สตรีเช่นเจ้าสมควรถูกหย่า

จวนสกุลเว่ย

เสียงอื้ออึงในเรือนทำเอามินนี่นอนอุดหูอยู่ในห้องถึงกับต้องลุกขึ้นมา เธอตื่นมาในร่างนี้ได้สองวันแล้ว จากความทรงจำยายนี่ตบตีกับผู้หญิงคนหนึ่งเหมือนจะมีตำแหน่งเป็นพระชายาอ๋องคนหนึ่ง ทั้งสองคนตีกันจนตกน้ำตกท่า เดิมหยางหมิงจูคนนั้นต้องแต่งกับเว่ยจื่อชวนราชครูเย็นชาคนนี้ แต่ไม่รู้ทำอีท่าไหนนางถึงได้ไปแต่งกับมู่หรงเยียนไอ้อ๋องปีศาจนั่นแทน

ส่วนร่างนี้ดันไปชอบสามีชาวบ้านเขาหยางหมิงจูอะไรนั่นก็เหมือนจะชอบราชครูเว่ยสามีเฮงซวยของร่างเดิมคนนี้ ผู้หญิงสองคนเป็นศัตรูกันเพราะแต่งงานสลับคู่ แต่ผู้ชายสองคนกลับไม่ได้มีใครชอบยายจอมวายร้ายทั้งสองอย่างคุณหนูหยางกับคุณหนูเจียงสักนิด เพราะว่าไอ้อ๋องนั่นกับไอ้ราชครูเฮงซวยนี่ชอบผู้หญิงคนเดียวกันคือ เฉินโหรวโหรว  บุตรสาวคนเดียวของเสนาบดีเฉิน กำลังคิดอะไรเพลินๆเสียงประตูห้องเปิดออก ร่างสูงในชุดขุนนางเดินเข้ามาก่อนจะเอ่ยเสียงแข็ง

"ถ้ายังไม่ตายก็เตรียมตัว ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องไปตำหนักฉินอ๋องเพื่อขอโทษพระชายาหยางของพระองค์"

"นางเป็นคนลงมือตีข้าก่อนทำไมข้าต้องไปด้วย"

"เจ้าเป็นเพียงฮูหยินราชครู อีกอย่างที่เจ้าแต่งเข้ามาก็เพราะใช้เล่ห์เหลี่ยม จะยโสก็หัดดูตนเองบ้างว่าคู่ควรหรือไม่อยู่ในฐานะใดสตรีเช่นเจ้าสมควรถูกหย่ายิ่งนัก"

มินนี่ในร่างเจียงเฟยเย่วตาลุกวาวก่อนจะยิ้มมุมปากซึ่งเว่ยจือชวนก็ทันได้เห็น ก่อนที่เสียงอ่อนหวานจะดังขึ้น ซึ่งมินนี่สาบานเลยว่าเกลียดเสียงร่างเดิมที่สุด ฟังเหมือนคนตอแหลตลอดเวลา ก่อนจะเอ่ยกับบุรุษที่ชื่อว่าเป็นสามี

"เว่ยจื่อชวน ข้าอยากคุยกับท่านเรื่องนี้เหมือนกัน"

"เรียกชื่อสามีตรงๆ มารยาทเจ้าไปไหนหมด อีกอย่างจะคุยอะไรไปตำหนักฉินอ๋องเรียบร้อยก่อนค่อยว่ากัน"

มินนี่ในร่างเจียงเฟยเย่วลุกขึ้นยืนเดินมาหาเขาที่นั่งอยู่บนเก้าอี้กลางห้อง นางหยิบแผ่นกระดาษที่ตนเองเขียนไว้เมื่อตอนสายออกมาก่อนจะเอ่ย

"หากท่านลงนามในหนังสือหย่าข้าก็ยินดีจะไปขอโทษนางด้วยใจจริง"

เว่นจื่อชวนมองหนังสือหย่าตรงหน้า ไหนว่านางไม่รู้หนังสือมิใช่หรือ วันๆเอาแต่อาละวาดทุบตีบ่าวไพร่  แต่ทว่าเหตุใดลายมือตรงหน้ากลับเป็นสวยงามมีระเบียบ  น้ำหนักของน้ำหมึกบ่งบอกว่านางเป็นคนมีระเบียบและอดทน  หึ

ก่อนจะแค่นเสียงเยาะเบาๆ มีระเบียบอดทนหรือ  หากไม่ใช่นางวางยาฉินอ๋องแล้วเป็นเขาที่โชคร้ายต้องกลายมาเป็นคนขึ้นเตียงแทน เขาคงไม่ต้องแต่งสตรีงูพิษเช่นนี้เข้ามาเว่ยจื่อชวนหยิบหนังสือหย่ามาก่อนจะฉีกทิ้ง แควก!!!

