บทที่11 ตั้งใจหาเรื่อง

หลังจากนั่งคุยกับผู้ใหญ่มาสักพัก น้ำชาขอตัวออกมาเข้าห้องน้ำ นิกโก้เดินตามคนตัวเล็กออกมาด้วย น้ำชาเข้าห้องน้ำเสร็จ เดินออกมาเจอนิกโก้รออยู่แถวนั้น

“มีอะไรคะ” คงมาง้อฉันละสิ น้ำชาแอบคิดในใจ

“กลับมาอยู่ที่ไทยกี่วัน” นิกโก้ถามเสียงเรียบ

“สิบห้าวันค่ะ จะเที่ยวให้สนุกเลย” น้ำชาตอบด้วยน้ำเสียงสดใส ดวงตาเป็นประกาย

“พี่คงไปไหนด้วย ไม่ค่อยได้”

“ค่ะ ชาไปกับเพื่อนก็ได้”

“เพื่อนเราที่นี่มีแค่ยิปโซใช่ไหม” นิกโก้ถาม เพราะเขาได้ยินมาว่าตอนนี้พี่น้ำขิงไม่อยู่ ไปต่างประเทศน้ำชาเรียนที่ต่างประเทศตั้งแต่เด็ก ที่ไทยคงมีเพื่อนไม่กี่คน

“ก็ใช่ค่ะ เพื่อนน้อยก็ไม่เป็นไรหรอก ชาทำอะไรคนเดียวได้ ถ้ายิปโซไม่ว่างก็ไม่เป็นไร”

“แล้วจะทำอะไรบ้าง”

“อืม! พรุ่งนี้ชาจะไปตีกอล์ฟ ที่สนามกอล์ฟของคุณพ่อ รับแดดเมืองไทยซะหน่อย”

นิกโก้คิดว่าเธอจะงอแงชวนเขาไปด้วย แต่ก็ไม่ เลยอดเอ่ยถามไม่ได้

“เราจะไปกับคุณอาธวัฒชัยเหรอ”

“เปล่าค่ะ ไปคนเดียว พรุ่งนี้คุณพ่อไม่ว่างต้องบินไปประชุมที่สิงคโปร์” น้ำชาตอบด้วยน้ำเสียงปกติ “สนามกอล์ฟของที่บ้านตัวเองชาไปคนเดียวได้ค่ะ พี่นิกโก้ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก อยากแต่งตัวสวยๆ ไปเล่นกอล์ฟสักหน่อย”

“ปกติผู้หญิงกลัวผิวเสียไม่ใช่เหรอ กลัวดำ ชอบให้ตัวเองขาวๆ กันไม่ใช่เหรอ” นิกโก้ขมวดคิ้วถาม

น้ำชายิ้ม “เหมือนพี่จะเข้าอกเข้าใจผู้หญิงดีนะคะ แต่ชาชอบให้ตัวเองผิวสีน้ำผึ้งค่ะ” น้ำชาตอบยิ้มๆ

“ทำไม” นิกโก้เลิกคิ้วถามแปลกใจ

“ไม่มีอะไรค่ะแค่ชอบ”

“แต่พี่ชอบคนผิวสวยๆ ขาวๆ มากกว่านะ” เขามองสบตาเธอนิ่ง และพูดกดดันให้เธอทำตามสิ่งที่เขาชอบ

“อย่างเช่น คนที่เอาเสื้อมาคืนพี่รึเปล่าคะ คนนั้นขาวมากเลยนะคะ พี่น่าจะชอบมาก” น้ำชาพูดน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไม่ได้จะประชดอะไร

“ใบหม่อนเหรอ” นิกโก้ถามมองสบตาสวย

“อ้อ! ชื่อใบหม่อน น่ารักดีนะคะ ผิดกับชาที่ไม่ค่อยน่ารักเท่าไหร่”

“รู้ตัวก็ดีแล้ว งั้นก็ทำสิทำให้น่ารักหน่อย”

“ไม่ทำค่ะ” น้ำชาพูดจบก็เดินเฉียดเขาจะกลับเข้าไปในห้องที่ผู้ใหญ่นั่งคุยกันอยู่ ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาเหมือนตั้งใจจะคอยหาเรื่องฉันอยู่ตลอด

หมับ!

นิกโก้จับแขนเล็กไว้ “พรุ่งนี้ไม่ต้องไปเล่นกอล์ฟล่ะ เพราะพี่ไม่อยากมีคู่หมั้นตัวดำ”

“ชาจะไปค่ะ”

“จะดื้อทำไมน้ำชา เราควรฟังพี่”

“แล้วถ้าพี่ไม่ชอบอีกสิบอย่างละคะ ชาคงไม่ต้องทำอะไรกันพอดี” น้ำชาตวัดสายตามองเขาอย่างไม่พอใจ และไม่คิดจะยอมง่ายๆ

“พี่ไม่ชอบคนดื้อ พูดไม่ฟัง”

“แล้วไงคะ”

“น้ำชา” นิกโก้กดเสียงต่ำเรียกคนตัวเล็กด้วยอารมณ์เริ่มโกรธ

“พี่ไม่มีเหตุผล ถึงจะมี แต่เหตุผลของพี่ดูแย่มาก ฟังไม่ขึ้น พี่ต้องการอะไร จะให้ชาทำอะไรกันแน่ ทำไมต้องบังคับ”

“ก็ทำแบบที่พี่ชอบ ถ้าจะเป็นคู่หมั้นพี่ ก็ทำตามที่พี่ชอบ”

“จะให้ชาทำอะไร ไม่สิถามใหม่ ชาทำอะไรได้บ้าง”

