนะคะ!"

อลิสาหันขวับไปมอง

"ไม่ได้ตั้งใจ?"

"ค่ะ!"

น้ำตาของมินตราไหลออกมาเป็นสาย

"มินพยายามห้ามใจแล้ว แต่เรื่องความรักมันบังคับกันไม่ได้จริง ๆ ค่ะ! มินรู้ว่าคุณมีพร้อมทุกอย่าง ทั้งเงินทอง ฐานะ และครอบครัวที่ดี แต่มินไม่มีอะไรเลย มินไม่ได้อยากแย่งใคร เพียงแต่..."

หล่อนสะอื้นจนแทบพูดไม่เป็นคำ

"มินกับพี่เตเรารักกันแล้วค่ะ!"

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที เตชินท์หันไปมองมินตราอย่างตกใจ

"มิน!"

แต่หญิงสาวกลับยิ่งกอดแขนเขาแน่น

"มินพูดความจริงนี่คะพี่เต!"

จากนั้นจึงหันกลับมามองอลิสาด้วยสายตาเว้าวอน

"มินยอมกราบขอโทษก็ได้ค่ะ แต่อย่าเอาเรื่องนี้ไปทำลายงานและธุรกิจของพี่เตเลยนะคะ โครงการแกรนด์เอสเตทมีมูลค่าตั้งหลายหมื่นล้าน พี่เตทุ่มเททำงานหนักมาตลอด คุณไอริสอย่าใช้อารมณ์หึงหวงมาทำลายทุกอย่างเลยนะคะ!"

อลิสานิ่งไป เธอมองมือของมินตราที่กอดแขนเตชินท์แน่น ก่อนค่อย ๆ เลื่อนสายตาขึ้นไปสบตาอีกฝ่าย

"ความรัก อย่างนั้นเหรอ?"

เสียงของเธอเบามากแต่กลับทำให้มินตราหยุดสะอื้นไปชั่วขณะ

"เธอบอกว่าพวกเธอสองคนรักกัน?"

"ค...ค่ะ"

อลิสาพยักหน้าช้า ๆ

"ถ้างั้นฉันขอถามอะไรเธอสักข้อได้ไหม มินตรา?"

อีกฝ่ายเม้มริมฝีปาก

"อะไรคะ?"

"ตอนที่เธอตกหลุมรักผู้ชายคนนี้ เธอรู้ไหมว่าเขามีคู่หมั้นอยู่แล้ว?"

มินตราหน้าซีดเล็กน้อย

"มิน...รู้ค่ะ แต่..."

"รู้?"

อลิสาทวนคำ

"เธอรู้ว่าเขามีคู่หมั้น รู้ว่าเขากำลังจะแต่งงาน รู้ว่าฉันกับเขาคบหากันมาหลายปี แต่เธอก็ยังเลือกสานสัมพันธ์กับเขาอย่างนั้นเหรอ?"

"เรื่องของความรู้สึกมัน..."

"แล้วพวกเธอรักกันได้อย่างไร?"

คำถามนั้นทำให้มินตราชะงัก อลิสาก้าวเข้าไปใกล้อีกหนึ่งก้าว

"ฉันอยากรู้จริง ๆ นะ ว่าคนสองคนที่รู้ว่าตัวเองกำลังทำร้ายผู้หญิงอีกคน พวกเธอค่อย ๆ รักกันได้อย่างไร?"

"คุณไอริส..."

"ตอนที่เขาพาเธอไปกินข้าวสองต่อสองแล้วบอกฉันว่าติดประชุม? ตอนที่เขาซื้อของขวัญให้เธอแล้วบอกฉันว่าเธอเป็นแค่ลูกน้อง? หรือตอนที่เขาปล่อยให้ฉันนั่งรอทั้งคืน ขณะที่ตัวเองกำลังกอดเธออยู่?"

เสียงของอลิสาสั่นเล็กน้อย เธอไม่ได้ตั้งใจจะร้องไห้ แต่ความทรงจำเหล่านั้นเคยเกิดขึ้นจริง และผู้หญิงตรงหน้าก็เป็นส่วนหนึ่งของมันทุกครั้ง!

"มินตรา..."

อลิสากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

"ในวันที่เธอร้องไห้เพราะกลัวเสียเขาไป เธอเคยคิดบ้างไหมว่าฉันก็ร้องไห้เพราะผู้ชายคนเดียวกัน?"

มินตรานิ่งงัน

"ในวันที่เขาจับมือปลอบเธอ เธอเคยคิดบ้างไหมว่ามือคู่นั้นสวมแหวนหมั้นให้ฉัน? แล้วในวันที่เขาบอกรักเธอ เธอเคยสงสัยบ้างไหมว่าเขากลับไปพูดคำเดียวกันกับคู่หมั้นของตัวเองหรือเปล่า?"

