บทที่4 อยากรู้จักมากขึ้น

นิกโก้มองคนตัวเล็กที่เงียบไป และคิดในใจ มีมุมแบบนี้ด้วยเหรอน้ำชา ผิดขาดนะ เขาคิดว่าจะเป็นเด็กเอาแต่ใจไปเสียหมดทุกเรื่องด้วยซ้ำ นิกโก้แอบรู้สึกเอ็นดูในความลังเลของเธอเพราะแคร์คุณพ่อของตัวเอง

“เราไปกันเลยไหมคะ หนังใกล้จะเริ่มแล้ว” น้ำชาเอ่ยชวน

“ไปสิ” นิกโก้เรียกพนักงานมาคิดเงิน แล้วก็รีบเดินไปที่โรงหนัง

ด้วยความที่ใส่ส้นสูงเดินลำบากน้ำชาเลยขอจับแขนเขา นิกโก้ก็ไม่ได้ว่าอะไร จนมานั่งตรงเก้าอี้นัมเบอร์ของตัวเอง และตั้งใจดูหนังกันทั้งคู่ จนกระทั่งหนังจบ น้ำชากับนิกโก้เดินออกมาจากโรงหนังแล้วก็แยกย้ายกันกลับ เพราะน้ำชาไม่อยากให้เขาไปส่งที่บ้าน ให้เหตุผลกับนิกโก้ว่ายังไม่อยากให้ใครรู้ ว่าเราทั้งคู่คิดจะทำอะไรกันอยู่ นิกโก้ก็เห็นด้วยไม่ได้คัดค้านอะไร

นิกโก้กลับมาถึงบ้าน ได้แต่คิดถึงน้ำชาอยู่ตลอด ก่อกวนวุ่นวายเก่งจริงนะ เขาอมยิ้มเมื่อสลัดความคิดจากเธอไม่หลุดซะที เลยหยิบโทรศัพท์เปิดIGของเธอดู ทั้งที่ไม่เคยคิดจะทำอะไรแบบนี้ แต่พอเป็นเธอก็อยากรู้ขึ้นมา

เธอบอกว่าเล่นกีฬาเยอะงั้นเหรอ นิกโก้ไล่ดูรูปต่างๆ ที่น้ำชาลงไว้มากมาย เล่นกอล์ฟด้วยเหรอ สกีหิมะก็ไม่เลวนะเล่นได้ดี นิกโก้ยกยิ้มเมื่อเห็นรูปพวกนั้น

“เอ๊ะ! ไหนบอกว่าชอบวาดรูป แต่ทำไมถึงไม่ลงรูปที่วาดเลยล่ะ รึว่าเพราะคุณพ่อไม่ชอบ” นิกโก้พึมพำกับตัวเอง ได้แต่คิดวนไปวนมาถึงเรื่องเธอ จนกระทั่งนอนหลับไป

วันต่อมา

ครืดดด ครืดดด

น้ำชาคว้าโทรศัพท์มากดรับสาย เมื่อเห็นว่าเพื่อนรักของตัวเองโทรเข้ามา

“ฮัลโหลยิปโซ”

“น้ำชา แกว่างไหม ออกมาเที่ยวกัน”

“ไม่ว่าง วันนี้ฉันมีนัด ว่างแล้วฉันโทรหาละกัน”

“นี่น้ำชาเธอมีนัดงั้นเหรอ กับใคร บอกมานะ” ยิปโซถามคาดคั้น

“ตอนนี้ยังไม่มี แต่เดี๋ยวฉันกำลังจะนัดเขาออกไปทานข้าว” น้ำชาตอบแล้วเผลอยิ้ม เมื่อคิดว่านิกโก้ต้องไม่ปฏิเสธ

“พูดแปลกๆ คือแกจะนัดเขาโดยที่ไม่ถามเขาก่อนว่าว่างไหม งั้นเหรอน้ำชา”

“อืม! ใช่ทำเหรอ”

“ แต่เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ แกพูดว่าเขา แสดงว่าเป็นผู้ชายงั้นเหรอ” ยิปโซถามย้ำให้แน่ใจ เมื่อคิดขึ้นมาได้