นิกโก้นึกสนุกอยากแกล้งเธอขึ้นมา เลยบอกในสิ่งที่คิดว่าตรงกันข้ามกับตัวเธอไปทันที และคิดว่าเธอคงไม่ชอบมากๆ เลยด้วย “เป็นผู้หญิงก็ควรอยู่บ้าน ฝึกทำกับข้าว จัดดอกไม้ ทำขนมทำบ้านให้หอมๆ สะอาดสะอ้าน ไม่ต้องออกไปเที่ยวอะไรเยอะ ไปไหนมาไหนก็ควรไปกับคู่หมั้นตัวเอง ถ้าคู่หมั้นไม่อนุญาตก็ไม่ควรดื้อไป พี่ชอบแบบนั้น”

น้ำชาได้แต่เม้มปาก รู้ทันว่าเขาแกล้ง สิ่งที่เขาพูดมาไม่ใช่เขาหรอกที่ชอบ น่าจะเป็นคุณแม่เขามากกว่า แต่ก็เอาเถอะ ฉันจะทำให้เห็นเอง ว่าคนอย่างน้ำชาทำได้ทุกอย่าง แค่จะซื้อใจคนด้วยเรื่องแค่นี้ ไม่ยากหรอก “จะให้ชาฝึกเป็นแม่บ้านเหรอคะที่พี่พูดมา บ้านพี่ไม่มีแม่บ้านเหรอคะ”

“ก็มี แต่เราเป็นผู้หญิง ควรจะทำอะไรเองเป็นบ้าง ไม่ใช่สักแต่จะใช้แม่บ้าน”

“ก็ได้ค่ะ ให้ชามาเรียนรู้กับป้าเล็กดีไหมคะ ให้ป้าเล็กช่วยสอนชาดีไหม ถ้าป้าเล็กสอนจะได้ถูกใจพี่” น้ำชาพูดประชด

“เอาสิเริ่มพรุ่งนี้นะ จะบอกคุณแม่ไว้ให้ มาตั้งแต่เช้าล่ะ” นิกโก้พูดจบและรีบหันหลังเดินหนีไปอย่างรวดเร็วไม่รอให้คนตัวเล็กคัดค้านอะไรอีก แล้วก็แอบยิ้มอย่างพอใจ ที่ได้แกล้งเธอสำเร็จ

เช้าวันต่อมา น้ำชามาบ้านนิกโก้ตั้งแต่เช้า ด้วยสีหน้าง่วงนอน นิกโก้มองเธอแล้วยิ้มอย่างนึกชอบใจ

“ตั้งใจนะหนู ช่วงบ่ายพี่จะมาตรวจงาน” เขาเดินมาใกล้ๆ ก่อนที่จะโน้มตัวลงมากระซิบข้างๆ ใบหูเล็ก และจุ๊บแก้มนุ่มไปหนึ่งที อย่างต้องการจะแกล้งแหย่เล่น ชอบใจกับใบหน้าเล็กที่ออกอาการหงุดหงิดแบบนั้น

“นี่พี่จะจุ๊บแก้มคนอื่นทำไม” น้ำชาสะบัดเสียงโกรธๆ

“คนอื่นที่ไหน จุ๊บแก้มคู่หมั้น ไปละนะ อย่าดื้อกับคุณแม่พี่ล่ะ” นิกโก้ยิ้มให้ ก่อนเดินออกจากบ้านไปอย่างอารมณ์ดี

น้ำชาได้แต่มองค้อนใส่แผ่นหลังกว้าง ก่อนที่จะเดินเข้าบ้าน ไปสวัสดีคุณแม่ของเขา

“สวัสดีค่ะป้าเล็ก”

“น้ำชาทานอะไรมารึยังลูก พี่นิกโก้เพิ่งออกไปได้เจอกันไหม”

“เจอแล้วค่ะ บอกว่าช่วงบ่ายจะกลับมาตรวจงานค่ะ ให้ชาตั้งใจห้ามดื้อกับคุณป้า”

นฤนาถหัวเราะ “อย่าไปถือสาพี่นิกโก้เลยนะ คงแกล้งหยอกล้อหนูเล่นไปตามประสาน่ะ พี่เขาบอกป้าว่าช่วยสอนหนูทำกับข้าวหน่อย สอนทำอาหารที่ตัวเขาชอบ” นฤนาถบอกน้ำชาแล้วก็ยิ้ม

“ไหวไหมจ๊ะ”

“ลองดูค่ะ แต่ออกตัวก่อนนะคะ ว่าชาไม่เคยทำอาหาร ถ้าไม่นับ ไข่ดาว ไข่ต้ม ไข่เจียว เป็นการปรุงอาหาร อย่างอื่นชาไม่เคยทำเลยค่ะคุณป้า”

นฤนาถยิ้มอย่างนึกเอ็นดู ที่คู่หมั้นลูกชายออกตัวมาตามตรง ก็ไม่แปลกหรอก และที่จริงน้ำชาไม่จำเป็นต้องมาฝึกทำอะไรแบบนี้ด้วยซ้ำ ในเมื่อบ้านเธอรวยมากอยู่แล้ว จะหาเชฟมาทำให้ทานทุกมื้อก็ยังได้ แต่นิกโก้นี่สิ ไม่รู้นิกโก้พิเรนทร์อะไร ที่บอกให้ลูกสาวเขามาทำอะไรแบบนี้ นฤนาถได้แต่คิดในใจ “เราไปทานอะไรกันก่อนดีกว่านะหนูน้ำชา แล้วก็เริ่มกันเลยนะ”

“ค่ะคุณป้า”