บทที่ 12 คุณหนูคนนี้ไม่ใช่ของตกแต่งบริษัท ep 1

บทที่ 12 คุณหนูคนนี้ไม่ใช่ของตกแต่งบริษัท ep 1

แปดโมงสิบห้านาที

เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะภายในโถงสำนักงานใหญ่ศิริโภคิน กรุ๊ป อลิสา ศิริโภคิน ก้าวผ่านประตูกระจกบานใหญ่เข้ามาด้วยท่าทางมั่นใจ วันนี้เธอสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบกับกางเกงขายาวสีดำ เส้นผมสีน้ำตาลเข้มถูกรวบเป็นหางม้าต่ำ ใบหน้างดงามแต่งแต้มเครื่องสำอางเพียงเล็กน้อย แต่ริมฝีปากยังคงเป็นสีแดงอ่อนที่ช่วยขับให้ดวงตาคู่สวยดูเฉียบคมขึ้น

หากเป็นเมื่อก่อน อลิสาคงเข้ามาในอาคารแห่งนี้เพื่อรอรับบิดาไปกินข้าว หรือไม่ก็แวะมาขอเงินเพิ่มสำหรับซื้อกระเป๋ารุ่นใหม่

แต่วันนี้แตกต่างออกไป

เธอไม่ได้มาหาพ่อ

ไม่ได้มาขอเงิน และไม่ได้มาเดินเล่นให้พนักงานเรียกคุณหนูด้วยความเกรงใจ

เธอมาทำงาน!

"สวัสดีค่ะคุณไอริส!"

พนักงานประชาสัมพันธ์สองคนรีบลุกขึ้นทักทายทันทีที่เห็นเธอ อลิสาหยุดเดิน ก่อนยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

"สวัสดีค่ะ วันนี้ฉันมารายงานตัวกับฝ่ายตรวจสอบภายในค่ะ"

พนักงานหญิงคนหนึ่งชะงัก

"ฝ่ายตรวจสอบเหรอคะ?"

"ใช่ค่ะ"

"เอ่อ คุณไอริสจะไปพบใครคะ?"

"คุณวิชุดาค่ะ"

พนักงานทั้งสองสบตากันอย่างแปลกใจ ก่อนรีบโทรศัพท์แจ้งฝ่ายที่เกี่ยวข้อง อลิสาไม่ได้สนใจปฏิกิริยานั้นมากนัก เธอเดินไปรอหน้าลิฟต์พร้อมพนักงานคนอื่น ๆ โดยไม่ใช้ลิฟต์ส่วนตัวของประธานบริษัท ทั้งที่มีสิทธิ์ขึ้นไปหาบิดาได้ทันที แต่ระหว่างรอ เสียงกระซิบเบา ๆ จากด้านหลังก็ดังขึ้น

"นั่นคุณไอริสจริง ๆ เหรอ?"

"ใช่ เมื่อคืนเพิ่งถอนหมั้นกลางงานกาล่าไม่ใช่เหรอ?"

"ฉันเห็นข่าวแล้ว สวยมาก แต่ดุมากเหมือนกัน!"

"ได้ยินว่าวันนี้จะเข้ามาทำงานในบริษัทด้วยนะ"

"จริงเหรอ? คุณหนูเนี่ยนะ?" เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังตามมา

"ฉันพนันเลยว่าอยู่ได้ไม่เกินสามวัน!"

"ให้หนึ่งสัปดาห์ก็หรูแล้วมั้ง!"

อลิสาได้ยินทุกคำ เธอเหลือบมองเงาสะท้อนของตัวเองบนประตูลิฟต์ ก่อนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย สามวันอย่างนั้นเหรอ? ดูถูกกันเกินไปแล้วนะ! เมื่อลิฟต์เปิดออก เธอจึงเดินเข้าไปพร้อมพนักงานกลุ่มนั้น ก่อนหันกลับมายิ้มหวาน

"ขอบคุณที่ให้กำลังใจนะคะ"

พนักงานทั้งสองสะดุ้งเฮือก

"คะ?"

