บทที่2 แก้แค้น

@ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ห้องVIP

นฤนาถ มาถึงก่อนพร้อมกับลูกชายทั้งคู่ นิกโก้ ไทเลอร์ ไม่นาน น้ำชากับน้ำขิงก็มาถึง

“คนบ้านนี้นัดพี่มาทำไม” น้ำชากระซิบถามพี่สาว ก่อนที่จะเดินเข้าไปในห้องVIP

“คงจะคุยเรื่องเดิมๆ เราฟังเขาก่อนว่าจะพูดอะไร ส่วนพี่จะไม่อะไรทั้งนั้น จะปล่อยให้คุณพ่อเป็นคนจัดการ” 

“ดีแล้วค่ะ เรื่องอะไรจะมาโยนให้เราช่วยทั้งที่ฝั่งตัวเองเป็นคนผิดสัญญาก่อน” น้ำชาออกความเห็นก่อนที่พนักงานจะเดินนำไปเปิดประตูให้ทั้งคู่เข้าไปในห้องนั้น

“สวัสดีค่ะ” น้ำขิงน้ำชา สวัสดีคุณนฤนาถ แล้วก็ทักทาย ไทเลอร์กับนิกโก้

“เชิญนั่งก่อนเลยค่ะ สองคนทานอะไรสั่งเลยนะคะ” นฤนาถยิ้มให้ทั้งคู่ พูดอย่างเอาอกเอาใจ

น้ำขิงยิ้มให้ก่อนที่จะเลือกสั่งอาหารไม่กี่อย่างแล้วก็เครื่องดื่ม ให้น้องสาว จนกระทั่งอาหารมาเสิร์ฟ คุณนฤนาถ ก็เริ่มพูด

น้ำชานั่งทานอาหารและฟังเงียบๆ นานๆ ครั้งจะเลื่อนสายตาขึ้นไปมองนิกโก้ที่นั่งเงียบอยู่ตลอดเวลาเหมือนกัน

นิกโก้ มองสบตากลมโตของคนตัวเล็กที่นั่งทานอาหารเหมือนไม่ได้สนใจฟังสิ่งที่ทุกคนกำลังพูด เขาหยุดสายตานิ่งอยู่ที่เธอนานพอสมควร ยัยตัวเล็กนี่ยังไงกันแน่นะ วันนั้นก็เหมือนจะโกรธแทนพี่สาว แล้วดูวันนี้สิ ท่าทางเหมือนไม่สนใจใครเลยด้วยซ้ำ นอกจากอาหารในจาน เขานึกอย่างขำๆ ในใจ

น้ำชามองสบตาเขาเมื่อสังเกตว่าเขามองเธออยู่สักพักแล้วเลยส่งยิ้มให้ และตั้งใจพูดกับเขา “ที่นี่อาหารอร่อยดีนะคะ”

นิกโก้ยิ้มให้เธอ “ครับ ทานเยอะๆ นะ”

“ชาอิ่มแล้วค่ะ แล้วก็อยากไปห้องน้ำ”

“ไปสิ งั้นพี่ไปเป็นเพื่อน” น้ำขิงหันมามองน้องและรีบพูด

“ไม่เป็นไรพี่น้ำขิงคุยธุระ กับคุณป้านฤนาถต่อเถอะค่ะ เดี๋ยวชาให้พี่นิกโก้ไปเป็นเพื่อนชาดีกว่าค่ะ” น้ำชาหันมาทางนิกโก้แล้วยิ้มให้

“ครับ พี่ไปเป็นเพื่อนเอง” นิกโก้ดันตัวเองลุกขึ้นจากเก้าอี้ น้ำชายิ้มและรีบเดินตามเขาออกมาจากห้องVIP

นิกโก้เปิดประตูให้เธอ และเดินตามคนตัวเล็กออกมาเรื่อยๆ แอบมองเธอจากด้านหลังระหว่างเดิน และคิดในใจ คงไม่ใช่แค่อยากให้เขามาเป็นเพื่อนเข้าห้องน้ำหรอกมั้ง ยัยตัวเล็กนี่คงมีอะไรจะพูดกับเขาแน่ๆ

