บทที่3 ตามตลอด

ด้านนิกโก้

หลังจากที่คุยกับน้ำชาวันนั้น เขาก็เก็บเอาคำพูดของเธอมาคิดมากมาย ยัยเด็กนั่นดูเหมือนไม่จริงจังอะไร ไม่ใช่พอหมั้นไปแล้วไม่กี่วันจะมาร้องไห้ขอถอนหมั้นนะ ถ้าแบบนั้นเขาจะขำให้ นิกโก้เผลอยิ้มออกมา เมื่อนึกถึงใบหน้าสวย ก็สวยมากอยู่หรอกนะ แต่ทั้งดื้อแล้วก็ไม่เรียบร้อย แบบนั้นคุณแม่เขาคงไม่ชอบ แล้วเขาล่ะชอบรึเปล่า ก็อาจจะยังเหมือนกันนะ นิกโก้ตอบตัวเองได้ทันที คิดว่าคงไม่ชอบหรอก ดื้อๆ ซนๆ แบบนั้น ท่าทางของเธอช่างแตกต่างกับพี่สาวลิบลับ

ติ้ง!

ติ้ง!

นิกโก้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข้อความ

น้ำชา: พี่นิกโก้ ไปเที่ยวกันไหม

นิกโก้อ่านข้อความแล้วหัวเราะ ยัยนี้ ชวนคนอื่นไปเที่ยวจะไม่ถามเลยเหรอว่าเขาจะว่างไปกับตัวเองรึเปล่า

น้ำชา : ไปดูหนัง เจอกันนะ

“หึ! ดูสิยังไม่ทันจะตอบอะไร ก็ตอบเองเออเองเสร็จสับ” นิกโก้ได้แต่ส่ายหัว แต่ก็พิมพ์ตอบตกลงไป

นิกโก้: ได้บอกสถานที่และเวลามาละกัน

น้ำชา : ได้ค่ะ

น้ำชาพิมพ์ตอบข้อความและยิ้มอย่างพอใจก่อนที่จะรีบวิ่ง ไปเปลี่ยนชุด แต่งหน้าทำผมใหม่ “ใส่ส้นสูงก็ได้ ชิ! คู่นี้คงจะเท่าไหล่พี่ละนะ” น้ำชาหยิบรองเท้าส้นสูงของตัวเองออกมาดู เพราะปกติก็ไม่ค่อยได้ใส่ ชอบอะไรที่ใส่แล้วเดินสะดวกมากกว่า

@ห้างสรรพสินค้า

นิกโก้มารอน้ำชาตามที่นัดกันไว้ น้ำชารีบเดินมาหาเขาเมื่อเห็นว่าคนตัวสูงยืนรออยู่ “พี่มารอนานรึยังคะ”

“ไม่นานพี่เพิ่งมา”

“ยังมีเวลา เราซื้อตั๋วก่อนแล้วไปหาอะไรทานกันดีไหมคะ”

“อืม! แล้วแต่เธอ”

น่าเบื่อตามที่คิดไว้ไม่มีผิด แล้วแต่เธอ ตามใจเธอ แบบนี้คือผู้ชายที่น่าเบื่อสำหรับฉัน น้ำชาเดินนำเขาไปซื้อตั๋วหนัง นิกโก้บอกว่าเขาจะจ่ายทุกอย่างเอง น้ำชาก็ไม่ได้อะไรปล่อยให้เขาเป็นคนจัดการ พอเสร็จแล้วก็พากันมาหาอะไรทาน น้ำชาหยุดมองร้านไอศกรีม

“ชาอยากกินไอติม”

“อืม! เอาสิ” นิกโก้หลุบตามองเพิ่งจะสังเกตว่าวันนี้น้ำชาใส่รองเท้าส้นสูง เขายกยิ้มมุมปากนิดหนึ่ง

