ตอนที่ 2: สัญญาผลประโยชน์บนคมดาบ

สายลมยามเช้าพัดเอากลิ่นไอหมอกเย็นชื้นเข้ามาทางหน้าต่างไม้ฉลุลายของเรือนพักชานเมือง ไป๋ลี่อินจ้องมองม้วนราชโองการสีเหลืองทองบนโต๊ะไม้เนื้อดีด้วยสายตาเยียบเย็น รอยตราประทับสีแดงสดขององค์ฮ่องเต้เปรียบเสมือนตรวนเหล็กที่ตีตราจองชีวิตนางไว้เรียบร้อยแล้ว

"ฉินมู่หยวน..." นามนี้หลุดออกจากริมฝีปากบางเบาๆ ดุจเสียงคำรามในลำคอ นางรู้ดีว่าฉินอ๋องผู้นี้สืบหาเบื้องหลังของนางเจอได้เร็วเพียงใด การที่เขายื่นมือเข้าไปแทรกแซงและขอพระราชทานสมรสจากฮ่องเต้ ไม่ใช่เพราะเสน่หาในตัวหญิงสาวปริศนาในค่ำคืนนั้น หากแต่เป็นเพราะเขามองเห็น "ประโยชน์" ในตัวนาง และต้องการตีกรอบให้นางเคลื่อนไหวอยู่ใต้ร่มเงาของเขา

ทว่า ก่อนที่นางจะได้ทันวางแผนตั้งรับหรือหาทางหลบหนี เสียงฝีเท้าหนักแน่น ทรงพลัง และเงียบเชียบดุจพยัคฆ์ล่าเหยื่อก็ดังขึ้นบริเวณลานบ้านด้านนอก ประสาทสัมผัสอันเฉียบคมของลี่อินตื่นตัวในทันที มือเรียวหยิบมีดสั้นสลักลายงูตระกูลไป๋ขึ้นซ่อนไว้ใต้แขนเสื้อกว้างอย่างรวดเร็ว

ประตูห้องถูกดันเปิดออกช้าๆ โดยไม่มีเสียงขัดขืน บุรุษในชุดคลุมยาวสีม่วงเข้มปักดิ้นเงินก้าวเข้ามาอย่างสง่างาม เงาร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงอาทิตย์ยามเช้าที่ส่องเข้ามาทางประตูจนมืดมิด ใบหน้าคมคายราวสลักจากหยกหิมะยังคงเรียบตึง ไร้ความรู้สึก แต่สายตาคู่คมกริบนั้นกลับพุ่งตรงมาจับจ้องร่างของลี่อินอย่างไม่คลาดสายตา

"ยินดีด้วย แม่นางไป๋... หรือข้าควรจะเรียกว่า 'มือสังหารเงาจันทร์' ดีเล่า?" สุ้มเสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็นเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก

"ท่านอ๋องทรงมีพระเมตตาเสด็จมาถึงเรือนซบเซาของหม่อมฉันด้วยตนเอง ยินดีรับใช้อย่างยิ่งเพคะ" ลี่อินย่อกายย่อเข่าลงคารวะอย่างนอบน้อมตามธรรมเนียม แต่ดวงตาคู่สวยกลับจ้องสบตากับเขาโดยไม่มีร่องรอยแห่งความเกรงกลัว "เพียงแต่หม่อมฉันไม่เข้าใจ เหตุใดท่านอ๋องถึงต้องใช้ม้วนกระดาษแผ่นเดียวมาผูกมัดชีวิตของหม่อมฉันไว้เช่นนี้?"

ฉินมู่หยวนเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้านาง ระยะห่างเพียงสองก้าวทำให้ลี่อินได้กลิ่นหอมสะอาดของไม้กฤษณาผสมกลิ่นไอเย็นของพลังภายในอันมหาศาลจากกายเขา เขาปรายตามองม้วนราชโองการบนโต๊ะ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ตระกูลไป๋ถูกใส่ร้ายเมื่อสิบปีก่อนว่าเป็นกบฏ บิดาของเจ้าต้องอาญาประหารทั้งตระกูล มีเพียงเจ้าที่รอดชีวิตมาได้และสั่งสมกำลังในยุทธภพเพื่อรอวันแก้แค้น... ส่วนข้า ฉินมู่หยวน ต้องการลากตัวขุนนางชั่วที่คอรัปชันและขายชาติให้แคว้น敵มาลงโทษ ซึ่งคนกลุ่มนั้นก็คือกลุ่มเดียวกับที่ฆ่าบิดาเจ้า"

ลี่อินนิ่งเงียบ ดวงตาสั่นระริกเล็กน้อยเมื่อความลับในอดีตถูกขุดขึ้นมาพูดอย่างตรงไปตรงมา "ท่านรู้..."