น้ำชาหยุดเดินเมื่อนำเขาเดินห่างออกมา และหันมามองสบตาคนตัวสูง “พี่รู้ใช่ไหมว่าชาไม่ได้อยากเข้าห้องน้ำ”

“ก็พอจะเดาได้” นิกโก้ตอบด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง ก็เหมือนที่คิดไว้ก็เลยไม่รู้สึกแปลกใจอะไร แต่แค่แอบสงสัยนิดหน่อย คือน้ำชาจะพูดหาเรื่องอะไรเขาอีก

“เราสองคนมาหมั้นกันไหมคะ” น้ำชาพูดโพล่งออกมา

“อะไรนะ” นิกโก้พูดออกมาเสียงดังด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่าเธอจะพูดแบบนี้ “ล้อเล่นกันรึไง”

“เปล่าล้อเล่นนะคะ คู่เรามาหมั้นแทนคู่พี่ๆ กันไหมคะ พี่ก็เห็นไม่ใช่เหรอ ว่าปัญหาตกลงกันไม่ได้ ทางบ้านน้ำชาคุณพ่อก็โกรธมากนะคะ บ้านพี่คุณปู่ก็ไม่โอเคไม่ใช่เหรอ แล้วจะต้องมานั่งเจรจากันแบบนี้อีกกี่รอบคะ เปลี่ยนเป็นน้ำชา กับพี่นิกโก้แทนน่าจะเป็นทางเลือกที่ดีกว่านะคะ พี่ไม่เห็นด้วยเหรอ” น้ำชากอดอกพูด มองสบตาคมของเขาผ่านเลนส์แว่นสายตา อย่างแน่วแน่ ให้เขารู้ว่าฉันเอาจริง

“เรารู้ใช่ไหมว่ามันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ” นิกโก้จ้องตอบและตั้งคำถาม

“รู้ค่ะ แล้วก็ไม่ได้คิดจะเล่นอะไร แค่อยากช่วยแก้ปัญหา รึพี่กลัว รึว่าไม่กล้า“

“หึ! เราไม่ควรท้าทายเรื่องแบบนี้รึเปล่า และสิ่งที่ควรถามคือพี่มีแฟนแล้วรึยัง ไม่ใช่เหรอ”

“ไม่ถามหรอกก็แค่แฟน ชาไม่สนหรอก มีก็เรื่องของพี่ ถ้าพี่หมั้นกับชา ยังไงชาก็ทำให้พี่เป็นของชาจนได้เองนั่นแหละ” น้ำชาพูดท้าทายและส่งสายตาท้าทายเขาด้วย

“หมายความว่าไง” นิกโก้เลิกคิ้วถาม

“ก็หมายถึงทำให้พี่ชอบน้ำชาคนนี้ มากกว่าแฟนพี่ไง” น้ำชายิ้มให้เขา พูดไปแค่นั้นเพราะใจจริงของฉันคืออยากทำให้เขาชอบมากๆ แล้วก็เป็นคนทิ้งเขาเองต่างหาก ความเจ็บปวดเท่านั้นที่ครอบครัวนี้ควรจะได้รับ นอกจากคำว่าขอโทษที่ฟังแล้วจะอ้วก

“เราสูงเท่าไหร่”

“เอ๊ะ! มันเกี่ยวกันยังไงคะ” น้ำชาขมวดคิ้วถามเขาหน้ายุ่ง

นิกโก้ยกยิ้มมุมปาก “ไม่อยากมีคู่หมั้นเตี้ย”

“นี่พี่” น้ำชาสะกดอารมณ์โกรธไว้เพราะเกือบหลุดด่าเขาไปแล้ว ทำไมกวนโมโหเก่งขนาดนี้นะ “พี่นิกโก้ชาไม่ได้เตี้ยนะคะ ชาสูง165แล้วตอนนี้ ชาก็อายุแค่สิบเจ็ด ชายังสูงได้อีก พี่ต่างหากที่สูงเกินไป”

