บทที่8 ไม่ได้เจอกันสองปี

สองปีต่อมา

น้ำชาได้เข้าเรียนที่ University of the Arts London ส่วนยิปโซกลับไปเรียนต่อที่ไทย ซึ่งได้เข้าเรียนที่เดียวกันกับนิกโก้ น้ำชามักจะได้รายงานถึงเขาอยู่เสมอจากเพื่อนสนิท ซึ่งวันนี้ ก็เป็นอีกหนึ่งวัน ที่น้ำชาตื่นมาก็มีข้อความของยิปโซเด้งเข้ามา ผิดกับคู่หมั้นของฉันที่ไม่เคยทักหาฉันก่อนเลยสักครั้ง มีแต่ฉันที่มักจะส่งข้อความไปหาเขาอยู่บ่อยๆ น้ำชาเปิดอ่านข้อความจากยิปโซ

ยิปโซ : แกจะกลับไทยเมื่อไหร่ ปิดเทอมกลับมาดูแลคู่หมั้นแกบ้างนะ หายไปเป็นปีๆ แบบนี้ เดี๋ยวสาวอื่นก็เอาไปกินหรอก พี่นิกโก้ ฮอตมากฉันพูดเลย วิศวะปีสองพี่เขาฮอตที่สุด มีแต่สาวๆ พูดถึง เมื่อไหร่แกจะมาแสดงตัวบ้างล่ะยัยน้ำชา

“เฮ้อ!” น้ำชาอ่านข้อความจากเพื่อนจบก็ได้แต่ถอนหายใจ เขาเป็นเสือเหรอ ไม่ใช่เจ้าหมาตัวโตเชื่องๆ สินะ ก็ได้ กลับไปแสดงตัวตามที่ยิปโซบอกหน่อยก็ได้ ก็บอกแล้วไงว่าไม่สนใจ น้ำชาคนนี้แค่ปล่อยเชือกให้พี่ได้ออกไปวิ่งเล่นเฉยๆ หรอกนะ ถ้าชากระตุกเชือกกลับเมื่อไหร่ พี่ก็อย่าหวังจะไปไหนรอด ถ้าชาไม่อนุญาต น้ำชาคิดในใจ อย่างรู้สึกไม่ชอบใจทุกครั้ง ที่ได้ยินเรื่องของเขา

ด้านนิกโก้

“นิกโก้คืนนี้ออกได้ไหม กูจะได้ล็อกโต๊ะประจำไว้ มาร์โคมันไปได้”

“ไปได้” นิกโก้ตอบสั้นๆ

ปุญญ์มองหน้าเพื่อนอย่างสงสัย แต่ไม่เคยถาม และวันนี้ตัดสินใจถามให้สิ้นสงสัยสักที “นิกโก้กูถามหน่อย มึงออกเที่ยวกับกูทุกครั้งที่กูชวนแบบนี้ คู่หมั้นมึงไม่ว่าอะไรบ้างเหรอวะ รึมึงคิดว่าน้องเขาอยู่ไกลเลยไม่รู้วะ”

“เปล่า เพราะกูไม่สนต่างหาก”

“มึงพูดจริงเหรอ สวยขนาดนั้นไม่แคร์เขาหน่อยเหรอวะ มึงไม่ได้เที่ยวเฉยๆ นะนิกโก้ มึงล่าทุกครั้งที่ได้ออก” ปุญญ์ถามด้วยสีหน้าจริงจัง

“พูดเหมือนมึงไม่ทำ”

“กูตั้งใจออกไปกินเหล้าตามประสาคนโสดโว้ย เมาแล้วก็เงี่ยน เงี่ยนก็หาใครเอาดิวะ แต่มึงไม่โสดไงนิกโก้”

นิกโก้ยักไหล่ “ใครจะสน อยู่ไกลเองนี่หว่า จะให้กูอดอยากไปจนถึงเมื่อไหร่ เรื่องแบบนี้รู้ๆ กันอยู่”

ปุญญ์หัวเราะ ไม่ค่อยเข้าใจเพื่อนเท่าไหร่เรื่องคู่หมั้น แต่ก็เข้าใจเพื่อนเรื่องเซ็กซ์ เพราะพวกเรา นิกโก้มาร์โค แล้วก็ตัวเขาเอง ก็มักจะวันไนท์แล้วจบ ไม่เคยอะไรมากกว่านั้น ครั้งเดียวจบ รึไม่ก็ซื้อกินไปเลย

“นิกโก้ ปุญญ์” ใบหม่อนตะโกนเรียกเพื่อนและรีบเดินมาหา

“วิ่งทำไม ใบหม่อนเดี๋ยวก็ล้มหรอก ใส่ส้นสูง” นิกโก้พูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

ใบหม่อนยิ้ม แล้วก็นั่งลงข้างๆ นิกโก้ “หม่อนมีเรื่องจะให้นิกโก้ช่วยหน่อย คอมไม่รู้เป็นอะไรข้อมูลหาย ที่หายมีแต่งานสำคัญๆ ทั้งนั้นเลย สองคนใครพอจะช่วยได้ไหม” ใบหม่อนมองเพื่อนทั้งคู่อย่างต้องการความช่วยเหลือ

