ที่บ้านไม่เคยสอนมารยาทหรือ

หยางหมิงจูที่กินอิ่มนอนหลังอยู่ๆก็ถูกปลุกขึ้นมา ร่างสูงนั่งลงก่อนจะบีบแก้มนางดึงไปมาเพื่อให้ตื่น คนตัวเล็กหงุดหงิดที่ถูกกวนตอนนอนและจำไม่ได้ว่าตัวเองทะลุมิติมาอยู่ในร่างคนอื่นจึงยกเท้าถีบเข้าเต็มแรง มู่หรงเยี่ยนถึงกับตกเตียงลงไปก้นจ้ำเบ้า  ใบหน้าหล่อเหลาแดงก่ำก่อนจะลุกขึ้นยืนเดินไปที่เตียงแล้วจับไหล่นางยกขึ้นมาให้นั่งเอ่ยเสียงเข้ม

"หยางหมิงจู เจ้ากล้ายิ่งนักวันนี้ทำเรื่องสมควรตายกี่ครั้งแล้ว"

ร่างบางหัวสั่นหัวคลอนเมื่อถูกเขย่าตัวก่อนจะงัวเงียลืมตาขึ้นมา สายตาเห็นชายหนุ่มรูปร่างหล่อเหลา สองมือยกขึ้นลูบไล้ก่อนจะเอาแขนคล้องคอ ใบหน้าหวานยื่นไปจุ๊บปากหนาได้รูปก่อนจะผละออกมามองหน้าแล้วเอ่ย

"พ่อรูปหล่อของเจ๊ วันนี้แต่คอสเพลย์หรือจ๊ะลุคนี้ขยี้ใจมาก  ว่าแต่วันนี้สวมบทท่านอ๋องหรือท่านโหวกันล่ะ หรือว่าแม่ทัพเย็นชา  ชุดก็ไฮโซปักดิ้นทองซะด้วยลงทุนมาก เหมาทั้งคืนคิดเท่าไหร่เจ๊ไม่สวยแต่รวยมากนะ อืมจุ๊บ!!"

มู่หรงเยี่ยนหน้าแดงจนเขียวเมื่อถูกสตรีน่ารังเกียจสัมผัสไปถึงสองครั้ง เขาบีบไหล่นางอย่างแรงจนหยางหมิงจูนิ่วหน้าหายจากอาการงัวเงียทันที

"โอ๊ย..เจ็บนะโว้ย อยากตายเหรอหาเรื่องเจ๊เนี่ย"

แต่เมื่อตื่นเต็มตาก็เจอสายตามัจจุราชที่จ้องมาเขม็ง  สามีของแถมของร่างเดิม  นางถึงกับตัวชาอุทานออกมา

"โอ่ว..นี่มันมู่หรงเยี่ยนสามีของแถมนี่หว่า"

"สามีของแถม? หยางหมิงจูเจ้าเพ้อเจ้ออะไร อย่ามาแกล้งเสียสติมาคุยกันให้รู้เรื่อง จดหมายลับของข้าที่เผาไปกับปลาในสระที่เลี้ยงไว้เจ้าควรมีคำตอบหรือไม่"

หยางหมิงจูเย็นวาบเสียวสันหลังทันที ไม่ใช่กลัวเขาเรื่องนกกับปลาที่จับมาย่างกิน แต่ไม่รู้ว่าตอนสะลึมสะลือเผลอพูดอะไรไปบ้าง แต่ดูท่าจะไม่มีเพราะเขาไม่ได้เอ่ยอะไรมากกว่านั้น ร่างบางผลักเขาออกแล้วนั่งขัดสมาธิยกแขนขึ้นมากอดอกเอ่ยสั้นๆ

"คำตอบคือ...หิว"

"หิว!! หิวแล้วไม่มีอย่างอื่นให้กินหรืออย่างไร"