อลิสายิ้มกว้างขึ้น "ฉันได้ยินเรื่องสามวันกับหนึ่งสัปดาห์แล้วค่ะ"

ใบหน้าของคนทั้งคู่ซีดเผือดทันที "คุณไอริส! คือพวกเราไม่ได้ตั้งใจจะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ" หญิงสาวตอบอย่างอารมณ์ดี

"ถ้าฉันทำงานไม่ได้จริง ๆ จะให้อยู่ครบสามสิบวันก็ยังน่าอายอยู่ดี"

เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนพูดต่อด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"แต่ถ้าฉันอยู่เกินหนึ่งสัปดาห์ ช่วยเลี้ยงกาแฟฉันคนละแก้วได้ไหมคะ?"

พนักงานทั้งสองอ้าปากค้าง อลิสาหัวเราะเบา ๆ

"ล้อเล่นค่ะ แต่คราวหน้าอย่าพนันเรื่องคนอื่นต่อหน้าเจ้าตัวนะคะ บางทีเจ้าตัวอาจอยากร่วมวงด้วย!"

เสียงหัวเราะของพนักงานอีกคนดังขึ้นอย่างกลั้นไม่อยู่ บรรยากาศอึดอัดภายในลิฟต์คลายลงทันที อลิสาหันกลับไปมองตัวเลขชั้นที่กำลังเพิ่มขึ้นอย่างช้า ๆ

เธอไม่ได้โกรธพนักงานเหล่านั้น เพราะถ้าเป็นตัวเธอในชีวิตก่อน ก็คงไม่เชื่อตัวเองเหมือนกันว่าจะเข้ามาทำงานอย่างจริงจัง! แต่ครั้งนี้เธอจะทำให้ทุกคนเห็น ลูกสาวเจ้าของบริษัทไม่จำเป็นต้องเป็นเพียงของตกแต่งในงานเลี้ยงเสมอไป!

"ตรงเวลานะคะ"

เสียงผู้หญิงวัยกลางคนดังขึ้นทันทีที่อลิสาก้าวเข้ามาในห้องประชุมขนาดเล็ก

วิชุดา หัวหน้าฝ่ายตรวจสอบภายในของศิริโภคิน กรุ๊ป ยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงาน เธอเป็นผู้หญิงวัยสี่สิบปลาย ๆ สวมแว่นกรอบบางและชุดสูทสีกรมท่า ใบหน้าเคร่งขรึมจนพนักงานหลายคนยอมรับว่าการถูกเรียกเข้าพบเธอน่ากลัวกว่าการถูกประธานบริษัทตำหนิเสียอีก

อลิสารีบยกมือไหว้อย่างสุภาพ

"สวัสดีค่ะคุณวิชุดา"

อีกฝ่ายรับไหว้ก่อนมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

"ทราบใช่ไหมคะว่าที่นี่ไม่ใช่แผนกฝึกงานสำหรับลูกหลานผู้บริหาร"

อลิสาพยักหน้า "ทราบค่ะ"

"และดิฉันไม่ได้รับคำสั่งให้ดูแลคุณเป็นพิเศษ"

"ทราบค่ะ" วิชุดาเลิกคิ้ว

"คุณทราบทุกอย่างเลยเหรอคะ?"

อลิสายิ้มบาง "ยังไม่ทุกอย่างค่ะ ถึงได้มาขอเรียนรู้งาน"

วิชุดาชะงักไปเล็กน้อยก่อนมุมปากจะกระตุกขึ้นอย่างแทบสังเกตไม่เห็น

"ปากเก่งเหมือนกันนะคะ"

หญิงสาวยิ้มหวาน

"พ่อก็บอกอย่างนั้นบ่อยค่ะ"

วิชุดาหลุดหัวเราะเบา ๆ ก่อนรีบปรับสีหน้าให้เคร่งขรึมเหมือนเดิม

"เอาละ เข้าเรื่องงานกัน"

เธอหยิบแฟ้มเอกสารสามชุดวางลงบนโต๊ะ

"คุณธนินทร์แจ้งดิฉันแล้วว่าคุณต้องการพิสูจน์ตัวเองภายในสามสิบวัน"