"ข้ารู้มากกว่าที่คุณคิด ไป๋ลี่อิน" ฉินมู่หยวนเอ่ยต่อ "เจ้ามีฝีมือแพทย์และวิทยายุทธ์ที่ไม่ธรรมดา ส่วนข้ามีอำนาจทหารและสิทธิ์ในการเข้าถึงคลังเอกสารลับของราชสำนัก หากเราสองคนจับมือกัน เจ้าจะได้ล้างมลทินให้ตระกูล และข้าจะได้กำจัดเสี้ยนหนามแผ่นดิน"

"แล้วถ้าหม่อมฉันปฏิเสธเล่า?" ลี่อินเชิดหน้าขึ้นถาม ถือดีในศักดิ์ศรี

"การปฏิเสธราชโองการคือโทษประหารชีวิตสามชั่วโคตร" ฉินมู่หยวนโน้มตัวลงมาใกล้ ใบหน้าคมคายห่างจากนางเพียงคั่วฝ่ามือ "และที่สำคัญ... หากเจ้าไม่มีข้าเป็นเกราะบังหน้า เจ้าคิดหรือว่ามือสังหารคนเดียวจะล้มตระกูลชิวที่มีองค์ชายรองหนุนหลังอยู่ได้? อย่าประเมินศัตรูต่ำไป ไป๋ลี่อิน"

ลี่อินกัดฟันแน่น นางรู้ดีว่าคำพูดของเขาคือความจริงทุกประการ ตระกูลชิวทรงอิทธิพลมากเกินกว่าที่นางจะจัดการตามลำพัง การมี "ฉินอ๋อง" เป็นพันธมิตร ย่อมทำให้การแก้แค้นของนางมีโอกาสสำเร็จสูงขึ้นมหาศาล

"ข้อตกลงคืออะไรเพคะ?" นางถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดเดี่ยว

"แต่งงานกับข้าอย่างเป็นทางการ เข้ามาอยู่ในจวนฉินอ๋องในฐานะ 'พระชายา' เราจะแกล้งทำเป็นสามีภรรยาที่รักใคร่ต่อหน้าผู้คน เพื่อตบตาพวกสายสืบขององค์ชายรองและตระกูลชิว... เมื่อภารกิจล้างแค้นและกวาดล้างกบฏเสร็จสิ้น ข้าจะมอบหนังสือหย่าพร้อมอิสรภาพให้เจ้าทันที"

"รวมถึงล้างมลทินให้ตระกูลไป๋ของหม่อมฉันด้วย" ลี่อินเสริมเงื่อนไข

"ตกลง" ฉินมู่หยวนตอบรับโดยไม่ลังเล ยื่นมือขวาออกมาตรงหน้านาง "สัญญาผลประโยชน์บนคมดาบนี้... เจ้าจะรับหรือไม่?"

ลี่อินมองมือใหญ่ที่แฝงไปด้วยรอยแผลเป็นจากการสู้รบ นางสูดหายใจเข้าลึก ยื่นมือเรียวเล็กของตนเองไปวางทับบนฝ่ามือหนาอันอุ่นร้อนของเขา แรงบีบเบาๆ จากฉินอ๋องเปรียบเสมือนการลงนามในพันธสัญญาที่จะเปลี่ยนแปลงชีวิตของนางไปตลอดกาล

ทว่า ยังไม่ทันที่สัญญาจะถูกเอื้อนเอ่ยจบลง ประสาทสัมผัสของทั้งสองคนก็รับรู้ถึงการเคลื่อนไหวอันรวดเร็วและเงียบเชียบภายนอกเรือน!

ฟึบ! ฟึบ! ฟึบ!

เสียงลูกธนูหัวเหล็กนับสิบดอกพุ่งแหวกอากาศผ่านหน้าต่างไม้เข้ามาในห้องด้วยความรวดเร็วดุจสายฟ้าแลบ!

"ระวัง!"

