บทที่12 ไม่ชอบทุกอย่าง

สักพักพอทานอาหารกันเสร็จ นฤนาถก็สอนน้ำชา เตรียมผัก เตรียมเนื้อเพื่อทำอาหาร หลายเมนูเลย น้ำชาตั้งใจเรียนรู้เป็นอย่างดี ถึงแม่ว่าจะเป็นครั้งแรก เธอก็ทำออกมาได้ดี จนนฤนาถแอบชื่นชมในใจ และนึกเอ็นดูคู่หมั้นของลูกชายมากขึ้นไปอีก นึกเอ็นดูด้วยที่คุณแม่น้ำชาได้จากไปนานแล้ว เธอมีแค่คุณพ่อแล้วก็พี่สาว แบบนี้ก็ไม่ต่างจากนิกโก้ที่มีแค่แม่

พอทำอาหารเสร็จสักพัก ก็เปลี่ยนมานั่งจัดดอกไม้ น้ำชาเพิ่งจะทราบจากคำบอกเล่าของคุณแม่ของเขาว่า ท่านเรียนจบคหกรรมศาสตร์ ถึงว่าทำไมถึงเก่งเรื่องพวกนี้ ก็ไม่แปลกที่พี่นิกโก้จะชื่นชมคุณแม่ของเขามาก น้ำชาคอยมองว่าท่านตัดแต่งกิ่งดอกไม้ยังไง และทำตามอย่างตั้งใจ แต่ทว่า…

“โอ๊ย!” น้ำชาร้องออกมาเสียงดัง เมื่อไม่ทันได้ระวัง ใช้กรรไกรพลาดโดนบาดเข้าที่นิ้วเป็นแผลใหญ่ เลือดทะลักออกมามากมาย

“หนูน้ำชาเป็นไงบ้าง” นฤนาถรีบหยิบทิชชูมากดห้ามเลือดให้ทันที

“ไม่เป็นไรค่ะป้าเล็กชาไม่ระวังเองค่ะ แผลเล็กนิดเดียวเอง” น้ำชารีบพูดไม่อยากให้ท่านต้องกังวล

“มาเถอะทำแผลก่อน วางก่อนไม่ต้องทำแล้ว” นฤนาถหยิบดอกไม่ออกจากมือสวย แล้วจัดการล้างแผลทำแผลให้เรียบร้อย “แผลใหญ่เหมือนกันนะ น้ำชาอย่าให้โดนน้ำนะลูก แล้วก็ต้องล้างแผลด้วย”

“ค่ะคุณป้า เราไปจัดดอกไม้ให้เสร็จดีไหมคะ ชาอยากจัดให้เสร็จ จะได้เอาไว้อวดพี่นิกโก้ค่ะ”

“อยากทำต่ออีกเหรอลูก”

“ค่ะ” น้ำชายิ้มให้แล้วก็เดินไปนั่งจัดดอกไม้ต่อ “จัดเสร็จแล้วชาเอาไปไว้ในห้องนอนของพี่นิกโก้ได้ไหมคะ”

“ได้สิจ๊ะ”

น้ำชามองแจกันดอกไม้ฝีมือตัวเองแล้วยิ้ม “ขอถ่ายรูปอวดเพื่อนหน่อยนะคะ คุณป้า จัดดอกไม้ครั้งแรกของชาเลย”

“จัดครั้งแรก ออกมาสวยมากนะ ป้าว่าหนูเก่งมาก ถ่ายเลยลูก” นฤนาถยิ้มให้ชื่นชมความสอนง่ายหัวไวของน้ำชา

น้ำชากดถ่ายรูปแจกัน แล้วโพสต์รูปลงIG

จัดดอกไม้ครั้งแรก

ไม่นานก็มีคอมเมนต์มากมายเข้ามาชื่นชม

Xxx : สวยมาก ครั้งแรกทำไมออกมาสวยจัง

Xxx : ขอมาวางที่ห้องได้ไหมครับ

Xxx : สวยเหมือนคนจัดเลยครับ

Xxx : คนจัดสวยกว่าครับ

น้ำชาอ่านคอมเมนต์แล้วยิ้มออกมาได้ “คุณป้าคะ ทุกคนชมว่าสวยค่ะ ดีใจจัง”

“ป้าก็ว่าสวย”

“ขอบคุณนะคะ ที่คุณป้าช่วยสอนหนู วันนี้หนูสนุกกว่าที่คิดไว้มากเลยค่ะ คิดว่าตัวเองจะทำอะไรไม่ได้เรื่องแล้วก็จะทำให้คุณป้าไม่อยากสอนค่ะ” น้ำชาพูดตามตรงเพราะไม่เคยทำอะไรแบบนี้ ก็เลยไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ ว่าตัวเองจะทำออกมาได้ดี แต่วันนี่รู้สึกภูมิใจมากเลย ฉันก็เก่งเหมือนกันนะ อยากจะรู้นักพี่นิกโก้จะว่ายังไง คุณแม่เขาชมฉันขนาดนี้

“ป้ายินดีค่ะ ถ้าหนูน้ำชาชอบ มีเวลาก็มาอีกได้เลยนะ ป้ายินดีสอนให้ทุกอย่างเลย”

“ขอบคุณค่ะ”

“นิกโก้เลิกเรียนไปหาอะไรกินก่อนไหมแล้วค่อยกลับ” ปุญญ์เก็บของไปด้วยถามเพื่อนไปด้วยโดยที่ไม่ได้หันมามอง แต่เมื่อเห็นเพื่อนไม่ตอบก็รีบหันมาดู และเห็นนิกโก้กำลังตั้งใจดูโทรศัพท์อยู่ เลยชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ๆ แล้วดึงโทรศัพท์ของนิกโก้มา

