บทที่13 พี่รู้งั้นเหรอ

น้ำชาเปิดประตูค้างไว้

ก๊อกๆ

นิกโก้เคาะประตู แล้วก็เดินเข้ามาในห้องนอนตัวเองก่อนที่จะปิดประตู และจัดการล็อกเรียบร้อย

น้ำชารีบหันมามองเพราะตกใจ ที่อยู่ๆ เขาก็มา น้ำชากำลังเช็ดน้ำที่ทำหกออกมาจากแจกัน ให้สะอาดเรียบร้อย พอเขาเข้ามาก็เลยตกใจนิดหน่อย

“ชาเผลอทำน้ำหกจากแจกันค่ะ เลยทำความสะอาด และกำลังจะออกไปค่ะ” รีบพูดอธิบายโดยเร็ว

นิกโก้มองแจกันดอกไม้ หอมพุ่งไปทั้งห้องที่วางอยู่

“จัดเองเหรอ สวยดีนะ”

“ป้าเล็กช่วยสอนค่ะ ชาไม่เก่งหรอก”

นิกโก้วางกระเป๋าเป้ลง แล้วเดินเข้ามาใกล้ๆ มองมือสวยที่มีผ้าพันแผล จับมือเล็กขึ้นมาดู “โดนอะไร”

“กรรไกรบาดค่ะ แผลเล็กนิดเดียวเอง” น้ำชาดึงมือตัวเองออกจากมือเขา และเอาไปซ่อนไว้ข้างหลัง รู้สึกอายขึ้นมา เขาคงคิดว่าฉันทำอะไรไม่ได้เรื่อง “ชาออกไปก่อนดีกว่านะคะ พี่จะได้พักผ่อน”

“ขอดูแผลหน่อย”

“แผลนิดเดียวค่ะ ป้าเล็กทำแผลให้ชาแล้ว พี่นิกโก้ไม่ต้องดูก็ได้ค่ะ”

“ลงแค่รูปจัดดอกสวยอวดคนอื่น แล้วทำไมไม่ลงรูปเบื้องหลังหน่อยล่ะ ว่าไม่ได้เรื่องจนทำตัวเองได้แผล” นิกโก้ว่าเธอด้วยความหงุดหงิด เพราะคอมเมนต์มากมายส่วนใหญ่เป็นผู้ชายที่เข้ามาชมดอกไม้แจกันนั้น มันกวนใจเขามากจนทนไม่ไหว ต้องพูดว่าเธอออกมา

เป็นครั้งแรกที่น้ำชาโกรธมากจนไม่อยากเถียงกับเขา เลยคิดว่าจะรีบเดินหนีออกมา

หมับ!

นิกโก้คว้าแขนเล็กไว้ แล้วจับมือเล็กเพื่อจะแกะผ้าพันแผลออก

“ปล่อยนะ พี่จะทำอะไร”

“ผ้าพันแผลเราโดนน้ำ ต้องแกะออกแล้วทำแผลใหม่ หัดระวังบ้าง คุณแม่พี่ต้องบอกอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ว่าอย่าให้แผลโดนน้ำ”

“พี่จะอะไรกับชานัก ไปเล่นกอล์ฟก็ผิด กรรไกรบาดก็ผิด แผลโดนน้ำก็ผิด ชาผิดอะไรนักหนา กรรไกรบาดชา ก็เพราะพี่ไม่ใช่เหรอ พี่บังคับให้ชามาทำอะไรแบบนี้เองนะ พี่ควรขอโทษชาด้วยซ้ำ ที่ชาต้องมาเจ็บตัวเพราะพี่” น้ำชาไม่เข้าใจว่าทำไมตั้งแต่ฉันกลับมารอบนี้ เขาถึงได้เอาแต่จะหาเรื่อง ชวนทะเลาะอยู่ตลอด เลยอดไม่ได้ที่จะต่อว่าเขากลับไปบ้างเหมือนกัน

“จะให้ขอโทษทำไม ในเมื่อเราทำตัวเอง ถ้าระมัดระวังและมีความเรียบร้อยกว่านี้ มันคงไม่บาดง่ายๆ หรอกมั้งกรรไกรน่ะ”

น้ำชาเม้มปากแน่น โกรธจัด ดึงแขนออกจากมือเขา แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะแรงเขาเยอะกว่า “ปล่อยนะ พี่อย่าหวังให้ชาทำอะไรตามใจพี่อีก ต่อไปชาจะทำทุกอย่างที่ชาชอบ ถึงพี่ไม่ชอบก็จะทำ”

นิกโก้หรี่ตามอง อย่างเอาเรื่อง “คิดว่าทำได้ก็ลองดู” เขากระชากแขนเล็กพาไปนั่งลงบนเตียง “นั่งตรงนี้”

“ไม่” น้ำชาทำท่าจะลุก แต่โดนเขากดไหล่ให้นั่งลงไปอีกรอบ

“น้ำชานั่งลง” นิกโก้ออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด และมองด้วยสายตาเข้มดุผ่านเลนส์แว่น

น้ำชามองสบตาเขาแล้วได้แต่นั่งนิ่ง ไม่กล้าลุกหนี ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องดุขนาดนี้ด้วย

นิกโก้เดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาล แล้วเดินกลับมานั่งลงใกล้ๆ จัดการแกะผ้าพันแผลที่นิ้วเล็กออก นิกโก้เห็นแผลบาดลึกและแผลใหญ่พอสมควร ก็มองหน้าคนตัวเล็ก ที่นั่งนิ่ง “น้ำชาเนี่ยนะแผลเล็กๆ ของเรา เลือดออกเยอะไหม”

