ที่เจ้าตบนั่นมันหน้าข้า

"มินนี่เธออยู่ไหน"

เสียงสะท้อนในความทรงจำของกรีดร้อง

"ฉันอยู่นี่... เราตายแล้วใช่ไหม?"

แต่ก่อนที่ความกลัวจะกัดกิน ความรู้สึกหน่วงหนักอย่างประหลาดก็ดึงรั้งจิตของทั้งสองดิ่งวูบลง

แคว้นเจียงหนาน

"ฮือๆๆพระชายาท่านทรงฟื้นสิเพคะ อย่าทรงล้อเล่นกับบ่าวเช่นนี้เลยฮือๆๆ"

"ร้องให้ตายนางก็ไม่ฟื้นขึ้นมาหรอก สตรีอสรพิษจิตใจช่างอำมหิตยิ่งนัก ในเมื่อนางชอบราชครูเว่ยเพียงนั้นจะมาแต่งงานกับท่านอ๋องทำไม ไปตบตีกับฮูหยินของเขาจนตกน้ำตกท่า จมน้ำตายก็สมควรแล้ว"

"หุบปากนะ..เจ้าก็แค่บ่าวคนหนึ่งอวดดีอย่างไรกล้าแช่งพระชายากัน"

"เพ้ย พระชายาที่ตอนนี้กลายเป็นเพียงศพเย็นนะหรือ ตอนยังไม่ตายท่านอ๋องยังไม่ชายตามอง ถึงกับวางยาสามีตนเองเพื่อได้ร่วมหลับนอน น่ารังเกียจยิ่งนัก"

ชุ่ยชุ่ยกำมือแน่นลุกไปเพื่อจะสั่งสองบ่าวที่อวดดีแต่ทว่าท่านอ๋องกลับเดินเข้ามาเสียก่อน เสียงทรงอำนาจเอ่ยขึ้น

"ทำไม จะลงมือกับบ่าวจวนข้าหรือ นายเป็นเช่นไรบ่าวเป็นเช่นนั้นเสียจริงๆนะ"

ชุ่ยชุ่ยคุกเข่าลง ฉินอ๋องทรงพระทัยร้ายนัก พระชายานอนสลบตั้งแต่ขึ้นจากน้ำมาสามวันแล้วเพิ่งจะเสด็จมา เสียงเขาเอ่ยอีกครั้ง

"ถ้าฟื้นก็ไล่ไปอยู่เรือนหลัง ถ้าตายก็เอาเสื่อฟางห่อไปโยนทิ้งเสีย มิต้องจัดงานไว้อาลัยให้สิ้นเปลือง"

มู่หรงเยี่ยนเอ่ยจบก็มีเสียงไอดังมาจากร่างที่สลบมาแล้วสามวัน

"แค่ก แค่ก แค่ก โอ๊ย มินนี่อยู่ไหนอ่ะส่งเสียงหน่อย อืมกลิ่นธูปมาจากไหนเนี่ย คลุ้งขนาดนี้จุดดับกลิ่นศพหรือไงวะ"

พรวด!! สาวใช้และคนงานต่างถอยหนีทันที นี่มันผีหลอกหรือ มิใช่พระชายาตายแล้วหรือ มู่หรงเยียนเห็นว่านางรู้สึกตัวจึงสาวเท้ามา เมื่อเดินมาถึงก็คว้าข้อมือเล็กกระชากเข้าหาตัวเอ่ยเสียงแข็ง

"เจ้ายังไม่ตายเสแสร้งให้คนมาดูใจทำไม"

เอมี่พยายามหยีตาก่อนจะปรับโฟกัส ทำไมมีแต่คนสวมชุดจีนถ่ายละครเหรอ ไม่สิเธออยู่ในสนามทดสอบรถและกำลังไลฟ์สดไปด้วย ก่อนจะหันซ้ายหันขวาหาเพื่อนสาว

"มินนี่อยู่ไหนอ่ะ แค่กๆๆ เฮ้ย...ทำไมฉันพูดภาษาจีนล่ะ เดี๋ยวนะ"

สายตามองไปรอบๆ ยกมือตัวเองขึ้นมาดูเอมี่ลุกไปหาที่ส่องดูตนเอง กระทั่งชักเอากระบี่จากองครักษ์คนหนึ่งมาแล้วส่องเงาสะท้อนในนั้น เมื่อเห็นตัวเองก็นั่งลงทันทีเอ่ยพึมพำ