“เฮ้ย! ไอ้ปุญญ์ทำบ้าอะไรวะ”

“ไอ้เวร! กูก็คิดว่ามึงกำลังส่องสาวที่ไหน มึงส่องคู่หมั้นตัวเองเนี่ยนะ ดูสิมาร์โค โห! แต่ละรูปโคตรจะสวย หนุ่มๆ คอมเมนต์น้องเขาเพียบ แล้วใจคอมึงแค่จะส่องอย่างเดียวเหรอวะ ไม่คิดที่จะแสดงความเป็นเจ้าของหน่อยเหรอนิกโก้คนอื่นจะคิดว่าน้องโสดนะแบบนี้ แต่เอ๊ะ! ดูสิน้องน้ำชาก็เหมือนจะไม่เคยโพสต์อะไรถึงมึงเลยนะนิกโก้ ทำตัวเหมือนโสดสนิท แปลกๆ ไหมวะ มาร์โคมึงว่าไง”

“กูก็ว่าแปลกๆ อยู่นะ เป็นถึงคู่หมั้นกัน แต่ดูไม่สวีทกันเลย มันยังไงกันแน่นิกโก้” มาร์โคเอ่ยถามมาอีกคน

“เอามานี่” นิกโก้ดึงโทรศัพท์คืนจากปุญญ์ “กูก็ไม่เคยโพสต์อะไรถึงเขาเหมือนกัน ก็ไม่แปลกที่เขาจะไม่โพสต์ถึงกู” นิกโก้พูดหน้านิ่ง

“หึ! ลองกดหัวใจให้น้องเขาสักรูปสิ รูปล่าสุดที่น้องลงรูปแจกันดอกไม้ก็ได้ ไม่ต้องเป็นรูปน้องเขาก็ได้ ผู้ชายกดให้เต็มเลยนะคอมเมนต์ชมด้วย มึงเป็นคู่หมั้นนะนิกโก้ จะอยู่เฉยๆ แบบนี้งั้นเหรอ เป็นกูไม่ยอมแน่” ปุญญ์พูดเสริมมาอีก

“เงียบปากไปเลยมึงสองคนน่ะ กูไปนะ” นิกโก้ หยิบกระเป๋าแล้วรีบเดินออกมาจากห้องเรียน

“อะไรวะกลับเฉย” ปุญญ์ได้แต่บ่น “งั้นเราเอาไงดีมาร์โค ไปชวนสาวไปกินข้าวกันไหม”

“ไปสิวะ รออะไร”

นิกโก้ขับรถออกจากมหาลัย มุ่งหน้ากลับบ้าน หยิบโทรศัพท์มาเปิดดูIGของน้ำชาตอนที่รถติดไฟแดง และไล่อ่านคอมเมนต์ ที่หนุ่มๆ เมนต์ชมเตาะเธอไปเรื่อย อย่างรู้สึกเริ่มหงุดหงิด

“มีคนทักเยอะรึเปล่านะ” นิกโก้บ่นพึมพำกับตัวเอง ก็จริงเหมือนที่ปุญญ์กับมาร์โคพูด น้ำชาทำตัวเหมือนโสดไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าเธอมีคู่หมั้นแล้ว มันก็คงเป็นความตั้งใจของเธอที่จะทำแบบนั้น เพราะต่อไปถ้าเธอขอถอนหมั้นกับเขา ใครก็จะได้ไม่รู้สินะ ว่าเคยหมั้นมาก่อน นิกโก้คิดด้วยความหงุดหงิดเพิ่มขึ้น

@บ้านนิกโก้

“เสียงรถ นิกโก้น่าจะกลับมาแล้วคุณน้ำชาไปไหน” นฤนาถหันไปถามแม่บ้าน

“คุณน้ำชาเอาแจกันดอกไม้ไปไว้ในห้องนอนคุณนิกโก้ค่ะ”

“งั้นเหรอ ไม่เป็นไร จะทำอะไรก็ไปทำเถอะ”

“คุณแม่ครับ” นิกโก้เดินเข้ามาในบ้าน

“ยังไงลูกชายแม่กลับมาแล้ว เหนื่อยไหม”

“ก็ง่วงนอนนิดหน่อยครับตื่นเช้า แล้วนี่น้ำชาไปไหนครับ ผมเห็นรถยังอยู่” นิกโก้มองหาคนตัวเล็กแต่ไม่เจอ

“น้องเอาแจกันดอกไม้ขึ้นไปวางไว้ให้นิกโก้ที่ห้องนอนน่ะ”

“งั้นผมเอาของไปเก็บก่อนนะครับ”

“นิกโก้” นฤนาถเรียกลูกชายเสียงต่ำส่งสายตาเป็นเชิงเตือน

“คุณแม่ครับนั่นคู่หมั้นผม” นิกโก้มองสบตาคุณแม่ และเข้าใจว่าท่านจะเตือนเรื่องอะไร

“แม่รู้แต่น้องยังเด็ก เพิ่งจะสิบเก้า”

“จะยี่สิบแล้วครับแม่”

“นิกโก้ไม่ตลก”

“โอเคผมรับปาก ไม่ทำอะไรหรอกครับ” นิกโก้ยิ้มให้คุณแม่ของตัวเอง แล้วก็เดินขึ้นไปชั้นสองของบ้าน ตรงไปที่ห้องนอนของตัวเอง