บทที่ 2 ห่วงใย

คำตอบของเขาทำให้เธอหันมามองหน้าของเขาในทันที ผู้ชายที่เคยดูดีมาก ๆ ในสายตาของเธอ แต่เพราะตรากตรำทำงานหนัก เขาทุ่มเททุกอย่างลงไปที่งาน ทำให้เขาดูซูบและผอมลงไป แม้จะกินเยอะ แต่ก็ไม่สามารถทำน้ำหนักให้ขึ้นมาได้

“ทำไมพี่ทำแบบนี้ล่ะคะ พี่ทำงานหนักมาก พี่ก็ต้องดูแลตัวเองด้วย บ้าเปล่า” เธอมองเขายังห่วงใย

“มิวบอกพี่ตั้งกี่ครั้งแล้วคะว่าหิวก็ต้องกิน คราวก่อนก็หามเข้าโรงพยาบาลเพราะโรคกระเพาะ ยังไม่เข็ดหรือยังไง”

“ก็มันไม่มีเวลา งานก็เร่งด้วย” เขาถกเถียงเรื่องนี้กับเธอทุกครั้ง

“มิวถามพี่จริง ๆ เถอะค่ะ ถ้าเกิดพี่เป็นอะไรไป พี่มงคลเขาจะยกอะไรในบริษัทนั้นให้พี่รึเปล่าคะ” คนเป็นเจ้าของเงินเจ้าของงานน่ะสบาย แต่คนทำงานหนักก็คือเขา

“มิวอย่าพูดอย่างนี้นะ นั่นเป็นงานที่พี่รัก แล้วเป็นงานที่ทำให้พี่มีเงินใช้เลี้ยงพ่อเลี้ยงแม่ด้วย” ขึ้นเสียงอย่างหงุดหงิด

วันนี้สุดหล้าอารมณ์เสียมาทั้งวัน เขาจึงพาลใส่อารมณ์กับเธอ

พฤกษาจึงปัดมือเขาออก สีหน้าบึ้งตึงกว่าเดิม

“ขอโทษนะคะที่มิวทำให้พี่ไม่พอใจ”

“มิว นี่มันไม่ใช่เวลาที่เราจะมาทะเลาะกันแล้วนะ”

“ค่ะ มิวเข้าใจค่ะ แล้วพี่จะกินอะไรรึเปล่าคะ ถ้าจะกิน พี่ก็นั่งลง เดี๋ยวมิวจะหาอะไรให้กิน” ฟังแล้วเหมือนประชดประชันมากกว่า

สุดหล้ามีอารมณ์ขึ้นมาบ้าง “พี่ไม่กินแล้ว ตอนนี้ทั้งเหนื่อย และก็ทั้งง่วง” เขาปล่อยวงแขนออกจากตัวของเธอ ก่อนจะหันหลังกลับเข้าไปในห้องนอนอย่างรวดเร็ว โดยมีสายตาของพฤกษาตามติด

หญิงสาวมองตามเขาไปอย่างน้อยอกน้อยใจ เธอทำทุกอย่างดีที่สุดแล้ว เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีสิทธิ์ที่จะไปเรียกร้องอะไรกับเขา แม้กระทั่งเรียกร้องให้เขาดูแลตัวเอง น้ำตาของเธอค่อย ๆไหลลงมา เธอยกมือขึ้นไปเช็ดน้ำตา สลัดความรู้สึกเสียอกเสียใจออกไปจนหมด

พฤกษาจัดการเก็บขนมเค้กและอาหารยัดเข้าไปในตู้เย็น

ความทรงจำในวันที่เจอกับเขาครั้งแรกผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง รอยยิ้มของเขาที่แสนใจดี และคำแนะนำสั่งสอนตลอดการฝึกงาน ทำให้พฤกษาประทับใจในตัวของเขามาก

เธอจำได้ว่าเธอเข้าไปขอคบกับสุดหล้า แต่คำตอบที่เขาให้เธอว่า ไม่คบกันแบบแฟนหรือคนรักนะ แต่ถ้าคบกันเป็นแบบเฟรนด์วิทเบเนฟิตส์ เขาโอเค

เธอจำประโยคนี้ได้ขึ้นใจ และพยักหน้าตอบตกลงในทันที ทั้งที่รู้ว่าสักวัน อาจจะเป็นตัวเธอเองที่จะเสียใจ

จากวันนั้นถึงวันนี้ เธอก็ไม่เคยคิดจะเปลี่ยนกฎนั้น และหนีไปจากเขา เพราะอะไรนะหรือ พฤกษารู้ตัวดี เธอรักผู้ชายที่ชื่อสุดหล้าไปแบบหมดหัวใจแล้ว