ลำคอระหงเอียงเล็กน้อย จ้องมองเขาด้วยสายตาที่กำลังประเมินคนตรงหน้า แต่กิริยาที่กำลังกอดอกเอียงคอแล้วมองเขานั้น มู่หรงเยี่ยนหายใจติดขัดทันที เขาไม่เคยมองว่านางงดงาม นางมีแต่พฤติกรรมน่ารังเกียจ แต่เหตุใดคืนนี้นางช่างดูไร้เดียงสา กำลังจะยิ้มมุมปากก็หุบทันทีที่นางตอบกลับมา

"ก็พระองค์ไม่ให้ห้องครัวส่งอาหารแต่ไม่ได้บอกว่าห้ามหาอาหารเองนี่เพคะหม่อมฉันแค่เอาชีวิตรอด ท่านอ๋องอัตคัดหม่อมฉันเข้าใจแต่งมาสองเดือนเนื้อสักชิ้นยังไม่เคยได้กิน ท่านอ๋องเราหย่ากันเถอะ  หม่อมฉันอยากกลับไปอยู่ชนบทเหมือนเดิมอย่างน้อยก็ยังล่าไก่ป่ากระต่ายมาอิ่มท้อง"

"หย่ารึ อย่างเจ้าหย่าจากข้าไปจะทำอะไรได้อีก  ล่าไก่ป่า ล่ากระต่ายป่าคุณหนูเช่นเจ้าเคยชินกับการมีบ่าวไพร่กล้าเอ่ยวาจาอวดอ้าง"

หยางหมิงจูกระเถิบไปสุดหัวเตียงยกขามากอดเข่า  แล้วแนบแก้มลงไปเอียงคอมองเขาตาแป๋วและเอ่ยวาจาโอ้อวดทันที

"หม่อมฉันแค่ทิ้งผ้าเช็ดหน้าสักผืน นายพรานทั้งตำบลเกรงจะเอาเนื้อมาวางจนเต็มลานบ้าน  ใครใช้ให้หม่อมฉันงามล่มเมืองเพียงนี้ มีแต่คนตาถั่วที่มองไม่ออก  ว่าแต่นี่ดึกแล้วทรงรบกวนเวลานอนคนอื่นบาปนะเพคะ"

ม่หรงเยี่ยนกำมือแน่น  กล้าเอ่ยเรื่องหย่าพอทน  แต่เอ่ยถึงชายอื่นเข้าไม่ทนแน่ๆ  เขาเอ่ยเสียงเข้ม

"หย่าหรืออย่าได้หวัง ในเมื่อเจ้ากล้าปีนเตียงข้าก็ต้องยอมรับผลที่ตามมา หึ"

ร่างสูงลุกขึ้นสะบัดชายเสื้อเดินไปที่ประตู หยางหมิงจูปิดปากหาวเอ่ยตามหลัง

"กลับดีๆไม่ส่งนะเพคะ อย่าลืมปิดประตูเรือนให้ด้วยล่ะ ดึกๆลมแรงหม่อมฉันบอบบาง"

มู่หรงเยี่ยน".............."

ปัง!! เสียงปิดประตูกระแทกอย่างแรง หยางหมิงจูส่ายหน้าตะโกนกลับไป

"ที่บ้านไม่เคยสอนมารยาทหรือมือห่างเท้าห่างเช่นนี้อย่ามีลูกนะสงสารเด็ก"

คนที่ยืนอยู่ด้านนอกอยากกลับเข้าไปสั่งสอนนางให้รู้ว่าเขาเป็นใครและนางเป็นใคร แต่พอจะย้อนกลับเข้ามาองครักษ์ของเขาก็เร่งมาตามทันที"

"ท่านอ๋อง คุณหนูเฉินไม่สบาย ทางสาวใช้ของนางให้มาแจ้งพ่ะย่ะค่ะ"

"นี่ยามห้ายแล้ว ไปจวนเฉินยามวิกาลชื่อเสียงนางจะเสียหายได้  ให้ส่งหมอไปแทนก็แล้วกัน"