สบตากันครั้งแรก

หย่งฉีเกาหัวแกรกๆ ปกติหากทางนั้นมาแจ้งว่าคุณหนูเฉินโหรวโหรวไม่สบายท่านอ๋องจะไปเยี่ยมทันที แต่วันนี้กลับให้ส่งหมอไปแทน ส่วนร่างสูงเดินกลับเข้าข้างในก่อนจะเบียดคนตัวเล็กนอนหน้าตาเฉย หยางหมิงจูลุกขึ้นมามองตาขวางก่อนจะเอ่ย

"ตำหนักพระองค์ไฟไหม้หรือน้ำท่วมเพคะ  ถึงมาหารบกวนชาวบ้านเนี่ย"

"เจ้าเป็นเมียข้านอนด้วยกันไม่ได้หรือ"

"ทอดพระเนตรสิเพคะ เตียงเล็กเพียงนี้หม่อมฉันคนเดียวก็เต็มแล้ว"

"อย่าเรื่องมากที่ไม่ยอมนอนเพราะหวังว่าข้าจะทำเรื่องอื่นสินะ อย่าเพ้อฝันนักเลย"

หยางหมิงจูไม่เอ่ยต่อ นางโยนหมอนกับผ้าห่มลงไปด้านล่าง วาดเท้าคร่อมร่างเขาแล้วก้าวลงจากเตียง เอาผ้านวมผืนเก่าปูก่อนจะนอนไม่สนใจตัวก่อกวน มาได้วันเดียวต้องมาเจออะไรก็ไม่รู้

ส่วนร่างสูงลุกมาม้วนผ้านวมห่อตัวนางแล้วโยนลงบนเตียงหยางหมิงจูจะลุกเขากอดเอาไว้เอาขาพาดทับทำให้นางลุกไม่ได้แล้วนอนหลับหน้าตาเฉย

"ท่านอ๋อง  หม่อมฉันพอมีเงินเก็บ  พระองค์น่าจะต้องหาหมอนะเพคะ  ท่าทางจะประชวรหนัก"

คนตัวโตไม่ตอบกลับ  ส่วนหยางหมิงจูจำใจต้องหลับไปเพราะนางเพลียมาก ตกดึกมู่หรงเยี่ยนจึงได้ลุกออกไป เขาห่มผ้าให้นางแล้วนั่งมอง รู้สึกเหมือนนางมีเรื่องบางอย่างเบื้องลึกเบื้องหลังสกุลหยางมีอะไรซ่อนอยู่

ร่างสูงลุกออกไปเพราะหย่งฉีส่งพิราบสื่อสารกลับไปว่ายังไม่ได้รับข่าวสาร และทางนั้นก็ส่งกลับมาใหม่ มู่หรงเยี่ยนมีเรื่องงานต้องหารือ คนตัวเล็กเองหลับเป็นตาย ต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็ไม่ตื่น

กระทั่งยามเฉินชุ่ยชุ่ยมาปลุกนาง เช้านี้มีอาหารดีๆสามอย่างจากห้องครัวชุ่ยชุ่ยดีใจยิ่งนัก นางไม่รู้ว่าเมื่อคืนมู่หรงเยี่ยนมาค้างที่เรือนทรุดโทรมแห่งนี้ หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จหยางหมิงจูไม่มีอะไรทำ ต้นหลิวข้างกำแพงนั้นสูงใหญ่หากปีนขึ้นไปอาจได้เห็นนอกกำแพง

ไวเท่าความคิดเมื่อกินข้าวเสร็จนางก็เอาขนมยัดใส่แขนเสื้อพร้อมกับน้ำเต้าใส่น้ำ ด้วยชาติก่อนเวลาว่างมักจะไปปีนเขาเล่นกันเรื่องปีนต้นไม้จึงไม่ยาก หยางหมิงจูปีนมาถึงคบไม้ท่อนใหญ่ที่ยื่นออกไปนอกกำแพง ด้านล่างเป็นถนนมองทอดยาวไปเห็นร้านค้าไม่ไกลนัก ตลาดแลดูคึกคัก

นางกินขนมไปด้วยดูวิวไปด้วย ส่วนชุ่ยชุ่ยก็ใจหายใจคว่ำ ถึงก่อนจะมาอยู่เมืองหลวงคุณหนูปีนป่ายเก่งก็เถอะ แต่ยามนี้เป็นถึงพระชายา หากมีคนอย่าให้ร้ายว่าไม่สำรวมอาจถูกลงโทษอีก เพิ่งจะได้กินดีมื้อแรกเองนะเพคะฮือๆๆ

ได้ยินเสียงใบไม้เขย่าจึงหันไปดูก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งปีนต้นไม้ที่อยู่จวนข้างๆเช่นกัน นางนั่งทอดสายตาราวกับคนมีเรื่องในใจ เจียงเฟยเย่วรู้สึกเหมือนถูกจ้องก็หันกลับมามอง สายตาทั้งคู่ประสานกัน แล้วภาพความทรงจำก่อนๆก็เข้ามาต่างฝ่ายต่างจำได้ว่าทั้งคู่เป็นอริกัน เจียงเฟยเย่วไม่ทักทายนี่คงเป็นยายหยางหมิงจูจอมตอแหลระดับตำนาน

ส่วนหยางหมิงจูก็ไม่ทักนี่คงเป็นเจียงเฟยเย่วตาถั่วที่แอบชอบไอ้อ๋องเฮงซวยนั่นทั้งคู่สะบัดหน้าใส่กันและต่างคนต่างหันหลัง แต่บางอย่างที่รู้สึกแปลกคือๆทำไมเหมือนคุ้นเคยกับอีกฝ่ายอย่างบอกไม่ถูก คงอาจจะเป็นเพราะตั้งแต่แต่งงานมาสองเดือนนี้ทะเลาะกันทุกครั้งที่เจอหน้ากระมังได้แต่คิดในใจ

"ทำไมรู้สึกคุ้นเคยกับนางชาเขียวหยางหมิงจูจอมตอแหลนั่นแปลกๆวะ/ทำไมรู้สึกคุ้นเคยกับนางชาเขียวเจียงเฟยเย่วอะไรนั่นแปลกๆ วะ"

จากนั้นก็ต่างคนต่างนั่งดูวิวไม่สนใจอีกฝ่ายจนกระทั่งหายเซ็งก็ปีนกลับลงมา