“ใช่ก็ผู้ชายไง”

“ว้าย! พูดจริงเหรอน้ำชา แกมีแฟนเหรอ อยากเจออะ หล่อไหม”

“แกเคยเจอแล้ว”

“ยัยบ้า พูดแบบนี้ฉันยิ่งอยากรู้ บอกมาเร็วน้ำชา”

“นักรักบี้เบอร์9”

“อะไรนะ ทำไมเป็นเขาได้ ยิ่งพูดยิ่งงงนะน้ำชา ฉันไม่เข้าใจ”

“ไว้จะเล่าให้ฟัง ฉันไม่อยากเล่าทางโทรศัพท์”

“ก็ได้ งั้นแกว่างแล้วทักหาฉันนะ นัดมาเลยฉันจะรีบไป อยากรู้อะน้ำชา”

น้ำชาหัวเราะ “ได้สิ ฉันไม่มีอะไรปิดบังแกหรอก”

น้ำชากดวางสายจากเพื่อน แล้วก็คิดว่าตัวเองจะนัดนิกโก้ไปไหนดี ฉันจะลองชวนเขาแบบเมื่อวานดู ชวนแบบไม่ถามว่าเขาว่างไหม ถ้าเขายอมอีกก็แสดงว่าเขาชอบฉัน และคงเป็นแค่เจ้าหมาตัวโตเชื่องๆ ของฉันในไม่ช้า ที่แค่กระดิกนิ้วก็มา น้ำชายกยิ้มมุมปากอย่างนึกชอบใจ ก่อนที่จะกดพิมพ์ข้อความทักหาเขาทันที

น้ำชา : พี่นิกโก้ ไปทานข้าวกันค่ะ

น้ำชานั่งดูข้อความของตัวเอง เพื่อรอเขาอ่าน และตอบกลับมา “ทำไมช้านักนะ วันนี้วันหยุดไม่ใช่เหรอ เขาไปไหน” ได้แต่พึมพำบ่นกับตัวเองเมื่อรู้สึกว่าต้องรอนาน

ติ้ง!

น้ำชารีบหยิบโทรศัพท์มาเปิดข้อความดู

นิกโก้ : พี่มาแข่งรักบี้ เป็นช่วงเย็นได้ไหม

น้ำชา : พี่แข่งที่ไหนคะ ชาจะไปรอ

นิกโก้ : จะมาเหรอ อากาศร้อนมากนะ

น้ำชา : ไม่อยากให้ไปเหรอคะ

นิกโก้ : เปล่า มาได้

นิกโก้ส่งโลเคชันไปให้แล้วก็ยิ้มส่ายหัว “ตอแยเก่ง”

“นิกโก้ มึงยิ้มกับโทรศัพท์ คุยกับใครวะ” ปุญญ์เท้าสะเอวมองเพื่อน

“มึงมีแฟนแล้วงั้นเหรอนิกโก้” มาร์โคถามขึ้นมาอีกคน

“หึ! ทำไมวะ มีได้แค่มึงสองคนรึไง แฟนน่ะ” นิกโก้เก็บโทรศัพท์แล้วหันมายิ้มให้เพื่อนทั้งสอง

“ไอ้เวร กูแค่อยากรู้ว่าใครเด็กมึงน่ะ ใช่ใบหม่อนรึเปล่า” ปุญญ์ถาม

“ไม่ใช่หรอก”

“อ้าว! ทำไมไม่ใช่ ใบหม่อนชอบมึงไม่ใช่เหรอ กูคิดว่ามึงคุยๆ กันอยู่ซะอีก” ปุญญ์ขมวดคิ้วถามเขาอีกด้วยความสงสัย

“ก็ลองคุยแล้ว แต่ไม่ชอบ เป็นเพื่อนกันนั่นแหละดีแล้ว” นิกโก้อธิบายช้าๆ ชัดๆ

“แล้วมึงพูดกับใบหม่อนว่าไง ดูๆ ยัยนั่นชอบมึงมากนะ” มาร์โคพูดตามสิ่งที่เขาเห็นมาตลอด