"ค่ะ"

"หน้าที่ของคุณคือผู้ประสานงานในทีมตรวจสอบพิเศษ คุณช่วยรวบรวมข้อมูล ตรวจความครบถ้วนของเอกสาร และเสนอข้อสงสัยได้ แต่ไม่มีสิทธิ์อนุมัติรายการทางการเงินหรือออกคำสั่งแทนผู้บริหาร"

อลิสาพยักหน้าอย่างตั้งใจฟัง "เข้าใจค่ะ"

"ข้อมูลทุกอย่างที่ได้เห็นถือเป็นความลับของบริษัท ห้ามนำไปเปิดเผยกับบุคคลภายนอกโดยไม่มีอำนาจ แม้แต่กับคนในครอบครัวก็ต้องดูว่าเป็นข้อมูลประเภทไหน"

"รับทราบค่ะ"

วิชุดามองเธออีกครั้ง "ถ้าคุณทำผิด ดิฉันจะตำหนิตามตรง"

อลิสายิ้ม "ดีค่ะ"

หัวหน้าฝ่ายตรวจสอบชะงัก

"ดี?"

"ค่ะ"

หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ถ้าไม่มีใครบอกว่าฉันทำผิดตรงไหน ฉันก็คงไม่มีทางรู้ว่าต้องแก้อะไร"

วิชุดานิ่งไปชั่วขณะ ก่อนค่อย ๆ พยักหน้า

"ถ้าอย่างนั้นหวังว่าคุณจะรักษาความคิดนี้ไว้ได้ตลอดสามสิบวัน"

เธอเลื่อนแฟ้มชุดแรกไปตรงหน้าอลิสา "เริ่มจากงานนี้ค่ะ"

อลิสาก้มมองหัวกระดาษ โครงการแกรนด์เอสเตท ดีเวลลอปเมนท์ สัญญาว่าจ้างงานระบบผนังกระจกอาคาร

หญิงสาวชะงัก นี่คือโครงการเดียวกับที่ภาคินทร์นำเอกสารมาให้เธอดูเมื่อคืน!วิชุดาสังเกตเห็นแววตาของเธอ

"รู้จักโครงการนี้ใช่ไหมคะ?"

"รู้จักค่ะ"

"ดี งั้นคงไม่ต้องอธิบายประวัติทั้งหมด"

หัวหน้าฝ่ายตรวจสอบเปิดหน้าสรุปสัญญา

"บริษัทโครงการว่าจ้างผู้รับเหมางานผนังกระจกอาคาร มูลค่าสัญญาเก้าร้อยล้านบาท มีเงื่อนไขจ่ายเงินล่วงหน้าเพื่อเตรียมงานและจัดหาวัสดุ"

อลิสาก้มอ่านตัวเลขอย่างตั้งใจ

มูลค่าสัญญา 900,000,000 บาท

เงินล่วงหน้าตามสัญญา 20%

จำนวนเงิน 180,000,000 บาท

หนึ่งร้อยแปดสิบล้านบาท!

วิชุดาใช้นิ้วแตะหน้ารายงาน

"บริษัทโครงการได้จ่ายเงินล่วงหน้าออกไปแล้วตามรายการในบัญชี แต่ตอนนี้ฝ่ายตรวจสอบต้องการยืนยันว่าเอกสารประกอบการจ่ายเงินครบถ้วนหรือไม่ และงานที่ผู้รับเหมาดำเนินการจริงเป็นไปตามรายงานหรือเปล่า"

อลิสาขมวดคิ้ว

"เงินล่วงหน้านี่จ่ายก่อนงานเสร็จได้ใช่ไหมคะ?"

