บทที่5 ทำความคุ้นเคย

@ร้านอาหาร

น้ำชาเปิดเมนูดูรายการอาหาร “พี่ชอบทานอะไรคะ”

“สั่งเถอะ เราอยากทานอะไรก็สั่ง”

“โอเค” น้ำชาสั่งอาหารตามที่ตัวเองชอบ แล้วก็สั่งเครื่องดื่ม ให้ตัวเองแล้วก็ให้นิกโก้

“พี่นิกโก้คะ พรุ่งนี้ คุณพ่อกับคุณปู่วิลเลี่ยมจะนัดคุยกันอีกครั้ง เรื่องพี่ไทเลอร์กับพี่น้ำขิง เป็นโอกาสที่เหมาะแล้วนะคะชาว่าที่เราจะพูดเรื่องของเรา”

“เอางั้นเหรอ”

“ค่ะ ชาจะพูดเอง พี่ก็คอยช่วยสนับสนุนก็พอค่ะ”

“เอาสิ ตามนั้น”

“แล้วเมื่อกี้ชาบอกเพื่อนพี่ไปแบบนั้น แล้วแฟนพี่จะว่าอะไรไหมคะ”

“แฟนเหรอ” นิกโก้เลิกคิ้วถามอย่างนึกแปลกใจ

“ค่ะ”

“วันนั้นไม่เห็นจะถามอะไรก่อนที่จะพูดเรื่องหมั้น แล้ววันนี้ทำไมถึงถาม”

“ก็แค่อยากถามเฉยๆ ค่ะ ไม่เป็นไรพี่ไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร เพราะชาไม่สนใจอยู่แล้ว ที่วันนั้นไม่ถามก็เพราะไม่สน ถ้าพี่มีแฟน เดี๋ยวก็ต้องเลิกกัน เพราะชาจะไม่เป็นเหมือนพี่น้ำขิงแน่ๆ”

“แล้วจะทำยังไงงั้นเหรอ” นิกโก้ถามด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง

“พี่ก็ลองมีดูสิคะ เดี๋ยวชาจะมาจับพี่แยกกันเอง ยังไม่รู้หรอกว่าจะทำยังไงพี่ยังไม่ต้องถาม แต่เมื่อถึงเวลา ชาจะมีวิธีของชาแน่ๆ”

นิกโก้ยิ้มไม่ได้ว่าอะไร ยัยตัวแสบ เธอช่างต่างกับพี่น้ำขิงจริงๆ

“พี่อยากให้ชา กลับมาเรียนมหาลัยที่ไทยรึเปล่า รึพี่อยากได้อิสระก่อน บอกได้นะคะ เราควรตกลงกันเรื่องนี้”

“ถ้าเราอยากเรียนศิลปะ ก็ไปเรียนก่อนก็ได้ ยังไม่ต้องกลับไทยหรอก”

“แปลว่าพี่อยากได้อิสระ งั้นเหรอคะ”

“แปลว่าพี่อยากให้เธอได้ทำในสิ่งที่อยากทำ ต่างหาก”

น้ำชายิ้ม “พี่น่ารักกว่าที่คิดไว้นะคะ”

นิกโก้ถึงกับหยิบน้ำขึ้นมาจิบดื่ม เพราะแอบเขินที่น้ำชาพูดออกมาแบบนั้น

หลังจากแยกกัน นิกโก้ก็รู้สึกคิดถึงคนตัวเล็ก คิดถึงคำพูดของเธอ คิดถึงตอนที่ไปนั่งดูหนังด้วยกัน คงมีแค่เขาที่แอบเกร็งอยู่คนเดียว ผิดกับเธอที่กลับดูสบายๆ เราเผลอจับมือกันตอนหยิบป๊อปคอร์นหลายครั้ง เป็นเขาทุกครั้งที่ดึงมือกลับ แต่น้ำชากลับนั่งดูหนังเฉย ยัยตัวแสบไม่เขินบ้างรึไง

ติ้ง!