น้ำชาเงียบ ไม่อยากคุยกับเขา ก็เลยนิ่งไม่ตอบ

“คือจะไม่ตอบ”

“พี่นิกโก้ พี่เป็นอะไร ตั้งแต่ชากลับมา ทำไมพี่เอาแต่จะหาเรื่องกันตลอด ชาทำอะไรให้พี่ไม่พอใจนักเหรอคะ การหมั้นของเราพี่ก็ยินยอมเองนะ ชาไม่ได้บังคับ ทางบ้านพี่ก็ได้ผลประโยชน์จากเรื่องนี้มากมาย แล้วดูพี่สิพี่เอาแต่จะทำให้ชาโกรธ”

“รับบทเหยื่อซะงั้น ถ้าทนไม่ไหวก็ไปบอกผู้ใหญ่สิ ว่าเราอยากถอนหมั้น แต่พี่ไม่เกี่ยวนะ เป็นเราคนเดียวที่อยากถอนหมั้น”

“ทำไมพี่ถึงอยากให้ชาเป็นคนถอนหมั้น บอกหน่อยสิ พี่มีคนรักแล้วงั้นเหรอ” น้ำชาคิดไปถึงผู้หญิงคนนั้น ที่เคยเจอ เขาสนิทสนมกับเธอคนนั้น ถึงขั้นให้ยืมเสื้อ

“มีรึไม่มี เธอไม่มีผลอะไรอยู่แล้วน้ำชา เพราะพี่ไม่สน” นิกโก้พูดเน้นคำเสียงหนัก

“นี่พี่ ชาเป็นคู่หมั้นพี่นะคะ ให้เกียรติกันบ้าง คุณพ่อชาคงไม่ชอบใจนักหรอกนะคะ ที่พี่ทำตัวไม่ให้เกียรติชาแบบนี้”

นิกโก้กอดอกพยักหน้าด้วยท่าทางกวนๆ “ถ้างั้นพ่อเธอคงภูมิใจมากมั้งถ้ารู้ว่า ลูกสาวคิดจะทำอะไรโง่ๆ โดยคิดเรื่องหมั้นเฮงซวยนี้ขึ้นมา ก็เพราะอยากจะแก้แค้นโง่ๆ และจะเป็นฝ่ายที่จะทำผิดข้อตกลงทางธุรกิจ และทำให้พ่อตัวเองพังไปด้วย”

น้ำชาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “พี่รู้งั้นเหรอ” พูดออกมาเหมือนกระซิบ

“ต้องรู้สิ ไม่ได้หน้าโง่เหมือนที่เธอคิดหรอก ตกใจงั้นเหรอ เธอพูดหมดเลยนะ ว่าพี่เหมือนหมาตัวโตเชื่องๆ เป็นไอ้แว่นเนิร์ด ทำให้รักแล้วจะเขี่ยทิ้ง รู้แบบนี้แล้วคิดว่าจะทำได้งั้นเหรอ เอาไงดีอยากเดินลงไปบอกคุณปู่พี่ ตอนนี้เลยไหมว่าอยากถอนหมั้นแล้ว”

“ไม่ ชาจะไม่ถอนหมั้น”

“แล้วจะเอายังไง สิ่งที่เด็กน้อยตั้งใจจะเอาคืน ดันโป๊ะซะแล้วสิ ต่อไปจะเอาไงต่อล่ะ” นิกโก้ยิ้มอย่างรู้สึกสะใจ

“ชาจะทำให้พี่นั่นแหละเป็นฝ่ายถอนหมั้น คอยดูเถอะจะเป็นพี่ที่ต้องเสียใจ พี่สาวชาไม่ได้ทำอะไรผิด การที่ชาจะเอาคืนบ้างมันก็สมเหตุสมผลกันดีแล้วนี่“

“น้ำชาพี่ไทเลอร์ก็ไม่ได้ผิด คนเขามีความรัก ถ้าพี่น้ำขิงไปแยกเขาสองคนจากกันนะสิจะผิด เพราะพี่น้ำขิงไม่ได้รักพี่ไทเลอร์เลยน้ำชา”

“พี่ก็พูดได้สิ เข้าข้างกันเอง เอาเป็นว่าลองพี่มีคนรักดูบ้างสิ ชาจะแยกให้ดู ว่าจะทำได้ไหม แล้วเป็นพี่รึเปล่าที่จะต้องเป็นคนผิด”

“เรามันคนพาลหาเรื่อง ตกลงจะเอายังไง ถ้าถอนหมั้นวันนี้พี่ยังจะให้โอกาส ถือว่าเราทำไปเพราะยังเด็กคิดอะไรตามอารมณ์ รู้เท่าไม่ถึงการณ์”

“ถ้าพี่บอกว่าพี่รู้มาตลอด แล้วทำไมพี่ถึงยอมหมั้นละคะ”

“พี่รู้ตอนเราหมั้นกันไปแล้วน้ำชา รู้เพราะได้ยินเราพูดกับเพื่อน และวันนี้ จะเป็นอีกครั้งที่จะให้โอกาส ลงไปบอกคุณปู่กับคุณแม่พี่ตอนนี้ ว่าเราจะถอนหมั้น”

“ไม่ค่ะ ชาจะไม่ถอนหมั้น และจะแต่งงานกับพี่ให้ได้” พูดจบน้ำชาก็เดิน ออกมาจากห้องเขา ด้วยความอยากเอาชนะเลยพูดแบบนั้นออกมา ไม่คิดจะคว้าโอกาสที่เขาหยิบยื่นให้แก้ตัว