ฉินมู่หยวนตวาดเสียงต่ำ คว้าเอวคอดกิ่วของลี่อินรั้งเข้าหาตัวแล้วสะบัดชายเสื้อคลุมปัดป้องลูกธนูทั้งหมดให้ร่วงหล่นลงพื้นอย่างงดงาม แรงเหวี่ยงทำให้ร่างของทั้งสองหมุนคว้างไปปะทะกับผนังห้อง ลี่อินตกอยู่ในอ้อมกอดอันแข็งแกร่งของฉินอ๋อง ลมหายใจของเขา รดรินอยู่ตรงหน้าผากของนาง

"พวกมันมาเร็วเกินไป" ลี่อินขมวดคิ้ว มือสุกซ่อนมีดสั้นเตรียมพร้อม

"ไม่ใช่สายสืบธรรมดา... แต่เป็น 'หน่วยฆาตกรดาวดำ' ของตระกูลชิว" ฉินมู่หยวนตอบ เสียงของเขาไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงความเหี้ยมเกี้ยมที่ฉายชัดในดวงตา "ถือเสียว่านี่เป็นภารกิจแรกที่เราจะได้ทดสอบฝีมือกันและกัน"

เหล่านักฆ่าในชุดดำสวมหน้ากากเหล็กต่างพุ่งแหวกประตูและหน้าต่างเข้ามาในห้องพร้อมกันนับสิบคน คมดาบเปล่งประกายเย็นเยียบสะท้อนแสงแดด ลี่อินไม่รอช้า นางผลักอกฉินมู่หยวนออกเบาๆ ก่อนจะสลัดกายพลิ้วดุจผีเสื้อกลางพายุหมุน มีดสั้นในมือของนางตวัดผ่านลำคอของนักฆ่าคนแรกอย่างแม่นยำและไร้เสียง!

ฉึบ!

เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดรดกำแพง แต่นางไม่หยุดแค่นั้น ปลายเท้าแทงเข้าที่จุดสำคัญของศัตรูอีกคน พร้อมกับตวัดซองผงพิษกระจายใส่หน้านักฆ่าสามคนที่พุ่งเข้ามาทางซ้าย เสียงร้องกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นเมื่อพิษกัดกร่อนผิวหนังของพวกมันจนพุพอง

ขณะเดียวกัน ฉินมู่หยวนก็แสดงฝีมือระดับยอดขุนศึก ดาบยาวที่เขาชักออกจากเอวตวัดเป็นวงกลม สร้างปราณดาบอันทรงพลังตัดผ่านร่างของนักฆ่าสี่คนจนขาดสะบั้นในกระบวนท่าเดียว! ความเด็ดขาดและความรวดเร็วของเขาสอดประสานกับการโจมตีอันเงียบเชียบและแม่นยำของลี่อินได้อย่างน่าเหลือเชื่อ ทั้งสองไม่เคยฝึกซ้อมร่วมกันมาก่อน แต่กลับสามารถคุ้มกันหลังให้กันและกันได้อย่างเพียบพร้อม ไร้ซึ่งช่องโหว่ใดๆ

เพียงไม่ถึงครึ่งก้านธูป ร่างของนักฆ่าทั้งสิบสองคนก็นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นเรือน ไม่มีใครรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว

ลี่อินยืนหอบหายใจเบาๆ ตรวจเช็คคราบเลือดบนเสื้อผ้าของตนเอง ก่อนจะหันไปมองฉินมู่หยวนที่กำลังใช้ผ้าเช็ดคราบเลือดออกจากใบดาบอย่างสงบนิ่ง ไม่มีแม้แต่หยดเลือดเดียวที่กระเด็นมาแปดป่วนชุดคลุมสีม่วงอันหรูหราของเขา

"ฝีมือการฆ่าคนของเจ้า... งดงามและเด็ดขาดมาก" ฉินมู่หยวนเอ่ยชม น้ำเสียงราบเรียบแต่ดวงตากลับฉายแววพึงใจ

"ท่านอ๋องก็เช่นกัน... ปราณดาบไร้ลักษณ์ของท่าน ช่างเหี้ยมโหดสมคำลือ" ลี่อินตอบกลับ ยักคิ้วเล็กน้อย "ดูเหมือนว่าตระกูลชิวจะรู้ตัวแล้วว่าหม่อมฉันยังไม่ตาย และกำลังจะกลายเป็นพิษร้ายสำหรับพวกมัน"

"ดังนั้น งานแต่งงานของเราจึงต้องจัดขึ้นให้เร็วที่สุด" ฉินมู่หยวนเก็บบรรจุลงฝัก "อีกสามวันข้างหน้า ข้าจะส่งขบวนรถม้าและสินสอดมารับเจ้าเข้าจวน... เตรียมตัวให้พร้อม พระชายาฉิน"

เขาทิ้งท้ายไว้ด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ ก่อนจะพลิ้วกายหายออกไปทางหน้าต่างอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ลี่อินยืนมองตามหลังไปด้วยหัวใจที่เต้นรัวด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความหวาดหวั่นต่ออนาคต และความตื่นเต้นกับสงครามที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น