เมื่อเธอเข้าไปในห้องนอน เธอก็ได้ยินเสียงกรนของเขาดังอย่างสม่ำเสมอ สุดหล้าคงจะหมดแรงและเหนื่อยจริง ๆ พฤกษานอนมองหน้าเขา ไฟที่ลอดส่องออกมาจากห้องน้ำ ทำให้เห็นดวงหน้าเขาได้อย่างชัดเจน น้ำตาของหญิงสาวค่อย ๆ ไหลลงมา มันปวดใจมากที่สุด เมื่อเห็นเขาแค่ตรงหน้า แต่ไม่อาจจะเอ่ยปากบอกรักและเป็นห่วงเขามากเพียงใด

‘มิวรู้สึกทนไม่ไหวแล้วนะคะพี่สุดหล้า ถ้าวันไหนมิวจะไป มิวก็คงบอกพี่ไม่ได้เต็มปากเต็มคำว่าลาก่อน มิวอาจจะเดินจากพี่ไปเฉย ๆ นะคะ’

มือน้อย ๆ ของเธอสั่นเทา อยากจะจับใบหน้าของเขาในตอนนอน หรืออยากจะหอมแก้มบอกกู๊ดไนต์กับเขา เธอยังทำไม่ได้เลย หัวใจของเธอระบมและปวดร้าวไปหมด

ช่วงนี้เธอเป็นอะไร รู้สึกหมดหวังในความรัก หมดกำลังใจที่จะอยู่ข้าง ๆ เขา เธอคาดหวังให้มีการเปลี่ยนแปลงอะไรเกิดขึ้นบ้างในความสัมพันธ์ของเธอกับสุดหล้า อยากให้มันดีมากกว่า

ลึก ๆ เธอหวังว่าเขาจะบอกรักและขอคบกับเธอแบบเปิดเผย และอาจจะขอเธอแต่งงานเพื่อให้เป็นแม่ของลูก แต่ก็ยังไม่มีวี่แวว ผู้หญิงเรานั้น จะอยากได้อะไรไปมากกว่า การที่รักใครสักคน และอยากให้คนที่พวกเธอรัก ช่วยตอบแทนพวกเธอโดยการให้รักตอบกลับมา แม้จะไม่เท่ากัน แต่ก็ให้ตอบกลับคืนมาบ้าง ความหวังลม ๆ แล้ง ๆ หญิงสาวบอกตัวเองเอาไว้แบบนั้น

และยิ่งตอนนี้มีข่าวซุบซิบที่เธออ่านแล้วก็สะท้อนใจ เพราะในเนื้อหาในเพจเจ๊มอยร้อยเรื่องแฉ

(ดาราตัวประกอบที่มีอักษรย่อว่า พ ม ตอนแรกก็เป็นเด็กฝึกงานหลังกอง จับพลัดจับผลูได้มาเป็นดาราตัวประกอบ แต่ว่ามี ผอ สระอัว ผัวลับ ๆ ดันจนได้ดิบได้ดี

วงการมายาอะนะคะ อยากได้อะไรก็ใช้เต้าไต่ก็จะได้อะไร ๆ ที่สมหวัง แต่ก็มีไม่กี่คนหรอกค่ะที่จะผูกปิ่นโตกันนานแบบนี้ ได้ข่าวว่าจะเข้าหกปีเจ็ดปี ระวังอาถรรพ์นะคะ อาจจะมีเลิกกัน

แต่นักข่าววงในไปสัมภาษณ์มาให้เจ๊แล้วนะคะ ผู้ชายเขาไม่ได้รับออกหน้านะคะว่าเป็นคนรัก เพียงแค่บอกสั้น ๆ ว่า เฟรนด์วิทเบเนฟิตส์

โอ้ย! จะเรียกเฟรนด์วิทเบเนฟิตส์ได้อย่างไร อายุห่างกันตั้งเจ็ดปีเนอะ ระวังเน้อ เลิกกับ ผกก.ชื่อดังแล้ว จะไม่มีผู้ชายคนไหนมาสู่ขอเพื่อไปเป็นแม่ของลูก เพราะผูกปิ่นโตกันนานแบบนี้

อื้อ... เครื่องเคราก็คงจะพังแบบว่าต้องไปทำรีแพร์ที่เกาหลีแล้วล่ะค่ะ ผู้ชายคนใหม่ถึงจะเชื่อว่า เธอยังซิง

อุ้ย! อย่ามาถามนะคะว่าเป็นใคร หาไม่ยากหรอกจ้า ชื่อย่อเต็ม พ ชื่อเล่น หม ก็แล้วกัน อิ ๆ)

พฤกษาแอบร้องไห้จนหมดน้ำตา แล้วก็ผล็อยหลับไป