"ไม่น่ะไม่ใช่แบบนี้ มินนี่เธออยู่ไหนอย่าทำฉันกลัวนะ"

มู่หรงเยี่ยนเห็นนางไม่สนใจเขา ร่างสูงจึงเดินมากระชากแขนนางให้สบตาอีกครั้ง

"อย่ามาแกล้งบ้า ตอบมาเจ้าทำไมถึงได้ผลักฮูหยินราชครูเว่ยลงสระบัว"

เอมี่มองหน้าเขาก่อนจะรับเอาความทรงจำบางคนเข้ามา สองมือกุมขมับทันที

"อื้อ ปวดหัวจังยายนี่ใครเนี่ย พอแล้วไม่ไหวแล้ว"

มู่หรงเยี่ยนที่บีบแขนนางอยู่ก็คลายออกเหมือนนางไม่ได้เสแสร้งเจ็บปวด แต่เขาไม่วางใจสตรีคนนี้ยิ่งกว่างูพิษ หยาบคายไร้เมตตาต่อบ่าวไพร่และคนในเรือน ส่วนเอมี่เมื่อรับความทรงจำเข้ามาจนหมดเพื่อควงามแน่ใจก็ยกมือตบหน้าทันที เพี๊ยะ!!

"ไม่เจ็บสักนิด...แปลว่าฉันฝันอยู่แน่ๆ ลองอีกทีสิ"

เพี๊ยะ!! ฝ่ามือแหวกอากาศลงบนใบหน้าอีกครั้ง เอมี่ยังส่ายหน้าต่อ เธอเงื้อมือจะตบอีกครั้งแต่กลับถูกมือหนาแข็งแรงยึดข้อมือเอาไว้

"หยางหมิงจูเจ้ากล้าดีอย่างไร"

"อย่ามายุ่ง ฮือๆๆตบกี่ทีก็ไม่เจ็บแต่ทำไมฉันยังไม่ตื่น ตื่นสิโว้ยฝันบ้าอะไรเนี่ย"

มู่หรงเยี่ยกดกรามแน่นเอ่ยลอดไรฟัน

"ไม่เจ็บหรือ จะเจ็บได้ยังไงในเมื่อที่เจ้าตบอยู่มันหน้าข้าหยางหมิงจูเจ้าอยากตายมากนักหรือ"

"อ๋า.......ไม่ใช่หน้าฉันหรอกเหรอ มิน่าทำไมหน้ากร้านๆผิวด้านๆ ที่แท้ก็หน้าคนอื่นนี่ ขอโทษทีพี่ชายไม่ได้ตั้งใจน่ะ"

"เรียกสามีตนเองว่าพี่ชาย น้ำเข้าสมองเจ้าจนโง่เขลาหรือ"

"สะสามี...เฮ้..ฉันไปมีผัวตอนไหนวะ อย่าล้อเล่นน่า แค่กๆๆ อูยปวดหัวจัง เจ็บคอด้วยขอน้ำกินหน่อยได้ไหม"

"ส่งนางไปเรือนร้างด้านหลัง นอกจากอาหารวันละมื้อนอกนั้นตัดออกให้หมด"

มู่หรงเยียนลุกขึ้นเอ่ยก่อนจะสะบัดชายเสื้อจากไปทันทีบ่าวที่มาก่อเรื่องทุกคนรีบหนีจากเรือนเล็ก เรื่องที่วันนี้พระชายาตบหน้าท่านอ๋องต้องปิดปากให้สนิทอีกด้วย ส่วนเอมี่รู้สึกตัวแล้วเหมือนเธอจะตายจริงๆ แต่กลับทะลุมิติมาอยู่ในร่างคนอื่น ยายนี่ตบตีกับใครสักคนแล้วพากันตกลงไปในสระน้ำแล้วดันตุยเย่ อีกคนตายไหมไม่รู้ แต่หยางหมิงจูคนนี้ตายแล้วแน่ๆ ร่างนี้ร้ายกาจไม่น้อยเหมือนนางร้ายในนิยายเลย ก่อนจะรำพึงรำพัน

"ฉันทะลุมิติมาเหรอ แล้วยายมินนี่ละตอนนี้อยู่ที่ไหน เพื่อนแกมากับฉันด้วยไหมมินนี่"

เอมี่ห่วงเพื่อนสาวซึ่งก็น่าจะไม่รอดเหมือนกัน แรงระเบิดมันไม่ใช่น้อยเลย จัดงานศพแบบสบายๆแทบไม่ต้องฌาปนกิจเลยด้วยซ้ำ เฮ้อ