บทที่6 วันหมั้น

ห้าเดือนต่อมา

วันหมั้นของนิกโก้กับน้ำชา

ทั้งสองครอบครัวตกลงร่วมกันว่าจะจัดงานกันภายในครอบครัว จัดแค่ทำบุญเลี้ยงพระ และให้เด็กๆ สวมแหวานหมั้นกันต่อหน้าผู้ใหญ่ โดยที่จะจัดงานที่บ้านคุณปู่วิลเลี่ยม

น้ำชาขออนุญาตครอบครัวขอเชิญเพื่อนสนิทของเธอมาด้วยหนึ่งคน คือยิปโซ

น้ำชาแต่งตัวด้วยชุดแบรนด์เนมเรียบหรูสวยงาม เหมาะสมกับวัย นิกโก้มองคู่หมั้นของตัวเองและยิ้มให้ จับมือเล็กไปนั่งลงตรงหน้าผู้ใหญ่ และบรรจงสวมแหวนหมั้นตรงนิ้วนางข้างซ้าย น้ำชาก็สวมให้เขาด้วยเช่นกัน

เสร็จพิธีหมั้น มีการทานข้าวร่วมกันของสองครอบครัว บรรยากาศเป็นกันเองและอบอวลไปด้วยความเข้าใจ

“หิวไหม” นิกโก้เอ่ยถามเสียงนุ่มอบอุ่น และยิ้มให้คู่หมั้นคนสวยของเขา

“หิวมากเลยค่ะ ชาตื่นเต้นมากมื้อเช้าทานไปแค่นมแก้วเดียว เมื่อคืนนอนไม่หลับด้วยค่ะ”

นิกโก้หัวเราะเบาๆ รู้สึกเอ็นดูคนพูดตรง และที่ผ่านมาเขามักจะคิดถึงเธอบ่อยๆ เมื่อน้ำชากลับไปเรียนที่แคนาดา ห่างกันหลายเดือนจนแอบแปลกใจกับตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงคิดถึงมากขนาดนี้ และเหมือนจะรอคอยวันหมั้นมากเหมือนกัน “งั้นไปทานข้าวกันเลยไหม”

“แป๊บนะคะชาของพาเพื่อนไปเข้าห้องน้ำก่อน แล้วก็อยากแนะนำให้พี่รู้จัก” น้ำชาหันไปมองหายิปโซ พอเห็นยิปโซยืนอยู่แถวนั้นก็กวักมือเรียก ยิปโซรีบเดินเข้ามาหา

“นี่ยิปโซเพื่อนสนิทชาค่ะ”

“สวัสดีค่ะ พี่นิกโก้”

“ครับ สองคนขึ้นไปใช้ห้องน้ำ ที่ห้องนอนพี่ก็ได้นะ” นิกโก้เรียกพี่แม่บ้านที่อยู่แถวนั้นให้พาทั้งคู่ไป

น้ำชายิ้มให้นิกโก้ แล้วก็จับมือเพื่อนเดินตามพี่แม่บ้านไป

“แก่พี่นิกโก้น่ารัก นุ่มนวลและดูใจดี แถมหล่อมากด้วย” ยิปโซกระซิบน้ำชา

น้ำชาบีบมือเพื่อนเบาๆ แล้วก็ยิ้มให้ ก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องนิกโก้ แล้วก็หันมาขอบคุณพี่แม่บ้าน พอพี่แม่บ้านปิดประตูเรียบร้อย ก็แอบมองสำรวจห้องเขา

“ห้องเรียบร้อยเหมาะที่เป็นเขาดีนะ ยิปโซแกไปเข้าห้องน้ำสิ”

“ฉันไม่ได้จะเข้าห้องน้ำ ฉันเข้าด้านล่างแล้ว ที่ขยิบตาให้แกเมื่อกี้ คือฉันอยากคุยด้วย”

“เรื่องอะไร แกพูดได้เลย”

“ก็เรื่องพี่นิกโก้ ที่แกบอกว่า พี่เขาเป็นคนไม่เห็นอกเห็นใจ เข้าข้างพี่ชายตัวเองทั้งที่พี่ไทเลอร์ทำผิด แกเลยอยากเอาทุกอย่างมาลงที่เขา เพราะคิดว่าเขาเหมือนเจ้าหมาตัวโตแสนเชื่อง ดูเนิร์ดแกสามารถควบคุมเขาได้ ฉันไม่เห็นว่าพี่เขาจะเป็นแบบนั้นเลยน้ำชา พี่เขาดูมีความเป็นผู้นำสูง แถมหล่อมาก แล้วก็ดูใจดี แถมพี่เขาดูแลแกดีออกน้ำชา แบบนี้แกยังจะแก้แค้นพี่เขาลงอีกเหรอน้ำชา” ยิปโซออกความเห็นต่างจากน้ำชา และได้พูดคัดค้านน้ำชาก่อนหน้านี้หลายครั้งแล้ว แต่น้ำชาไม่ยอมฟัง

