บทที่14 ไม่ชอบใจ

น้ำชาลงมาจากห้องของนิกโก้ เจอพี่แม่บ้าน สั่งความไว้ว่าฉันขอกลับก่อนเพราะมีธุระด่วน “รบกวนบอกคุณป้าเล็กให้ด้วยนะคะพี่นุ่ม”

นิกโก้นั่งกุมขมับอยู่สักพัก ก็เดินลงไปด้านล่าง พี่แม่บ้านเดินมาบอกว่าคุณน้ำชากลับไปแล้ว นิกโก้ได้แต่พยักหน้าตอบรับ

“นิกโก้ทะเลาะอะไรกันรึเปล่า ทำไมน้องกลับไปก่อน ข้าวปลาก็ไม่ได้กิน น้องทำอาหารไว้ให้ลูกตั้งหลายอย่าง” นฤนาถเดินออกมาจากห้องครัวสอบถามลูกชาย

“เปล่าครับ น้ำชาบอกว่ามีธุระกับเพื่อน ขอกลับก่อน ไว้ค่อยมาหาใหม่ครับ” เขาพูดไปแบบนั้นเพื่อให้คุณแม่สบายใจ

“แบบนั้นเหรอแม่ก็ตกใจ หนูน้ำชาน่าเอ็นดูมากนะ วันนี้มาตั้งแต่เช้า ทำนั้นทำนี้ไม่หยุด ยังได้แผลกลับบ้านอีก”

นิกโก้ได้แต่ฟังคุณแม่พูดไปเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไร เขานึกถึงแผลที่นิ้วของเธอ เขายังไม่ได้ทำแผลให้เธอด้วยซ้ำ ทะเลาะกันก็กลับไปแบบนั้นเลย ไม่รู้ว่าเลือดจะไหลออกมาอีกรึเปล่าต้องขับรถกลับเองด้วย นิกโก้ได้แต่คิดในใจ

“นิกโก้ทานข้าวเลยไหม แม่จะให้พี่นุ่มเขาตั้งโต๊ะ น้ำชาช่วยแม่ทำกับข้าวไว้เยอะเชียว เดี๋ยวจะแบ่งไปให้บ้านพี่ไทเลอร์บ้าง เราคงทานไม่หมดแน่ๆ เจ้าตัวคนทำก็มา กลับก่อนด้วยแบบนี้”

“ตั้งโต๊ะเลยครับคุณแม่ ผมหิวแล้ว” นิกโก้เดินไปนั่งที่โต๊ะทานอาหาร มองอาหารแต่ละจานมาจัดวางเรียงบนโต๊ะ มีแต่ของชอบของเขาทั้งนั้น

“ห้าอย่างเลยนะนิกโก้ กับข้าวที่ลูกชอบทั้งนั้น หนูน้ำชาช่วยแม่เตรียมของทุกอย่างตั้งแต่ตอนแรกเลย จนเสร็จ คล่องแคล่วเก่งมากเลยล่ะ น้องออกตัวว่าไม่เคยทำกับข้าวมากก่อนเลย ได้ขนาดนี้ถือว่าเก่งมากนะ ลูกลองชิมดูสิ วันนี้แม่ให้น้องปรุงตามใจชอบ”

“ดูเหมือนคุณแม่จะชอบนะครับ ชมไม่หยุดเลย ปกติแม่ชอบผู้หญิงเรียบร้อยไม่ใช่เหรอครับ ดูๆ แล้วน้ำชาไม่ใช่แบบนั้นเลยนะ”

“อะไรกันล่ะนิกโก้ ถ้าลูกชอบใครแม่ก็ชอบคนนั้นแหละ ใครก็ได้ลูกสะใภ้แม่ ขอให้รักลูกชายแม่ก็พอ”

“ก็เขาไม่รักนะสิ” นิกโก้พึมพำเบาๆ

“อะไรนะ ลูกว่าอะไร พูดเบามากแม่ไม่ได้ยิน”