“ไม่มีคำว่าสูงเกินไปหรอกนะ” นิกโก้กลับมาพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยเหมือนเคย

“แล้วมันสำคัญอะไรขนาดนั้นคะ”

“สำคัญสิ ผู้หญิงยังชอบผู้ชายตัวสูงไม่ใช่เหรอ” นิกโก้แกล้งพูดแหย่เธอเล่นไปแบบนั้นเอง ที่จริงเขาไม่ได้อะไรหรอก แต่เพราะเห็นหน้าเธอก็อยากแกล้งขึ้นมาเฉยๆ

“แล้วพี่จะอะไรนัก มาตรฐานของพี่ต้องสูงเท่าไหร่ละคะ”

นิกโก้คาดคะเนระดับความสูงของเธอกับตัวเขา และแน่นอนคำตอบของเขาก็ยังอยากแกล้งเธออยู่ดี “ต้องสูงเท่าไหล่พี่ แต่ตอนนี้เราแค่หน้าอก”

“ชาจะไปกินนมและออกกำลังกายเยอะๆ โอเคไหมคะ” น้ำชาพูดด้วยสีหน้าบึ้งตึง

“คือจะหมั้นให้ได้” นิกโก้กอดอกถาม นึกขำปนเอ็นดู

“ค่ะ”

“ไม่เด็กไปเหรอ ตามกฎหมายต้องสิบแปดก่อนนะ“

“ก็แค่หมั้น ยังไม่ได้แต่งสักหน่อย บางคนพ่อกับแม่หมั้นกันไว้ตั้งแต่แรกเกิด แบบนั้นสิเด็ก ส่วนคู่เรา รอชาอายุครบสิบแปดแล้วค่อยหมั้นก็ได้ อีกไม่กี่เดือน”

“หึ!” นิกโก้หัวเราะชอบใจในลำคอ น้ำชาเอาเรื่องจริงๆ น่าจะดื้อเหมือนหน้าตา “งั้นก็ได้ พี่จะหมั้นกับเธอเอง”

“ดีค่ะ” น้ำชายิ้มดีใจที่เขายอมตกลง ต่อไปก็ถึงเวลาของนายแล้วแหละตาแว่น ที่จะต้องถูกทิ้งบ้าง น้ำชาคิดและรู้สึกดีขึ้นมา ต่างกับที่นั่งอยู่ในห้องนั้น เพราะฉันรู้สึกเหมือนพี่สาวตัวเองกำลังถูกย่ำยีศักดิ์ศรี ทั้งสงสาร ทั้งโมโห

“เข้าไปไหม” นิกโก้ชวน

“เดี๋ยวค่ะพี่นิกโก้ แล้วเราจะบอกทุกคนเมื่อไหร่ดีคะ”

“ตอนที่เธอเห็นว่าเหมาะสม เมื่อไหร่ก็แล้วแต่เธอเลย”

“พี่จะให้ชาเป็นคนพูดเหรอคะ”

“ใครพูดก็ไม่ต่างกัน ถ้าเธอพูด พี่ก็จะสนับสนุนและเห็นด้วย ถ้าจะช่วยให้ทั้งสองบ้านยุติปัญหาทุกอย่างลงได้ พี่ก็ยินดี” นิกโก้แค่คิดว่าถ้าเรื่องนี้ช่วยพี่ไทเลอร์กับครูโซดาได้เขาก็จะทำ

“แบบนั้นก็ได้ค่ะ เรามาแลกคอนแทกต์กันหน่อยนะคะ” น้ำชายิ้มให้เขา

นิกโก้จัดการให้ตามที่เธอต้องการ

น้ำชายิ้มให้แล้วก็เดินนำเขากลับเข้าไปด้านใน ก่อนที่จะนั่งลงด้านข้างพี่สาวตามเดิม

หลังจากวันนั้น น้ำชา ก็คอยส่องIG เขาตลอด “คนบ้าไม่ลงรูปเลย ลงอยู่ไม่กี่รูป จะเล่นรักบี้อย่างเดียวเลยรึไง ลงแค่รูปเล่นรักบี้” น้ำชาบ่นอยู่คนเดียว