บทที่ 4 รักไหม? ไม่รู้!

“มิว เย็นนี้เราออกไปกินอะไรข้างนอกกันไหม”

“กี่โมงดีคะ”

“ให้พี่เสร็จงานแล้ว พี่จะบอกก็แล้วกัน วันนี้พี่ถ่ายแต่ในสตูดิโอ แล้วมิวล่ะไปที่ไหนบ้าง”

“วันนี้มิวก็อยู่แถว ๆ นั้นแหละค่ะ วันนี้ก็ถ่ายอยู่ในสตูดิโอเหมือนกัน”

“ถ้าอย่างนั้นใครเสร็จก่อนก็ไปหาอีกคนนะ”

“ค่ะ” เธอรับปากแล้วยิ้ม

เขาก้มลงมาจูบปากเธออย่างดื่มด่ำ สุดหล้าผละตัวออก แล้วเข้าห้องน้ำ

สุดหล้าอาบน้ำแต่งตัวอย่างรวดเร็ว ถ้าช้ากว่านี้รถอาจจะติด และจะทำให้ผิดเวลานัดหมาย ตลอดมาเขาไม่เคยไปสาย หรือไปช้า ทำให้ใคร ๆ ต้องรอ สุดหล้าคว้าเอากุญแจรถ กระเป๋าเอกสาร และทุกอย่างออกไปจากบ้าน

เธอนอนฟังเสียงรถของเขาแล่นออกบ้านไป วันนี้รู้สึกโหยหาอ้อมกอดของสุดหล้านัก แม้ว่าเขาจะกอดเธออยู่ และพูดจาที่หวานหู ทว่าในความรู้สึกของพฤกษา เธอกับเขาเหมือนอยู่ห่างไกลกัน มันไม่ได้มีความรู้สึกอบอุ่นที่ได้อยู่ใกล้ชิดกันอย่างนี้ ความรู้สึกของพฤกษา เหมือนกับอยู่ห่างไกลสุดหล้าดังเส้นขอบฟ้ากับก้นเหวลึก เธอรู้สึกโดดเดี่ยวมาก

หรืออาจจะเป็นเพราะช่วงนี้ ใกล้วันครบรอบวันที่เสียชีวิตของตากับยายผู้ที่เลี้ยงเธอมาก็ได้ พ่อกับแม่ของพฤกษาเลิกและแยกทางกัน ตั้งแต่เธอยังเด็ก พ่อหายเข้ากลีบเมฆไป ไม่ส่งเสียและเลี้ยงดู ส่วนแม่ก็อายุสั้นเหลือเกิน แม่ได้จากไปตั้งแต่เธอมีอายุแค่ห้าขวบ ตั้งแต่นั้นมาเธอก็อยู่กับตากับยายที่แก่มาก

พฤกษาทำงานไปด้วยและเรียนไปด้วย เธอก็ไม่ได้กลับไปอยู่ดูแลท่านอีกเลย แต่พอเธอทำงานพอจะมีเงินขึ้นมา ตากับยายก็จากไปเสียแล้ว

ความรู้สึกที่อยู่คนเดียว ไม่มีใคร มันช่างเหงาและโดดเดี่ยวในหัวใจ หญิงสาวรู้สึกอ้างว้างมาก ๆ เธอเอาหมอนข้างเข้ามากอดเอาไว้แน่น ซบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาลงไป พลางร้องไห้สะอึกสะอื้น

‘บ้าไปหรือไง ร้องทำไมเนี่ย’ เธอเองก็รู้สึกว่าช่วงนี้ ตัวเธอคอนโทรลอะไรไม่ได้เลย

‘หรือว่าจะเป็นประจำเดือน’ แต่ส่วนใหญ่เธอจะกินยาคุมแบบติด ๆ กัน ไม่เว้นวันว่าง เพราะไม่อยากมีประจำเดือนให้เป็นอุปสรรคต่อกันไปทำงาน ประจำเดือนของเธอจึงไม่ค่อยจะมาหรอก

พฤกษาถอนหายใจยาว พลางปาดเช็ดน้ำตา แล้วลุกขึ้นจากเตียง ทั้งเหนื่อยทั้งเพลียอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกแบบนี้ ไม่เคยเกิดขึ้นมากับเธอมาก่อนเลย หลัง ๆ มาเนี่ย เธอกลับรู้สึกอ้างว้างพิกล

พฤกษายังคิดว่าเธออาจจะเป็นโรคซึมเศร้าก็ได้ แต่อีกหนึ่งในใจ ก็มักจะปฏิเสธว่า การเงินฉันก็ดี การงานฉันก็เด่น และฉันมีปัญหาอะไรล่ะ

แค่คิดว่าสุดหล้าที่ว่า เขาไม่ได้รักเธอ และความสัมพันธ์ที่มันเป็นอยู่แบบนี้ มันทำให้เธอทุกข์ทรมาน พฤกษาก็เห็นด้วย

ก็อาจจะจริง ฉันต้องการความรักจากใครสักคน ฉันต้องการอ้อมกอดที่มันแน่นกว่านี้ แข็งแกร่งกว่านี้ และมีฉันอยู่ในอ้อมแขนใหญ่ของเขาเพียงคนเดียว

