บทที่ 1 Friend with Benefits

“สุดหล้า” สุดหล้า พัชรพงศกร ผู้กำกับหนุ่มวัยสามสิบสองปี ที่กำลังมาแรง และมีผู้จัดต้องการตัว เขาทำได้ทุกอย่าง และงานที่เขากำกับมันออกมาดีมากเสียด้วย

“มิว” พฤกษา หิรัญภักดี จากเด็กฝึกงานในกอง รับงานเพิ่มคือการเดินผ่านหน้ากล้องเป็นเอกซ์ตรา จนวันหนึ่งผู้จัดละครเห็นว่าเธอน่าจะเล่นบทหนึ่งได้ จึงชักชวนให้มาเล่นเป็นเพื่อนประกบนางเอก จนมีชื่อเสียง หากใครอยากได้นางรองที่ดันบทนางเอกสุด ๆ ก็ต้องเป็นน้องมิวคนนี้ วันนี้เป็นวันเกิดครบยี่สิบห้าปีของเธอ

พฤกษารอสุดหล้าอยู่ที่บ้านของเขา เรียกที่นี่ว่าเป็นรังรักของเขาและเธอก็ได้ ส่วนใหญ่สุดหล้าไม่ให้ใครมาที่นี่หรอก เพราะเขารักความเป็นส่วนตัวมาก ๆ

พฤกษามองไปที่โต๊ะอาหาร เค้ก เทียน และอาหารบางอย่างที่เธอเตรียมไว้ สำหรับฉลองวันเกิดของเธอเองใต้แสงเทียนกับสุดหล้า แต่จนป่านนี้แล้วเขาก็ยังไม่กลับบ้านเลย เธอหันไปมองนาฬิกาไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง ไร้วี่แววว่าสุดหล้าจะกลับมาบ้าน จนพฤกษาทนไม่ไหว เธอง่วงมาก จึงนอนซบลงไปบนโต๊ะ แล้วผล็อยหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย

พักหลังมานี้ เธอรู้สึกไม่ค่อยดีนัก มีอาการอ่อนเพลีย พฤกษาคิดว่าทำงานหนักมากไป โชคดีที่ปิดกล้องละครไปแล้ว หนึ่งเรื่อง ในอีกสัปดาห์หน้าก็จะปิดกล้องละครอีกหนึ่งเรื่อง

พฤกษาตั้งใจว่าเธอจะไปตรวจสุขภาพหลังจากนั้น หญิงสาวเคยซื้อแพ็กเกจตรวจสุขภาพของโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งเอาไว้นานแล้ว ในตอนที่มีคูปองลดราคาห้าสิบเปอร์เซ็นต์ เธอก็คิดว่าเธอจะไปใช้ เนื่องจากมันใกล้จะหมดอายุแล้วด้วย

สุดหล้าขับรถเข้ามาในเขตบ้าน ก่อนจะดับเครื่อง เขาเห็นไฟในห้องครัวยังเปิดอยู่ ตอนนี้มันตีสองแล้วนะ เขาคิดว่า พฤกษาคงจะกลับมาบ้านแล้ว และคงจะไปนอนอยู่บนห้อง ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อย

งานตัดต่อละครที่ถ่ายวันต่อวันเพราะอากาศไม่เป็นใจ ฝนฟ้าพายุเข้าทำให้การถ่ายทำล่าช้าไปหมด แล้วต้องถ่ายแบบวันต่อวัน ถ่ายไปออกอากาศไป จึงทำให้เขายุ่งมาก

วันนี้สุดหล้าไม่พอใจการแสดงของนักแสดงสมทบที่เล่นแข็งอย่างกะหิน ต้องถ่ายเทคสุดท้ายถึงสามสี่หน กว่าที่สุดหล้าจะพอใจ และต้องวิ่งเอาเทปนั้นเข้าบริษัทเพื่อไปตัดต่ออีก ทำให้ทุกอย่างล่าช้าไปหมด แต่ก็ผ่านแบบเส้นยาแดงผ่าแปด เทปนี้จะต้องออกในวันพรุ่งนี้ ตอนเวลาหกโมงเย็น

แต่เมื่อเขาเดินเข้ามาในห้องในบ้าน และมองไปยังโต๊ะอาหาร สุดหล้าก็ต้องตกใจมาก เมื่อพบว่าพฤกษานอนฟุบหลับอยู่ที่โต๊ะกินข้าว