วิชุดาพยักหน้า

"ได้ค่ะ ถ้าสัญญากำหนดไว้ เงินส่วนนี้อาจใช้จัดซื้อวัสดุหรือเตรียมความพร้อมก่อนเริ่มงาน"

"แปลว่าการจ่ายไปหนึ่งร้อยแปดสิบล้านไม่ได้หมายความว่าบริษัทเสียเงินโดยผิดปกติทันที"

วิชุดาเงยหน้าขึ้น

"ถูกต้อง"

อลิสาอ่านเอกสารต่อ ก่อนถามอีกครั้ง

"แล้วปัญหาอยู่ตรงไหนคะ?"

หัวหน้าฝ่ายตรวจสอบยื่นแฟ้มเล่มที่สองให้ "ลองหาดูเองค่ะ"

หญิงสาวชะงักก่อนหลุดยิ้มเล็กน้อย มาแล้ว! บททดสอบวันแรก! เธอรับแฟ้มมาเปิดอ่านอย่างตั้งใจหน้าต้น ๆ เป็นรายการเอกสารประกอบการขอจ่ายเงินล่วงหน้า มีทั้งหนังสือขอเบิกเงิน สัญญาว่าจ้าง และรายการหลักประกันตามเงื่อนไขสัญญา

อลิสาใช้เวลาหลายนาทีไล่ดูวันที่และเลขที่เอกสารก่อนคิ้วเรียวจะเริ่มขมวดเข้าหากัน

"คุณวิชุดาคะ"

"คะ?"

"ในรายการตรวจสอบระบุว่าต้องได้รับหนังสือค้ำประกันเงินล่วงหน้าที่ถูกต้องก่อนจ่ายเงินใช่ไหมคะ?"

"ค่ะ"

"แต่วันที่ในทะเบียนเอกสารตรงนี้เป็นวันที่สิบสอง"

เธอเลื่อนกระดาษอีกแผ่นมาตรงหน้า

"ส่วนวันที่อนุมัติและจ่ายเงินตามรายการบัญชีเป็นวันที่แปดของเดือนเดียวกัน"

วิชุดามองหน้าเธอทันที "แล้วคุณคิดว่าอย่างไร?"

อลิสานิ่งคิด ก่อนตอบอย่างระมัดระวัง

"อาจเป็นเพราะเจ้าหน้าที่ลงทะเบียนเอกสารช้าก็ได้ค่ะ"

วิชุดาพยักหน้า "เป็นไปได้"

"แต่ถ้าเอกสารถูกออกจริงหลังวันจ่ายเงิน ก็ต้องตรวจว่าใครอนุมัติให้จ่ายก่อนครบเงื่อนไข"

หัวหน้าฝ่ายตรวจสอบมองเธออย่างสนใจมากขึ้น

"มีอะไรอีก?"

อลิสาก้มอ่านแฟ้มต่อ

"ฉันอยากเห็นหนังสือค้ำประกันฉบับที่ธนาคารออกจริง รวมถึงหลักฐานยืนยันจากธนาคารค่ะ"

เธอหยุดเล็กน้อย

"แล้วก็อยากรู้ว่าผู้รับเหมานำเงินล่วงหน้าไปใช้เตรียมงานอะไรบ้าง ตามสิทธิ์ที่บริษัทมีในการขอตรวจสอบ"

วิชุดาเงียบไปหลายวินาทีก่อนพยักหน้าช้า ๆ

"ดีค่ะ"

อลิสาเงยหน้า "ดีเหรอคะ?"

"ดีที่คุณยังไม่รีบสรุปว่าใครโกงเงิน"

วิชุดาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"งานตรวจสอบไม่ใช่การหาคนผิดให้ได้ตามที่เราอยากเชื่อ แต่เป็นการค้นหาว่าอะไรเกิดขึ้นจริง"

อลิสาพยักหน้า

"เข้าใจค่ะ"

หัวหน้าฝ่ายตรวจสอบเลื่อนแฟ้มเล่มที่สามมาตรงหน้า

"ถ้าอย่างนั้นงานต่อไปของคุณคือเปรียบเทียบรายงานความคืบหน้ากับหลักฐานการตรวจรับงาน"

หญิงสาวเปิดอ่านทันที รายงานฉบับหนึ่งระบุว่างานระบบผนังกระจกมีความคืบหน้าสูงกว่าที่เธอคาดคิด แต่เมื่อเปิดดูภาพประกอบ กลับพบว่างานติดตั้งผนังกระจกจริงยังปรากฏเพียงบางส่วน อลิสาขมวดคิ้ว

"ตัวเลขความคืบหน้ารวมถึงงานผลิตวัสดุที่โรงงานด้วยหรือเปล่าคะ?"