ความเงียบเข้าปกคลุมกลุ่มผู้คนรอบด้าน บางคนที่เคยยิ้มเยาะอลิสาเริ่มมีสีหน้าเปลี่ยนไป อลิสาสูดลมหายใจเข้าลึก

"หรือความรักของเธอมันยิ่งใหญ่เสียจนความเจ็บปวดของผู้หญิงอีกคนไม่มีความหมายเลย?"

มินตราเบิกตากว้าง

"มินไม่ได้ตั้งใจจะแย่งนะคะ!"

"ถ้าไม่ได้ตั้งใจ แล้วเธอกำลังทำอะไรอยู่?"

"มิน..."

"มองมาที่ฉันสิ!"

น้ำเสียงของอลิสดังขึ้นเป็นครั้งแรก หญิงสาวในชุดขาวสะดุ้ง

"เธอกำลังกอดแขนคู่หมั้นของฉันอยู่ต่อหน้าต่อตา แล้วบอกว่าตัวเองไม่ได้ตั้งใจจะแย่งเขา?"

อลิสาแค่นหัวเราะ

"ถ้าอย่างนั้นช่วยอธิบายให้ฉันเข้าใจหน่อยได้ไหม ว่าคำว่าแย่งของเธอต้องทำถึงขั้นไหน?"

มินตราหน้าซีดเผือด เตชินท์รีบก้าวเข้ามาขวาง

"พอได้แล้วไอริส!"

อลิสาหันไปมองเขา

"พอ?"

"ใช่! พอเสียที! เธอจะทำให้มินร้องไห้ไปถึงไหน!"

หญิงสาวยืนนิ่ง ก่อนรอยยิ้มเจ็บปวดจะปรากฏขึ้นบนใบหน้า

"พี่เต..."

"อะไรอีก!"

"พี่เคยถามไอบ้างไหมคะว่าไอร้องไห้มากี่ครั้งแล้ว?"

คำถามนั้นทำให้ชายหนุ่มชะงัก

"เวลาที่ไอร้องไห้เพราะพี่ เวลาที่ไอขอร้องให้พี่อยู่ด้วย เวลาที่ไอเจ็บจนแทบทนไม่ไหว..."

อลิสาจ้องใบหน้าเขาตรง ๆ

"พี่เคยถามไอสักครั้งไหมว่าไหวหรือเปล่า?"

เตชินท์เม้มริมฝีปาก เขาไม่ตอบ อลิสาพยักหน้าเบา ๆ

"นั่นสินะ..."

เธอหัวเราะทั้งที่ขอบตาร้อนผ่าว

"ไอน่าจะรู้คำตอบตั้งนานแล้ว"

"ไอริส พี่ว่าเธอกำลังใช้อารมณ์มากเกินไป"

ประโยคนั้นทำให้ทุกอย่างในใจอลิสาเงียบลงทันที ใช้อารมณ์... อีกแล้วหรือ? แม้จะเห็นหลักฐานตรงหน้า แม้ผู้หญิงอีกคนจะยอมรับแล้วว่ามีความสัมพันธ์กับเขา สุดท้ายเตชินท์ก็ยังเลือกกล่าวหาว่าเธอไม่มีเหตุผล!

อลิสายกมือขึ้นแตะบริเวณนิ้วนางข้างซ้ายที่บัดนี้ว่างเปล่า ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

"พี่เตคะ"

เสียงของเธอกลับมาสงบนิ่ง

"ไอมีเรื่องหนึ่งจะบอกค่ะ"

เตชินท์ถอนหายใจอย่างรำคาญ

"อะไร?"

"ต่อจากนี้พี่ไม่ต้องเหนื่อยกับความขี้หึงของไออีกแล้วนะคะ"

ชายหนุ่มขมวดคิ้ว "หมายความว่ายังไง?"

อลิสาหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงเข้มออกจากกระเป๋าถือ เธอเปิดฝากล่อง แหวนเพชรเม็ดงามส่องประกายระยิบระยับอยู่ภายใน

"ไอคืนให้ค่ะ"

เตชินท์นิ่งงัน

"อะไรนะ?"

"แหวนหมั้น"

เธอตอบชัดเจน

"ไอไม่ต้องการมันอีกแล้ว"

"ไอริส! เธอกำลังเล่นอะไรอยู่!" ชายหนุ่มหน้าตึงทันที

อลิสาส่ายหน้า "ไอไม่ได้เล่นค่ะ"

เธอวางกล่องแหวนลงบนโต๊ะค็อกเทลข้างตัว ก่อนเงยหน้ามองชายหนุ่มที่เคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิต

"เราเลิกกันเถอะค่ะ"

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที! เตชินท์เบิกตากว้าง

"เธอพูดบ้าอะไร!"