“ก็ไม่เห็นว่าอะไรนะ กูก็พูดไปตรงๆ เป็นเพื่อนแหละดีที่สุดแล้ว”

“แล้วคนนี้ใคร” ปุญญ์เลิกคิ้วถาม

“เพิ่งเจอไม่นาน เดี๋ยวมานี่ ค่อยแนะนำให้รู้จัก”

“มานี่เหรอ”ปุญญ์ทำเสียงแปลกใจหันไปมองสบตามาร์โค เพราะปกตินิกโก้มักจะเลี่ยงแล้วก็รู้สึกรำคาญสาวๆ ที่ตามมากรี๊ดเขา

นิกโก้พยักหน้าแล้วยิ้มให้เพื่อน ก่อนที่จะวิ่งลงสนามไป

สักพัก น้ำชามาถึงสนามแข่ง มองหาคนตัวสูง พอเห็นเขาอยู่ในสนาม ก็เลยหาที่นั่ง ดูเกมการแข่งไปเรื่อยๆ จนหมดเวลาการแข่งขัน ไม่นาน นิกโก้ส่งข้อความมาบอกว่า ให้น้ำชาเดินไปหาเขาตรงไหน

น้ำชาไปยืนรอนิกโก้ตามที่เขาบอก นิกโก้เดินออกมากับเพื่อน น้ำชาส่งยิ้มให้เขาทันทีเมื่อเจอกัน

“รอนานไหม” นิกโก้ถามคนตัวเล็กที่วันนี้สวมรองเท้าผ้าใบทะมัดทะแมง

“ไม่นานค่ะ ชามาถึงเกมใกล้จะจบแล้ว ทีมพี่ชนะอีกแล้ว เก่งมากเลยนะคะ”

นิกโก้ยิ้ม มองมาทางปุญญ์กับมาร์โคที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ตั้งใจให้เขาแนะนำตัวเองให้รู้จักกับน้ำชา “นี่เพื่อนสนิทพี่ ชื่อพี่ปุญญ์ แล้วก็พี่มาร์โค”

“สวัสดีค่ะ พี่ปุญญ์ พี่มาร์โค ชื่อน้ำชาค่ะ”

“สวัสดีครับ เป็นแฟนนิกโก้เหรอครับ” ปุญญ์ถาม

“ค่ะ เรากำลังจะหมั้นกันค่ะ” น้ำชาตอบและยิ้มให้ปุญญ์ ตั้งใจพูดเพื่อล็อกตัวนิกโก้ด้วย ไม่ปล่อยให้เขาเปลี่ยนใจ

ปุญญ์กับมาร์โคมองนิกโก้อย่างแปลกใจ แล้วก็งง เพราะไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน

“นิกโก้มึงไม่เคยบอกเลยนะเรื่องนี้” มาร์โคเลิกคิ้วถาม

“เราเพิ่งตกลงกันค่ะ พี่นิกโก้คงคิดว่าค่อยบอกตอนใกล้วันหมั้นละมั้งคะ เพราะยังไม่กำหนดวันเลยค่ะ”

ปุญญ์ส่งสายตามองนิกโก้เป็นเชิงถาม

“อืม! ตามนั้นแหละ กูกลับก่อนนะ ไปเถอะน้ำชา” นิกโก้จับมือเล็กพาเดินออกมา ปล่อยให้ปุญญ์กับมาร์โคได้แต่ยืนงง

“เดี๋ยวนะมาร์โค นิกโก้จะหมั้น แล้วกูกับมึงยังไม่มีแฟนเลยนะ ดูมันสิ จะหมั้นทิ้งพวกเราได้ไงวะ” ปุญญ์พูด

“มันแปลกๆ นะทำไมพวกเราไม่เคยรู้เรื่องนี้” มาร์โคพูดตั้งข้อสงสัย

“ช่างมันเถอะเรื่องนั้น แต่คู่หมั้นมันสวยมากกูอิจฉา เราสองคนหล่อกว่ามันมากนะมาร์โค แล้วทำไมถึงยังยืนโสดกันอยู่สองคน กูจะบ้า” ปุญญ์บ่นไปตามประสา

มาร์โคได้แต่ส่ายหน้า แล้วยิ้ม