แต่ทำไมอ้อมกอดของพี่สุดหล้าถึงได้เย็นยะเยือก ฉันไม่รู้สึกอบอุ่นเอาเสียเลย มันช่างเย็นเหมือนอยู่ในน้ำแข็งมากกว่า

พฤกษาพยุงร่างกายที่อ่อนล้าลุกขึ้นไปจากเตียง การอาบน้ำอาจจะทำให้รู้สึกดีขึ้น

หลังจากที่เธออาบน้ำแล้ว เธอก็เดินออกมานอกห้อง ตรงไปที่โต๊ะอาหาร เธอต้องหาอะไรกิน สิ่งหนึ่งที่เธออยากกินตอนนี้ ก็คือของหวาน พฤกษานึกถึงเค้กที่เป็นหมันเมื่อคืน เค้กที่รอคอยเขาให้มานั่งกินด้วยกัน

ช่างปะไร...

เธอลุกขึ้นแล้ว ไปเอายกมันออกมาจากตู้เย็น จากนั้นพฤกษาก็เอาช้อนตักนั่งกินอย่างเอร็ดอร่อย จนหมดไปครึ่งก้อน เธอเองยังงงกับตัวเอง นี่มันตั้งครึ่งปอนด์เลยนะ กินแบบนี้แคลอรีขึ้นตาย

เฮ้อ... แล้ววันนี้ไม่ต้องกินอะไรแล้วล่ะนะ

หญิงสาวตัดสินใจเก็บอีกครึ่งก้อนเอาไว้ แล้วหยิบน้ำเปล่าออกมาดื่มตามไป พฤกษาหยิบข้าวของทุกอย่างและออกไปข้างนอก เธอขับรถไปยังสตูดิโอ ที่วันนี้กองถ่ายละครนัดเอาไว้

เมื่อไปถึงกองถ่าย ตอนที่นั่งแต่งหน้าอยู่ ช่างแต่งหน้าก็พูดขึ้น

“ไอ้พวกเพจเนี่ย มันรู้จริงหรือว่ามันเอาเรื่องแต่งขึ้นมาพูดก็ไม่รู้” บ่นไปตามประสาขาเมาท์

“มีอะไรอีกหรือคะพี่สมาย”

“น้องมิวยังไม่ได้อ่านหรือคะ มันดังมากเลยในทวิตฯ เรื่องมันมีอยู่ว่า เพจเจ๊มอยร้อยเรื่องแฉยังบอกอีกว่า มีนักแสดงหญิงคนหนึ่งกำลังถูกสวมเขา โดยคนรัก ที่ไม่ใช่คนรัก มันเรียกว่าอะไรนะ” เหมือนคิดไม่ออก ใช้หวีในมือเคาะไปกับมืออีกข้างหนึ่ง

“อ้อ จำได้แล้ว เพจนั้นเรียกว่า เฟรนด์วิทเบเนฟิตส์ เฮ้อ... เดี๋ยวนี้ต้องตามให้ทันกับโลกยุคใหม่นะ คำศัพท์ใหม่ ๆ ทั้งนั้น”

“เพจเจ๊มอยร้อยเรื่องแฉเขียนว่ายังไงหรือคะ”

“เมาท์ว่า ตอนนี้ผู้ชายคนนั้นกำลังรักหลงเด็กใหม่ ที่อ่อนกว่า ใสกว่า เรียกว่าตกหลุมรักกับนักแสดงสาววัยรุ่น เพิ่งหลุดจากเสื้อคอซองมาไม่กี่ปี มีนามย่อว่า กอ ไก่ ไปเดากันเอาเองนะคะ เฮ้ย... แต่มันมีดาวรุ่งดวงใหม่ที่ในชื่อ กอ ไก่ มีไม่กี่คนหรอกในวงการนี้น่ะ” พี่สมายหยุดพูดแล้วนึกอีก

“ยังไงต่อล่ะคะพี่”

“มันยังไปกล่าวหาอีกว่า เด็กดาวรุ่งนั่นใช้เต้าไต่ อยากจะดัง เผื่อจะเป็นเหมือนดาราคนก่อนหน้าค่ะ” ชายตาลงมามองพฤกษาด้วย

“คนก่อนหน้า”

“ใช่ ผู้ชายคนนี้น่ะเคยทำแบบนี้อยู่ ใคร ๆ ก็ร่ำลือ”

“เขาเป็นใครคะ ในข่าวบอกรึเปล่า”

“เห็นบอกว่าเป็นผู้กำกับชื่อดัง แต่ก็ไม่ได้บอกอักษรย่ออะไรเลย แถมยังบอกว่าให้ไปเดากันเอาเอง เอ้อ... ใครจะเดาได้เหรอ ว่ามั้ย พวกอักษรย่อนี้ มันก็ทำให้พี่ตาแตกไปเหมือนกันนะ เจอเมื่อคืน คิดจนหัวแทบพลิก เข้าไปอ่านว่าจะเป็นใครได้บ้าง โอ้ย เกือบไม่ได้นอน แต่สุดท้าย ก็ไม่รู้ว่าเป็นใคร พี่ยังนึกไม่ออกเลย ไอ้ผู้กำกับในเมืองไทยมีเป็นร้อยว่าไหม”