“เปล่าครับ ผมแค่พูดว่าแกงเขียวหวานเนื้ออร่อยดีครับ”

“แหม! อยากให้หนูน้ำชาได้ยินจังเลยนะ อร่อยใช่ไหม งั้นก็กินเยอะๆ มีอีกเยอะ แม่แบ่งไว้ให้พี่ไทเลอร์แล้วไม่ต้องเป็นห่วง”

“ครับ”

วันต่อมา น้ำชาไปเล่นกอล์ฟ โพสต์รูปลงIG ไม่ลืมที่จะใส่แคปชั่น

ฉันรักผิวสีน้ำผึ้งของฉัน

ด้านนิกโก้ เปิดIG เห็นรูปที่น้ำชาลงเมื่อไม่นาน เขาแทบสำลักกาแฟ กระโปรงที่เธอใส่ไปเล่นกอล์ฟสั้นมากแล้วก็ทรงบานๆ พลิ้วๆ และรูปที่เธอลงรูปนั้นคือตอนปล่อยวงสวิง ท่าบิดสะโพกของเธอ ทำกระโปรงเปิดขึ้นมาจนเห็นแก้มก้น นิกโก้ไม่อยากอ่านคอมเมนต์ต่อ เพราะตอนนี้เขาโมโหมากพอสมควรแล้ว ตัดสินใจกดโทรหาน้ำชาทันที

ครืดดด ครืดดด ครืดดด ครืดดด

น้ำชามองโทรศัพท์เห็นว่าเป็นใครโทรมาก็ทำเป็นนิ่งเฉย ไม่รับสาย จนสายตัดไป

ครืดดดด ครืดดด ครืดดดด ครืดดดด

“จะโทรเอาอะไรอีก จะมาบังคับอะไร น่ารำคาญชะมัด” น้ำชาได้แต่บ่นใส่โทรศัพท์ ที่โชว์ชื่อหน้าจอว่า คู่หมั้น

ติ้ง!

เสียงข้อความแจ้งเตือน น้ำชาเห็นว่าเป็นข้อความจากนิกโก้

นิกโก้ : น้ำชารับสายพี่

นิกโก้ : รึจะให้พี่โทรหาอาธวัฒชัยแทน

“คนบ้าจะมาขู่เอาอะไร” รู้เรื่องมาตลอดแต่ทำเป็นเก็บเงียบ แล้วจะทำไม คิดว่าพี่จะทำอะไรได้งั้นเหรอ ไม่กลัวหรอก อยากถอนหมั้นก็ไปถอนเองสิ ฉันจะหมั้นไปแบบนี้แหละให้ทรมานใจเล่น น้ำชาคิดอย่างฉุนเฉียวอยู่คนเดียว

ติ้ง!

ติ้ง!

ข้อความยังมีเสียงแจ้งเตือนไม่หยุด น้ำชาเลยตัดใจกดรับสายเขา เพราะเริ่มรำคาญมากแล้วเหมือนกัน

นิกโก้ : รับสายพี่

ครืดดดด ครืดดดด ครืดดด

“ฮัลโหล มีอะไร เรื่องสำคัญไหมถ้าไม่สำคัญค่อยคุยชาจะดูหนัง” รีบพูดตัดบท

“ลบรูปในIGด้วยน้ำชา ก้นโผล่ออกมาแล้ว ลงรูปไม่ตรวจเช็กบ้างรึไง” เขาต่อว่ามาทันทีด้วยอารมณ์โกรธ

“ชาจะลบทำไมออกจะสวย”

“น้ำชา”

“ทำไม ถ้าพี่ไม่พอใจ รึว่าไม่ชอบพี่ก็ไปถอนหมั้นสิ ไปเลย แค่นี้นะ อย่าโทรมาอีกนะ จะดูหนัง” น้ำชากดวางสาย แล้วก็กดปิดเครื่องไปเลย หันมาตั้งใจดูหนัง