น้ำชามองตามสายตาเขา แล้วก็ขยับเข้ามายืนใกล้เขา “ทำไมคะ ก็เท่าไหล่พี่แล้วไง” ว่าจบก็เดินนำเข้าไปในร้านไอศกรีม นิกโก้ส่ายหัวอมยิ้มแล้วก็เดินตามเข้ามาในร้าน

“พี่ชอบกินไอศกรีมรสอะไรคะ”

“ช็อกโกเลตก็ได้”

น้ำชาจัดการสั่งให้เขาแล้วก็เลือกให้ตัวเอง ไม่นานพนักงานนำมาจัดเสิร์ฟ “ว้าว! น่ากินจัง” น้ำชาตักไอศกรีมทานน่าอร่อย “อื้อ! อร่อยจัง”

นิกโก้ยิ้ม “ปกติเล่นกีฬาบ้างไหม” เอ่ยถามแค่เพราะชวนคุย

“เล่นสิคะ ชาเล่นกีฬาเยอะนะ พี่ไม่เข้ามาดูในIG ชาบ้างเหรอคะ ชาลงรูปไว้ตั้งเยอะ”

“ยังนะ พี่ไม่ได้ดู”

“แล้วทำไมไม่ดูล่ะ พี่ไม่ชอบดูรูปผู้หญิงในigงั้นเหรอ”

“แล้วทำไมต้องดู”

“ผู้ชายทั่วไปเขาชอบดูกันไม่ใช่เหรอ ตามกดหัวใจให้ ถ้าสนใจก็ทักคุย พี่ไม่ทำแบบนั้นเหรอ” น้ำชาเอียงคอถามเหมือนสนใจเขา

“สถิติในIGเธอ มีผู้ชายแบบนั้นเยอะงั้นเหรอ”

น้ำชายักไหล่ “ก็ว่าไม่ได้นะ ผู้ติดตามชาหลักล้านนะคะ ผู้ชายก็เยอะ”

“โอเค ว่างแล้วจะเข้าไปดู”

“ชิ! ว่างก่อนงั้นเหรอ พี่ดูตอนนี้เลยก็ได้ไหมล่ะ“

“ทำไมต้องดูก็เธอนั่งอยู่นี่ แล้วอีกอย่างรูปพวกนั้นคือเธอเลือกคัดสรรเป็นอย่างดีก่อนลง เพราะอยากให้คนอื่นเห็น แต่พี่ไม่ได้อยากเห็นอะไรพวกนั้นสักหน่อย” นิกโก้เว้นระยะหยุดพูดส่งสายตามองไปที่เธอ “ตอนนี้สิของจริง ตัวเป็นๆ ที่นั่งกินไอศกรีมปากเลอะเทอะนี่สิน่าดูกว่าอีก”

“โอ๊ย! จริงเหรอ” น้ำชารีบหยิบทิชชูมาซับเช็ดปากตัวเองด้วยความตกใจเพราะวันนี้ฉันตั้งใจมาสวยให้เขาดูเลยนะ จะมากินเลอะทำไมเนี่ย “เลอะตรงไหนคะ พี่นิกโก้”

นิกโก้หัวเราะ “ออกแล้ว”

“นี่พี่แกล้งกันใช่ไหมคะ”

“เปล่านะ เมื่อกี้เลอะจริงๆ แต่แค่นิดเดียว”

“แล้วพี่จะขำทำไมคะ”

“เปล่าก็แค่ชอบ ที่เธอกินน่าอร่อยดี”

“อะไรขอพี่” น้ำชามองค้อนใส่เขา แล้วก็หันมาสนใจ ไอศกรีมของตัวเองต่อ

นิกโก้มองเธอนิ่ง อยากรู้เหมือนกันนะ ว่าจริงๆ แล้วเธอเป็นคนยังไงกันแน่ เลยตั้งใจชวนคุยเพื่อทำความรู้จักกัน

“น้ำชา”