ตายแล้ววันนี้วันเกิดมิวนี่นา ชายหนุ่มเพิ่งคิดออก ทำไมเขาลืมไปได้ เขาทำงานหามรุ่งหามค่ำจนลืมไปว่า วันนี้วันเกิดเธอ ทั้งที่นัดกันแล้ว และเขาก็ยังไม่โทรมาบอกเธออีกด้วย

พฤกษาเป็นผู้หญิงที่เข้าใจเขา เธอไม่เคยโทรตามเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว ต่างคนต่างเข้าใจในกฎของเฟรนด์วิทเบเนฟิตส์ที่ให้ไว้กันดี แม้เขาจะมีอายุห่างกันกับเธอถึงเจ็ดปี

ทว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่ ที่เริ่มต้นด้วยการตกลงคือใช้กฎของเฟรนด์วิทเบเนฟิตส์ นอนด้วยกันได้ แต่ไม่มีอะไรผูกพัน แล้วทั้งคู่ยังเปิดโอกาสให้คู่ของตัวเองได้คบหากับเพศตรงข้ามอีกด้วย แต่ถ้าหากวันไหนเจอคนที่ถูกใจมากกว่า และคิดจริงจังกับทางนั้น ขอเพียงให้มาเลิกกันและบอกล่วงหน้า เพื่อให้อีกฝ่ายได้ขยับขยาย

สุดหล้าเดินเข้าไปหาเธอ ก่อนจะแตะมือไปที่หัวไหล่ของพฤกษา

“มิว มิว มิวตื่นได้แล้ว ทำไมไม่ขึ้นไปนอนบนห้องละ นี่มันตีสองแล้วนะ”

พฤกษางัวเงียลืมตาตื่นขึ้นมา

“พี่สุดหล้ากลับมาแล้วเหรอคะ”

“ก็กลับมาแล้วน่ะสิ พี่ขอโทษนะ ที่พี่อะ...”

“ลืม” เธอต่อให้ และลุกขึ้นยืน พฤกษาไม่ได้หันมามองหน้าเขาด้วยซ้ำ พักหลังมานี้ อาจจะเป็นเพราะมีงานหนักทั้งคู่ จึงไม่ค่อยได้คุย และสวีตหวานกันเหมือนเมื่อก่อน แค่นอนเตียงเดียวกันเท่านั้น บางวันตื่นมาก็ไม่เจอกันก็มี

“ไม่เป็นไรค่ะ” น้ำเสียงเย็นชามาก

“มิว”

“มิวชินแล้วค่ะ พี่ไม่ต้องขอโทษมิวก็ได้” ทว่าในหัวใจของเธอนั้นเต็มไปด้วยความน้อยอกน้อยใจ

กี่ครั้ง กี่ปี ก็ไม่เคยมีอะไรที่พิเศษ หรือว่าเป็นเพราะกฎของเฟรนด์วิทเบเนฟิตส์หรืออย่างไร สุดหล้าถึงได้ไม่เคยทำเหมือนเธอเป็นคนพิเศษ แม้จะนับว่านอนด้วยกันทุกคืน

ที่เธอสะเทือนใจและคิดเยอะ ถึงแม้จะเป็นเรื่องเฟรนด์วิทเบเนฟิตส์ นอนด้วยกันได้แบบไม่ผูกพัน แต่เธอก็ผูกเป็นโตอยู่กับเขามาตั้งแต่เธอฝึกงาน ปีนี้ก็น่าจะเข้าปีที่หกด้วยซ้ำไป

“พี่คงจะกินอะไรมาแล้วใช่มั้ยคะ” ทั้งที่เป็นห่วง แต่เธอก็แสดงออกมาแบบนั้นไม่ได้ตรง ๆ

“ถ้าอย่างงั้นมิวเก็บทุกอย่างเข้าตู้เย็นนะ พี่ก็ขึ้นไปอาบน้ำนอนเถอะค่ะ พรุ่งนี้ก็ต้องมีถ่ายงานตั้งแต่เช้า”

สุดหล้าไม่ใช่ผู้ชายอ่อนโยน เขาไม่เคยทำอะไรหวาน ๆ ก็จริง แต่เขาก็ห่วงความรู้สึกของพฤกษาเช่นเดียวกัน เขาเข้าสวมกอดเธอจากด้านหลัง

ชายหนุ่มจับมือของเธอให้วางทุกสิ่งทุกอย่างลง