"ตั้งแต่โบราณมีแต่สามีหย่าภรรยา ไม่มีธรรมเนียมที่ไหนที่ภรรยาเป็นฝ่ายหย่าสามี"

"อ้อ..เช่นนั้นท่านรอสักครู่"

เจียงเฟยเย่วฝนหมึกแล้วเขียนใหม่ ใจความคือ

ข้าเว่ยจื่อชวนขอปลดนางเจียงออกจากการเป็นภรรยา เนื่องจากประพฤติตนไม่เหมาะสมทั้งเจ้ดข้อ  ใจคอคับแคบอิจฉาริษยานับแต่นี้ไปนางเจียงเฟยเย่วไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับจวนราชครูอีก ลงชื่อเจ่ยจื่อชวน

"เอาล่ะ....ทีนี่ก็ไม่ใช่ข้าที่หย่าท่าน แต่เป็นท่านที่ปลดข้า ใต้เท้าเจียงท่านลงนามเถอะ จะได้ไปขอโทษขอโพยพระชายาอะไรนั่นกันให้มันจบๆไป"

ปัง!! เว่ยจื่อชวนลุกขึ้นก่อนจะทุบโต๊ะกลางห้องจนหักครึ่ง สตรีน่าตายคนนี้คงหวังว่าชายาฉินอ๋องสิ้นพระชนม์จากการจมน้ำ แล้วตัวเองจะได้แต่งงานใหม่แทนหรอกนะ ฉินอ๋องไม่มีทางรับนางหรอก  ให้ไปเป็นสาวใช้นางยังไม่คู่ควรเลยก่อนจะเอ่ยเดือดดาล

"เจ้าช่างไม่รู้ดีชั่ว เจียงเฟยเย่วสตรีงูพิษเช่นเจ้าฉินอ๋องไม่มีทางชายตาแลหรอก"

เจียงเฟยเย่วกลอกตาก่อนจะเอ่ยกับเขาจริงจัง

"นี่ไอ้เฒ่าเว่ย ท่านกับฉินอ๋องอะไรนั่นข้าไม่สนใจหรอกนะ พวกเจ้าจะแย่งชิงคุณหนูเฉินอะไรนั่นข้าก็ไม่สนใจเช่นกันท่านบอกเองว่าข้าสมควรถูกหย่า เช่นนั้นท่านก็ช่วยหย่าให้มันจบๆได้ไหม ข้าจะได้ไปหาความสำราญข้างนอก ต้องเห็นหน้าของท่านทุกวันท่านโหดร้ายเพียงนี้เชียว  หวังให้ข้าตายเร็วเช่นนั้นหรือ ถ้าท่านอยากมีเมียใหม่หรือรับอนุสิบคนยี่สิบคนโดยไวๆก็แค่ลงนามในใบปลดภรรยานี่มันยากตรงไหน นี่ข้าพูดภาษาคนแล้วนะ นอกจากท่านจะไม่ใช่คน"

เว่ยจื่อชวนกำมือแน่น เร็วเท่าความคิดเจียงเฟยเย่วคว้ามือเขามากัดลงที่นิ้วโป้งด้านซ้ายจนเลือดออก ก่อนจะจับกดลงบนสัญญา  แต่ทว่าชายหนุ่มไหวพริบดีและว่องไวกว่า  บวกกับเจียงเฟยเย่วเพิ่งมาอยู่ในร่างใหม่ได้แค่สองวันยังอ่อนแรงอยู่ จึงทำไม่สำเร็จถือกระดาษค้างเติ้ง  สายตาวาวโรจน์ของราชครูหนุ่มที่ส่งมายังนางแทบจะลูกไหม้จนเผาร่างนางได้ เขาเอ่ยเสียงเย็นเยียบ

"ให้เวลาเจ้าเตรียมตัว  อีกสองวันเจ้าต้องไปตำหนักฉินอ๋อง เจียงเฟยเย่วความอดทนของข้ามีจำกัดเลิกเล่นลูกไม้สักที"

ร่างสูงสะบัดแขนเสื้อเดินจากไป ส่วนมินนี่ในร่างเจียงเฟยเย่วเอ่ยลอยๆตามลม

"ไอ้ซากลิงแห้ง คิดว่าตัวเองหล่อเหลาเหมือนพระเอกซีรีส์หรือไง วางท่าสูงส่งอะไรกัน  ชาติก่อนเกิดเป็นสัญญาณดาวเทียมเหรอ พ่อมาจากดาวอังคารแม่มาจากไททันหรือไง เพ้ยๆๆๆ"

เจียงเฟยเย่วนั่งลงอดคิดถึงเอมี่ไม่ได้ ตัวเธอเกิดใหม่แล้ว ส่วนเพื่อนล่ะมีโอกาสหรือไม่ หากได้เกิดใหม่ไปเกิดที่ไหนกันก่อนจะร้องไห้ออกมาอย่างอัดอั้น

"ฮือๆๆ เอมี่คิดถึงแกจัง อยู่ไหนนะเพื่อน"

ซิ่วซิ่วสาวใช้ของนางเดินมาหาก่อนจะจับมือบีบเบาๆ ตั้งแต่ฮูหยินน้อยฟื้นมาก็เปลี่ยนไป อ่อนโยนขึ้น แต่ทำไมใต้เท้ากลับไม่รับรู้ จ้องแต่จะหาเรื่องกันนะ