“ก็ไม่เห็นจะเกี่ยวอะไร เขาจะเป็นยังไงมันเรื่องของเขา ส่วนฉันไม่ได้ชอบ แค่จะทำให้เขารัก แบบตกหลุมรักฉันหัวปักหัวปำ พอถึงเวลานั้นก็เขี่ยทิ้ง แบบที่พี่ชายเขาทิ้งพี่สาวฉันไง มันก็สมเหตุสมผลดีแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ไม่นะ ฉันไม่เห็นด้วยน้ำชา แกลงทุนหมั้นกับเขาเลยนะ มันไม่มากไปหน่อยเหรอ ถ้าจะทำแค่นั้น”

“ก็แค่หมั้น ฉันไม่ได้จะแต่งสักหน่อย เมื่อถึงเวลาฉันจะเป็นคนบอกเลิกเขาเอง จะถอนหมั้นเอง สะใจดีออก”

“ฉันว่า ไม่ง่ายแบบนั้นแน่ๆ ถ้าแกบอกฉันตอนที่แกคิดจะทำเรื่องนี้ ฉันจะห้ามและคัดค้านแกอย่างถึงที่สุดเลยน้ำชา นี่มาบอกตอนจะหมั้นแล้ว”

“พอเลยยิปโซ แกไม่ต้องพูดอะไรแล้ว เรื่องนี้ฉันตัดสินใจดีแล้ว แกไม่ได้มาอยู่กับฉันตอนที่พี่น้ำขิงร้องไห้ด้วยนี่น่า พี่ฉันจะต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ทำไม”

“แต่น้ำชา…”

น้ำชายกมือห้ามไม่ให้เพื่อนพูดอะไรอีก และรีบเดินไปเข้าห้องน้ำเป็นการตัดบท

ยิปโซได้แต่ถอนหายใจ อยู่ตรงแถวหน้าประตู

นิกโก้ ยืนอยู่หน้าประตู ยกมือค้างอยู่แบบนั้น ที่ตอนแรกเขากำลังจะเคาะประตูถามสองสาวว่าเรียบร้อยดีไหม อยากได้อะไรกันรึเปล่า แต่เมื่อได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ทุกคำทั้งหมดแล้ว ก็อึ้งและตกใจมาก กับสิ่งที่น้ำชาพูดออกมา นิกโก้รีบตั้งสติ ก่อนที่จะเดินลงมาด้านล่าง เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าน้ำชาจะคิดแบบนี้ มันไม่ควรเป็นแบบนี้ ส่วนตัวเขาแค่คิดว่าความคิดของเธอก็เป็นทางออกที่ดี และเขาก็แค่อยากช่วยพี่ไทเลอร์จบปัญหา และเห็นด้วยกับความคิดของเธอที่ว่าเขากับเธอมีโอกาสพัฒนาความสัมพันธ์ไปเรื่อยๆ อีกหลายปีต่อไปภายภาคหน้า แต่ถ้าเธอคิดแบบนี้กับเขาก่อน ก็ช่วยไม่ได้นะ เขาคงรับปากกับตัวเองไม่ได้เหมือนกัน ว่าจะไม่ร้ายกลับ

“พี่นิกโก้ไปทานข้าวกันค่ะ” น้ำชาเอ่ยชวนยิ้มให้เขาด้วยความร่าเริง ไม่ทันสังเกตสายตาเขาที่เปลี่ยนไป

“ครับ”

ทั้งสามเดินมานั่งลง ร่วมโต๊ะทานอาหารกับผู้ใหญ่

น้ำชาไม่ได้สังเกตใบหน้าของเขาที่ตอนนี้ขรึมจัดและเงียบแทบจะไม่พูดอะไรอีก นอกจากจะมีใครถาม

“พี่นิกโก้ชาอยากทานผัดผักค่ะ เลื่อนจานผัดผักให้หน่อยได้ไหมคะ” น้ำชากระซิบใกล้ๆ คนตัวสูง

นิกโก้ไม่ได้ตอบอะไร แต่ก็จัดการให้ตามที่สั่ง เพราะตอนนี้มีสายตาผู้ใหญ่คอยมองมาตลอด

นิกโก้วางช้อนและรวบช้อนวางเรียบร้อย และหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม

น้ำชามองดูเขา แล้วเอ่ยถามเสียงเบา “ทำไมทานน้อยจังเลยคะ”

“พี่ไม่ค่อยหิวน่ะ”

น้ำชายิ้ม “พี่ยังตื่นเต้นไม่หายอีกเหรอคะ”

“คงงั้นมั้ง”

น้ำชาจับมือเขา และบีบเบาๆ ส่งยิ้มหวานให้เขา

นิกโก้หันมามองรอยยิ้มหวานของน้ำชา มองสบตาสวยนิ่ง ก่อนที่คิดอะไรขึ้นมาได้ “เดี๋ยวส่งเพื่อนกลับแล้ว เราคุยกันหน่อยนะ พี่ค่อยไปส่งน้ำชาที่บ้านเอง”

“ได้ค่ะ”