นิกโก้ กดโทรอีก และเมื่อรู้ว่าคนตัวเล็กปิดเครื่องใส่เขา ก็ยิ่งรู้สึกโมโห เขาคว้ากุญแจรถ และรีบบึ่งไปเอาเรื่องเธอที่บ้าน ระหว่างทาง เขาโทรเช็กว่าน้ำชาอยู่ที่บ้านของเธอรึเปล่าและอยู่กับใคร ซึ่งก็เข้าทาง เพราะแม่บ้านบอกว่าเธออยู่คนเดียว กำลังดูหนังอยู่ที่ห้องดูหนัง นิกโก้เลยออกอุบาย บอกแม่บ้านว่า น้ำชางอนเขาอยู่ เขาเลยตั้งใจไปง้อ ขอให้แม่บ้านช่วยรอเปิดประตูให้เขาและอย่าให้น้ำชารู้

@บ้านธวัฒชัย

ก๊อกๆ

“เข้ามาได้ค่ะ” น้ำชาตะโกนบอกแข่งกับเสียงหนังโดยที่ไม่ได้หันมามอง คิดว่าแม่บ้านเอาขนมมาเสิร์ฟ “ยังมีขนมอีกเหรอคะ ชาคิดว่าชากินหมดแล้วนะคะ รึว่าใครไปซื้อมาคะ” น้ำชาถามไปเรื่อยโดยที่สายตายังจดจ่ออยู่กับหนัง

นิกโก้เดินมานั่งลงใกล้ๆ น้ำชาหันขวับมามองหน้าเขา

“พี่มาได้ไง”

“ก็ขับรถมา” นิกโก้หยิบโทรศัพท์ของเธอที่วางอยู่บนโต๊ะ ส่งให้เจ้าตัว “ลบรูปซะน้ำชา”

“ลบทำไม ก้นก็ก้นชา พี่เกี่ยวอะไรด้วย” น้ำชาพูดน้ำเสียงเรียบนิ่งตวัดสายตามองอย่างไม่ชอบใจ ไม่ยอมเขาง่ายๆ

“คือจะไม่ลบ เจตนาที่ลงรูปคืออะไร ต้องการอะไรน้ำชา”

“ก็แค่ลงรูป ชาไม่เข้าใจ พี่ขับรถมานี่เพราะชาลงรูปเนี่ยนะ พี่นั่นแหละเป็นอะไรมากไหม”

“รูปที่ลงมันไม่เหมาะสมไงน้ำชา จะเข้าใจอะไรยากนัก”

“ชาไปเล่นกอล์ฟ ชุดก็สวย หุ่นก็สวย ท่าทางชาก็เป๊ะ เหมาะสมที่สุดแล้ว ไม่มีตรงไหนไม่เหมาะ” น้ำชาพูดด้วยท่าทางแสนจะยียวน

“ให้พี่ส่งรูปไปถามอาธวัฒชัยดูไหมน้ำชา ให้อาธวัฒชัยตัดสินจะได้รู้ว่าอันไหนควรไม่ควร”

“เอาเลย แล้วแต่พี่ ถ้าคุณพ่อให้ลบ ชาก็จะลบ แต่พรุ่งนี้จะลงรูปใหม่อีก จะทำไม”

นิกโก้จ้องใบหน้าสวยนิ่ง อย่างโกรธจัด “นี่ตัวจริงๆ แล้วสินะ ดื้อดึงขนาดนี้ ไม่น่ารักเลยนะน้ำชา ที่บอกว่าจะทำให้พี่ตกหลุมรักหัวปักหัวปำ แล้วจะบอกเลิก ถามหน่อยจะเอาปัญญาที่ไหนมาทำ พี่ไม่รักผู้หญิงแบบนี้แน่ๆ ทำตัวไม่มีค่า เหมือนของฟรีที่ได้มาง่ายๆ ใครๆ ก็เห็นแล้วจะมีค่าอะไร”