เสียงข้อความดังขึ้นมานิกโก้รีบสลัดความคิดและหยิบโทรศัพท์มาเปิดดู Group chat ถ้ารักไม่มีแค่รักบี้ก็พอ

ปุญญ์ : นิกโก้น้องน้ำชาโคตรน่ารัก

“หึ! ไอ้เวรปุญญ์” นิกโก้ได้แต่ส่ายหัวยิ้มๆ และพิมพ์ตอบเพื่อน

นิกโก้ : ก็ต้องสวยสิวะ

มาร์โค : ดูมึงภูมิใจนะนิกโก้

ปุญญ์ : น้องเขามีเพื่อนสวยๆ บ้างไหม

มาร์โค : มึงมีคู่หมั้นนิกโก้ พวกกูต้องรีบมีแฟนแล้ว

นิกโก้ : พวกมึงอยากได้ เพื่อนน้ำชา

ปุญญ์ : เออไง คนสวยต้องมีแก๊งเพื่อนสวยๆ สิใช่ไหม

นิกโก้ : เจอสวยแล้วจะบอก

วันต่อมา

น้ำชายื่นข้อเสนอขึ้นมาท่ามกลางผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่าย เรื่องเปลี่ยนจากคู่พี่ๆ มาเป็นนิกโก้กับตัวเธอเอง

ผู้ใหญ่ทุกคนได้แต่รับฟัง แต่ก็ยังไม่มีใครให้คำตอบอะไร

ด้านนิกโก้ เมื่อแยกย้ายกับทางบ้านน้ำชา เขาก็โดนทุกคนเรียกคุยเป็นการส่วนตัว เขาก็ยังยืนยันว่าเขาอยากหมั้นกับน้ำชา

ส่วนน้ำชาก็ไม่ต่างกัน ทั้งคุณพ่อแล้วก็พี่สาวต่างซักถามว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงทำแบบนี้

“น้ำชาพี่ไม่เข้าใจ เราทำแบบนี้ทำไม บอกพี่หน่อย” น้ำขิงถามด้วยสีหน้างุนงง

“ชาถูกชะตาค่ะพี่น้ำขิง พอได้คุยด้วยบ่อยๆ พี่นิกโก้เป็นคนน่ารักมากค่ะ” น้ำชาเลือกตอบให้พี่สาวสบายใจ และวางใจ

“น้ำชาน้องยังเด็ก จะมาผูกมัดตัวเองทำไม ดูพี่สิ เราก็เห็นตัวอย่างแล้วไม่ใช่เหรอ คุณพ่อคะ ทำไมไม่ห้ามน้ำชาละคะ” น้ำขิงหันไปทางคุณพ่อเมื่อเห็นท่านนิ่งเงียบเหมือนกำลังใช้ความคิด

“พ่อว่าก็ดีนะ ถ้าน้ำชาเต็มใจ พ่อว่าก็ดีเหมือนกัน”

“ทำไมคุณพ่อถึงเห็นด้วยละคะ น้ำชาเด็กมากนะคะ เด็กเกินกว่าจะตัดสินใจเรื่องนี้คนเดียวได้”

“ก็น้องเต็มใจนะน้ำขิง แล้วก็แค่หมั้นกันไว้ เรียนจบโน่นค่อยแต่ง ตอนลูกกับไทเลอร์ ก็มาบอกว่าผู้ใหญ่บังคับ แต่นี่น้องทั้งสองคนเขาเต็มใจกันทั้งคู่ พ่อก็ว่าดีแล้วนะ”

“ดีจริงเหรอน้ำชา” น้ำขิงหันไปถามน้อง

“ดีค่ะ พี่น้ำขิงไม่ต้องกังวลไปหรอกนะคะ พี่นิกโก้ต่างจากพี่ไทเลอร์มากค่ะ ชาว่าชาเอาอยู่ค่ะ”

“เรานี่จริงๆ เลยนะ พูดอะไรเป็นเด็กเป็นเล็ก”

น้ำชาหัวเราะคิกคักไม่ได้อะไร ที่โดนพี่สาวดุ “แล้วเราจะหมั้นเมื่อไหร่ดีคะคุณพ่อ”

“ก็ต้องรอให้ลูกอายุครบสิบแปดปีก่อนตามกฎหมายแหละ ไว้พ่อบอกไป น้ำชาค่อยบินกลับมาก็ได้ ต้องดูฤกษ์ก่อนด้วย จัดงานหมั้นแค่ภายในครอบครัวก็พอ”

“แบบนั้นก็ดีค่ะคุณพ่อ ตอนกลับมาชาจะพายิปโซมาเป็นเพื่อนด้วยนะคะ”

ธวัฒชัยพยักหน้ายิ้มให้ลูกสาวคนเล็ก “งั้นพ่อตอบตกลงทางบ้านนิกโก้ไปเลยนะน้ำชา”

“ได้ค่ะ”

“ทางนั้นน่าจะดีใจนะ ถ้ามีทางออกแบบนี้” ธวัฒชัยพูดมองสบตาลูกสาวคนเล็ก

“ดีกับทุกฝ่ายค่ะ” น้ำชาพูดยิ้มๆ โดยที่ซ่อนจุดประสงค์ที่แท้จริงไว้กับตัวเอง