"ไอจะถอนหมั้นค่ะ" อลิสาตอบชัดถ้อยชัดคำ

"ส่วนเรื่องทรัพย์สินและค่าใช้จ่ายที่เกี่ยวกับการหมั้นหมาย ทนายความของเราจะติดต่อกันตามขั้นตอน"

เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนพูดต่ออย่างสงบนิ่ง

"สำหรับสัญญาทางธุรกิจของทั้งสองบริษัท ไอจะไม่เอาเรื่องส่วนตัวไปตัดสินแทนผู้ถือหุ้นและคณะกรรมการค่ะ แต่ถ้ามีใครใช้ความสัมพันธ์ของเรามาเอื้อประโยชน์ให้ตัวเองอย่างไม่ถูกต้อง ไอก็จะไม่ปล่อยผ่านเหมือนกัน"

คำพูดนั้นทำให้เตชินท์ชะงัก เขาไม่เคยได้ยินอลิสาพูดเรื่องธุรกิจด้วยน้ำเสียงจริงจังเช่นนี้มาก่อน

"เธอคิดว่าทำแบบนี้แล้วพี่จะง้อเหรอ?"

อลิสาหัวเราะเบา ๆ

"ไม่ค่ะ"

"ไอริส!"

"ไอไม่ได้ต้องการให้พี่ง้อ" เธอสบตาเขานิ่ง "ไอแค่ไม่อยากแต่งงานกับพี่อีกแล้ว"

ชายหนุ่มกัดกรามแน่น "เธอกำลังทำให้พี่เสียหน้า!"

"แล้วที่ผ่านมา..."

อลิสายิ้มบาง "พี่เคยคิดบ้างไหมคะว่าพี่ทำให้ไอต้องเสียอะไรไปบ้าง?"

เขาเงียบ

"ช่างเถอะค่ะ" หญิงสาวส่ายหน้า

"ตอนนี้ไอไม่ต้องการคำตอบแล้ว"

เธอหันไปทางมินตรา อีกฝ่ายยืนตัวแข็งทื่อ ดวงตาแดงก่ำ แต่แววตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้คราบน้ำตากลับเต็มไปด้วยความสับสน ผู้หญิงคนนี้กำลังถอนหมั้นจริง ๆ อย่างนั้นหรือ? ทั้งที่เมื่อก่อนแค่เตชินท์พูดว่าจะเลิก เธอก็ร้องไห้จนแทบเสียสติ!

"คุณมินคะ"

อลิสาเอ่ยขึ้น

"ค...คะ?"

"คุณบอกว่ารักกันมากใช่ไหม?"

มินตราเม้มริมฝีปาก อลิสายิ้มหวาน

"งั้นฉันก็ขอให้พวกคุณสมหวังค่ะ แต่จำเอาไว้อย่างหนึ่งนะคะ"

หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

"ความรักไม่ได้ทำให้การทรยศกลายเป็นเรื่องถูกต้อง และน้ำตาของคุณก็ไม่ได้ลบความผิดที่คุณทำกับคนอื่นได้"

มินตราหน้าซีด อลิสาหันกลับไปหาเตชินท์เป็นครั้งสุดท้าย

"ลาก่อนค่ะพี่เต"

เธอยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่สวยงามและเศร้าลึกอยู่ในเวลาเดียวกัน

"ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมา"

ชายหนุ่มชะงัก อลิสาเอ่ยต่อเบา ๆ

"ต่อจากนี้...ไอจะไม่รักพี่อีกแล้ว"

สิ้นประโยคนั้น เธอก็หมุนตัวเดินจากไป เตชินท์ยืนนิ่ง เขามองแผ่นหลังของหญิงสาวที่กำลังเดินห่างออกไปอย่างไม่อยากเชื่อสายตา อะไรบางอย่างในอกกระตุกวูบ ทั้งที่เมื่อก่อนเขาเคยคิดว่าถ้าไม่มีอลิสาคอยตามวุ่นวาย ชีวิตคงมีความสุขกว่านี้มาก

แต่พอเธอพูดว่าจะไม่รักเขาอีกแล้วจริง ๆ... ทำไมเขากลับรู้สึกเหมือนกำลังสูญเสียสิ่งสำคัญบางอย่างไป!

"ไอริส!"

เขารีบเดินตาม

"เดี๋ยวก่อน!"

อลิสาไม่หยุด เตชินท์กัดกรามแน่น ก่อนพุ่งเข้ามาคว้าข้อมือเธอเอาไว้

"พี่บอกให้หยุด!" แรงบีบทำให้หญิงสาวนิ่วหน้าความเจ็บแล่นผ่านข้อมือทันที

"ปล่อยค่ะ!"

"เรายังคุยกันไม่จบ!"

"แต่ไอจบแล้ว!"

"เธอคิดว่าตัวเองเป็นใครถึงกล้าทำแบบนี้กับพี่!"

อลิสาหันกลับมามองเขา ดวงตาคู่สวยแข็งกร้าวขึ้นทันที

"เป็นคนที่พี่หมดสิทธิ์ออกคำสั่งอีกแล้วไงคะ!"

เตชินท์หน้าตึง

"เธอ!"

เขาออกแรงกระชากเธอเข้าหาตัวอลิสาเสียหลักไปครึ่งก้าว และในวินาทีนั้นเอง...

"ปล่อยมือเธอ"

เสียงทุ้มต่ำเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

*****