“ได้สิ เดี๋ยวดูให้ แต่ไม่ใช่ตอนนี้นะ จะเอากลับไปดูให้ที่บ้าน” นิกโก้พูด

“อืม! ได้ขอบใจนะนิกโก้” ใบหม่อนวางกระเป๋าใส่โน้ตบุ๊กบนโต๊ะ และยิ้มให้นิกโก้

“ถ้าไม่รีบมาก แก้เสร็จแล้วอีกสองวันเอามาให้นะ แบบนั้นได้ใช่ไหม”

“ได้สิ หม่อนไม่เร่งหรอก แล้วนิกโก้กับปุญญ์ทานข้าวรึยัง”

“เรียบร้อยแล้ว” ปุญญ์ตอบ

“งั้นหม่อนจะไปซื้อกาแฟ ใครจะเอาอะไรไหม”

“งั้นไปสิเดี๋ยวผมไปเป็นเพื่อน มึงขึ้นตึกเรียนก่อนเลยจองที่ให้กูด้วย เดี๋ยวกูซื้อกาแฟให้เอง ให้มาร์โคด้วย” นิกโก้หันไปพูดกับปุญญ์

“เออได้” ปุญญ์เดินแยกออกไป

นิกโก้เดินไปที่ร้านกาแฟกับใบหม่อน โดยที่มีสายตาหลายคู่มองมาที่เขากับใบหม่อนอยู่ตลอด มีเรื่องซุบซิบถึงเขากับใบหม่อนอยู่บ่อยๆ เพราะในมหาลัยเขามักจะไปไหนมาไหนกับเธออยู่ตลอด ใบหม่อนเป็นดาวคณะบริหารธุรกิจ ก็ไม่แปลกที่ใครๆ จะพากันมองเวลาที่เดินคู่กับเขา

“นิกโก้คนมองเยอะจัง รู้แบบนี้หม่อนไม่เดินกับนิกโก้จะดีกว่า เขินอะ”

“คิดมากจะสนใจอะไร เราห้ามปากใครพูดไม่ได้หรอกใบหม่อน เราเพื่อนกันมาตั้งนาน ใครจะพูดจะมองยังไงช่างเขาเถอะ”

“นิกโก้หม่อนถามอะไรหน่อยได้ไหม”

“อืม! ถามสิ”

“เรื่องคู่หมั้น หม่อนแค่อยากรู้ เพราะเห็นนิกโก้ออกไปเที่ยวกับปุญญ์กับมาร์โค ตลอด นิกโก้ไม่กลัวคู่หมั้นรู้บ้างเหรอ”

นิกโก้หันมายิ้ม เพราะเขาเข้าใจคำถามของใบหม่อน เขารู้ว่าเธอรู้ ว่าเขาไม่ได้แค่ไปเที่ยวอย่างเดียว คงอยากถามเขาเรื่องนั้น

“ทำไมถ้าเป็นหม่อนคงไม่ได้ใช่ไหม”

“ก็ต้องไม่ได้ปะ แล้วคู่หมั้นนิกโก้เค้าโอเคงั้นเหรอ แปลกจัง” ใบหม่อนพูดตั้งข้อสงสัย และมองนิกโก้อย่างค้นคว้า

“ไม่รู้สิ ผมไม่ได้สนใจว่าเค้าจะโอเครึไม่โอเค เรายังไม่ได้เริ่มต้นอะไร เหมือนคนแปลกหน้าก็ว่าได้”

ใบหม่อนไม่ได้พูดอะไรต่อ ได้แต่ฟังเขาเงียบๆ แล้วก็นึกชอบใจในคำตอบ นิกโก้พูดแบบนี้แสดงว่าเขาไม่ได้ชอบคู่หมั้นของเขา ถ้าเขาแคร์เธอคนนั้น เขาคงไม่ทำแบบนี้ นิสัยจริงๆ ของนิกโก้เขาไม่ใช่คนเจ้าชู้ และเป็นคนให้เกียรติผู้หญิง แต่นี่ดูเขาไม่สนใจคู่หมั้นเลย แต่ทว่าแบบนี้ก็ดีแล้ว แสดงว่ายังมีหวังถ้านิกโก้หมั้นแบบไม่ได้รัก ใบหม่อนคิดและแอบยิ้ม

สองเดือนต่อมา

น้ำชากลับมาถึงบ้านได้ห้าวันแล้ว ไม่ติดต่อใคร และไม่อยากให้นิกโก้รู้ ตั้งใจไปหาเขาที่มหาลัย บอกแค่ยิปโซว่าฉันจะไปหา คิดว่าต้องแต่งตัวสวยๆ ตั้งใจแต่งหน้าทำผมอย่างประณีต เพราะอยากให้คู่หมั้นประทับใจ พี่ต้องตะลึง เชื่อเถอะ น้ำชาวัยสิบแปดตอนนั้น กับน้ำชาวัยสิบเก้าย่างยี่สิบตอนนี้ ความสวยเพิ่มขึ้นไม่รู้กี่เท่า คอยดูเถอะพี่จะเดินตามต้อยๆ เหมือนเจ้าลูกหมา

“ว้าว! ใครกันนี่ สวยไร้ที่ติ”น้ำชาชมตัวเองและยิ้มให้ตัวเองในกระจก ก่อนที่จะเดินฮัมเพลง ออกจากห้องนอน หยิบกุญแจรถสปอร์ดราคาหลายสิบล้าน ขับออกจากบ้านอย่างอารมณ์ดี