นักโทษยังต้องกินอิ่มก่อนตาย

หยางหมิงจูเดินไปหาเขาตรงหน้าเอ่ยเสียงเรียบ

“ที่เรือนไม่มีสิ่งใด เรือนหลังติดเชิงเขา แม้จะมีกำแพงแต่ก็กันลมไม่ได้ หม่อมฉันต้องการชุดไฟกับถ่านไม้  หรือว่าท่านอ๋องอยากจะให้หนาวตายก็บอกตรงๆ ไม่ต้องอ้อมค้อม  โตๆกันแล้วกล้าๆหน่อย แม้ว่าหม่อมฉันจะไม่มีสินเดิมติดมาสักครึ่งตำลึง  แต่ทว่าเสื้อผ้ากลับไม่ขาดแคลน  ท่านอ๋องอยากได้กระโปรงสักตัวมาสวมใส่หม่อมฉันยินดีแบ่งปันเพคะ”

“เจ้า...ส่งพระชายากลับเรือน อาฉีส่งถ่านไฟไปเรือนหลัง”

เมื่อสั่งคนของตนเรียบร้อยมู่หรงเยียนก็สะบัดแขนเสื้อจากไป แต่ทว่าบ่าวไพร่กับยิ้มเย้ยที่นางมาเองก็ไม่ได้อะไรติดมือกลับไป ส่วนหยางหมิงจูมองไปยังบ่อน้ำที่ถีบสาวใช้ลงไปยิ้มมุมปากเงียบๆ

“ชุ่ยชุ่ยกลับเถอะ”

“หม่อมฉันไร้ความสามารถไม่อาจหาข้าวสักคำให้พระนางได้”

“เด็กโง่ เมื่อไหร่กันที่เจ้าต้องมาเลี้ยงดูข้า กลับเถอะข้ามีทางหาอาหารเองน่ะ”

หย่งฉีให้คนถือถ่านและชุดไฟเดินตาม หยางหมิงจูเห็นว่าองครักษ์คนนี้ไม่ได้เป็นพวกนายว่าขี้ข้าพลอยจึงเอ่ยกับเขา

“อยากได้เกลือสักหน่อย แล้วก็มีดดีๆ สักเล่มเรือนร้างมีหัวเผือกเถามันให้ข้าพอจะย่างกินได้”

“หัวเผือกเถามันคืออะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ”

“หัวที่อยู่ในดินน่ะ ข้าอยากได้มีดมาขุดแซะดิน”

หย่งฉีพยักหน้าก่อนจะให้ลูกน้องไปเอามีดมาให้พระชายา เมื่อคนกลับไปแล้วฟ้าเริ่มเหลืองเป็นสัญญาณว่าใกล้ค่ำ หยางหมิงจูหากิ่งไม้มาเหลาจนแหลมจากนั้นก็ก่อไฟเอาไว้ ตนเองเดินไปยังลำธารที่สร้างเลียนแบบธรรมชาติ ไม่นานก็กลับมาพร้อมปลาสองตัว มีสัตว์ปีกสีขาวบินผ่านไปนางคว้าก้อนหินดีดไปหนึ่งทีก็ร่วงลงมา ก่อนจะดีดอีกทีก็ได้นกพิราบมาสองตัว

สองนายบ่าวย่างนกและปลากินอย่างเอร็ดอร่อย ส่วนจดหมายที่ผูกติดกับขานกมานั้นนางไม่สนใจโยนเข้ากองไฟทำลายหลักฐานเรียบร้อย  ขนนกก็เผาจนเกลี้ยง เกล็ดปลาหลีฮื้อ  ซึ่งเป็นของบรรณาการของมู่หรงเยี่ยนถูกกลบฝังอย่างดี มีเพียงเปลือกของเผือกป่าที่ลอกออกแล้วกองทิ้งไว้

ชุ่ยชุ่ยอิ่มแล้วถึงได้รู้ว่าพระชายาเอาปลาที่เป็นเครื่องบรรณาการของท่านอ๋องมาย่างกิน รวมถึงนกพิราบสื่อสารจวนอ๋องด้วย

“อย่าทำหน้าเหมือนคนแบกโลกไว้ทั้งโลก เจ้าไม่แสดงพิรุธ ข้าเองให้ตายก็ไม่พูดใครจะรู้”

“แต่หากปลาหายไป”

“ช่างเถอะ เขาจะรู้ก็เมื่อปลาหมดบ่อแต่หากเขาเปลี่ยนคำสั่ง ยอมให้อาหารเราสามมื้อชีวิตน้อยๆ ของสัตว์เหล่านั้นก็ยังยืนยาว ข้าไม่ใช่แค่หน้าตาดีอย่างเดียว แต่ข้ายังเป็นคนดีด้วยนะ ถึงจะปากไม่ดีก็เถอะนักโทษยังต้องกินอิ่มก่อนตาย แต่ข้าไม่ใช่นักโทษสักหน่อย”

หย่งฉีแทบจะตกต้นไม้ทันทีที่ได้ยินวาจาพระนาง  ท่านอ๋องพระองค์จะทรงรู้หรือไม่ว่าจดหมายที่รออยู่กับปลาที่แคว้นหยวนส่งมาให้อยู่ในท้องพระชายของพระองคืเรียบร้อยแล้ว  ส่วนทั้งสองคนนายบ่าวอาบน้ำนอนหลับอิ่มสบายท้อง

แต่ห้องหนังสือจวนอ๋องแทบจะไหม้  เพราะหย่งฉีรายงานสิ่งที่ถูกสั่งให้ไปจับตาดูพระชายา กินปลาที่เขาเลี้ยงอย่าทะนุถนอม จับนกพิราบสื่อสารเขามาย่างกิน ผู้หญิงน่าตายคนนี้ต้องจัดการให้เด็ดขาดเสียแล้ว