“ค่ะ” น้ำชาเงยหน้ามองสบตาเขา

“จะเข้ามหาลัยคณะอะไร” นิกโก้สนใจอยากถาม เพราะอยากเรียนรู้ในตัวผู้หญิงที่ต่อไปจะมาเป็นคู่หมั้นของเขา

“ก็คิดว่าคงบริหารธุรกิจแหละค่ะ เพราะยังไงก็คงต้องมาช่วยที่บ้าน” น้ำชาตอบเสียงเบา

“ไม่ได้ชอบหรอกเหรอ” เขาจับน้ำเสียงเธอได้ว่าคงไม่ได้ชอบ

“แล้วพี่ละคะจะเรียนอะไร แล้วเป็นสิ่งที่พี่ชอบรึเปล่า“

“ต้องชอบสิ พี่เรียน วิศวกรรมคอมพิวเตอร์ (Computer Engineering) สายพัฒนาเกม พี่จะไม่ทำอะไรที่ตัวเองไม่ชอบหรอก” นิกโก้มองสบตาน้ำชานิ่ง

“ฟังแล้วดูยากจังเลยแฮะ พี่คงเรียนเก่งมาก”

“แล้วเราไม่เก่งงั้นเหรอ”

“ชาก็คง กลางๆ มั้ง ก็ไม่ได้แย่ แต่ก็ไม่ได้ดีมากเท่าพี่น้ำขิง”

“แล้วจริงๆ ชอบอะไร อยากทำอะไร สิ่งที่ชอบที่สุด” นิกโก้ตั้งใจถาม เพื่ออยากได้คำตอบ เขารู้สึกสนใจอยากรู้เรื่องเธอมากขึ้นเรื่อยๆ

“น้ำชาชอบวาดรูป ชาวาดไว้เยอะเลยค่ะ มีแอบไปเรียนบ้าง สักวันจะเปิดแกลเลอรี่ให้ได้เลย แล้วจะขายรูปของตัวเอง” น้ำชายิ้มเมื่อพูดถึงเรื่องนี้

นิกโก้แอบสังเกตอยู่เงียบๆ เหมือนจะยิ้มสดใสขึ้นมาเลยพอพูดถึงเรื่องนี้ คงชอบมากจริงๆ

“ถ้าชอบมากทำไมไม่ขอคุณอาเรียนทางด้านนี้ไปเลยล่ะ ว่าแต่เธอมีพรสวรรค์เรื่องนี้ด้วยใช่ไหม ไม่ใช่วาดไว้เยอะ แต่รูปที่วาดมีแค่ต้นไม่สองต้น กับภูเขาสองลูก….”

“พอเลยค่ะ ชาวาดรูปสวยจริงๆ นะคะ อย่ามาว่าชาเรื่องนี้เชียว”

นิกโก้ยิ้ม “ก็รู้ตัวเองดีไม่ใช่เหรอว่าชอบอะไร แล้วทำไม…”

“คุณพ่อบอกว่า ให้ทำแค่งานอดิเรกก็พอค่ะ” น้ำชาชิงพูดตอบเขา ไม่อยากให้เขาเดาสุ่มอีกต่อไป

“แล้วทำไมเรื่องนี้ถึงยอม ท่าทางเธอไม่น่าจะยอมอะไรง่ายๆ ไม่ใช่เหรอ”

น้ำชานิ่งเงียบไป ก่อนที่จะตอบเขา “พี่คิดแบบนั้นเหรอ ว่าถ้าชาไม่ยอมขึ้นมา คุณพ่อจะไม่ว่าอะไร ชาไม่แน่ใจและกลัวว่าคุณพ่อจะโกรธ”

“ทำไมล่ะ ก็เธอแค่อยากทำในสิ่งที่ชอบ ทำไมต้องผิด เธอยังเหลือเวลาอีกหนึ่งปี ลองไปคิดดูละกัน”

น้ำชานิ่งเงียบไป ก็จริงตามที่พี่เขาพูดนะ ทำไมฉันไม่เลือกอะไรเพื่อตัวเองบ้างล่ะ