วิชุดาเลิกคิ้ว "ทำไมถึงถาม?"

"เพราะถ้านับเฉพาะกระจกที่ติดตั้งบนอาคาร ตัวเลขดูไม่ตรงกันค่ะ แต่ถ้านับวัสดุที่ผลิตเสร็จแล้วยังไม่ได้ขนส่ง ก็อาจอธิบายได้"

"ถูกต้อง"

หัวหน้าฝ่ายตรวจสอบพยักหน้า

"และนั่นคือสิ่งที่เราต้องตรวจสอบ"

อลิสาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น

"เราจะไปดูไซต์งานกันใช่ไหมคะ?"

วิชุดามองรองเท้าของเธอ

"คุณเตรียมรองเท้าสำหรับลงพื้นที่มาหรือเปล่า?"

อลิสายิ้มกว้าง ก่อนยกกระเป๋าใบใหญ่ที่วางข้างเก้าอี้ขึ้นมาเปิด ภายในมีรองเท้านิรภัยคู่ใหม่พร้อมถุงเท้าและเสื้อแขนยาวสำหรับลงไซต์งาน วิชุดานิ่งค้างไปชั่วขณะ

"เตรียมมาด้วย?"

"ค่ะ"

อลิสาตอบอย่างภาคภูมิใจ

"เมื่อคืนไออ่านข้อกำหนดความปลอดภัยของบริษัทจนเกือบตีหนึ่งเลยค่ะ!"

วิชุดาหลุดหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

"คุณหนูคะ"

"คะ?"

"หวังว่าคุณจะเตรียมใจมาด้วยนะ"

อลิสายิ้มหวาน "เตรียมมาแล้วค่ะ!"

แต่เมื่ออีกฝ่ายหยิบแฟ้มงานหนาเกือบเท่าพจนานุกรมอีกเล่มออกมาวางตรงหน้า รอยยิ้มบนใบหน้าหญิงสาวก็แข็งค้างทันที

วิชุดายกมุมปากขึ้นอย่างพึงพอใจ "นี่เป็นเอกสารที่คุณต้องอ่านระหว่างเดินทางค่ะ"

อลิสาก้มมองแฟ้ม ก่อนเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

"ทั้งหมดเลยเหรอคะ?"

"ทั้งหมดค่ะ"

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก

ได้!

หนึ่งร้อยแปดสิบล้านยังกล้าจ่ายกันได้ แล้วทำไมฉันจะอ่านเอกสารแค่นี้ไม่ได้! เธอรับแฟ้มมาอย่างองอาจแต่ทันทีที่ลองยกขึ้น น้ำหนักของมันก็ทำให้ข้อมือข้างที่ยังช้ำเจ็บแปลบ

"โอ๊ย!"

วิชุดาหันขวับ "เป็นอะไร?"

อลิสารีบวางแฟ้มลง ก่อนยิ้มแหย

"ข้อมือยังเจ็บนิดหน่อยค่ะ"

หัวหน้าฝ่ายตรวจสอบมองรอยแดง ก่อนขมวดคิ้ว

"ถ้าเจ็บมากต้องไปตรวจนะคะ แล้ววันนี้ไม่ต้องถือเอกสารหนัก เดี๋ยวให้เจ้าหน้าที่ช่วย"

อลิสาพยักหน้าอย่างว่าง่าย

"ขอบคุณค่ะ"

วิชุดาถอนหายใจ "อย่าฝืนจนตัวเองเจ็บเพิ่ม งานยังมีให้ทำอีกเยอะ"

หญิงสาวมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยรอยยิ้มที่อ่อนลง ปากดุ แต่ใจดีเหมือนกันนี่!

******