3

“แอ๊ะ!” ยกมือป้อม ๆอ้วน ๆไปหาหมอหนุ่มพร้อมส่งเสียงูดคุยอ้อแอ้ตามประสาเด็กสี่เดือนที่ยังไร้เดียงสาเหมือนผ้าสีขาวที่ยังไม่ถูกแต้มสี

“แกอยากให้คุณอุ้มน่ะค่ะ”

“ไม่อุ้ม” แทบไม่ต้องเสียเวลาคิด ภัควรรธน์ก็ปฏิเสธทันควัน เขาเป็นหมอก็จริง แต่ไม่ใช่หมอเด็กและไม่ใช่คุณหมอที่รักเด็กด้วย ยิ่งงอแงร้องไห้ง่ายแบบนี้ ไม่เอาด้วยหรอก

“แอ๊ะ!”

ส่งเสียงเรียกร้องความสนใจอีกครั้งพร้อมกับพยายามขืนตัวขึ้นมานั่งจนฟ้ากระจ่างต้องจับเปลี่ยนให้มานั่งอยู่บนแขนข้างซ้าย

“แอ๊ะ!”

“ช่วยอุ้มแกหน่อยได้ไหมคะ ฉันจะไปหยิบ

แพมเพิสมาเปลี่ยนให้ลูก” ร้องขอความช่วยเหลือจากเขาอย่างกล้า ๆกลัว ๆอีกครั้ง ฟ้ากระจ่างเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมลูกสาวถึงได้ถูกชะตากับคนขี้หงุดหงิดและปากร้ายอย่างเขาได้ ทั้งที่ตอนที่อยู่ที่ห้องเช่า มีแต่คนอยากอุ้ม อยากเอาไปช่วยเลี้ยง แต่ลูกก็ไม่ยอมให้ใครอุ้มสักคน

“สร้างปัญหาจริง ๆ” ตำหนิเสียงเครียดพลางย่นหัวคิ้วมองเด็กน้อยอย่างไม่เป็นมิตร แต่กระนั้นก็ยอมยื่นมือไปรับมาอุ้มไว้แนบอก “อย่าขย่มตัวสิ หนักนะรู้ไหม”

ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ เด็กหญิงฟ้าประทานขย่มตัวแรงขึ้นขัดใจคนอุ้มจนต้องระบายลมหายใจออกมานับครั้งไม่ถ้วน

ยายเด็กนี่!

ฟ้ากระจ่างเปิดกระเป๋าค้นหาผ้าอ้อมสำเร็จรูป ใบหน้าของหญิงสาวคล้ายกับว่ามีเรื่องวิตกกังวล

แพมเพิสก็จะหมด นมก็จะหมด เงินก็เหลือติดตัวไม่ถึงพัน

“เปลี่ยนแพมเพิสก่อนนะคะคนเก่ง”

ยื่นมือหมายจะไปอุ้มลูกสาวมาจากหมอหนุ่ม แต่เด็กน้อยกับเบี่ยงตัวหลบแล้วขืนตัวโน้มไปข้างหลังจนแนบไปกับแผงอกของคนอุ้ม

“สกายมาหาแม่ค่ะ” จับที่สีข้างทั้งสองข้างของลูกสาว กำลังจะยกอุ้มพลันเสียงร้องไห้จ้าก็ดังขึ้นอีกครั้ง “เอาไงดีคะ”

ช้อนตาขึ้นขอความเห็นจากเขา ในขณะที่สองหนุ่มสาวกำลังปรึกษาหารือกันผ่านสายตา เด็กน้อยก็ยังแหกปากร้องอย่างคงที่ สองมือที่เหมือนแง่งขิงก็ขยุ้มเนกไทของคนอุ้มไว้แน่น

“สกายไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเลยค่ะ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมแกถึงร้อง” พยายามอธิบายเหตุผลให้หมอหนุ่มฟังเผื่อว่าบางทีจะทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นบ้าง ยิ่งเห็นเขาทำหน้าบึ้งตึง ฟ้ากระจ่างก็ยิ่งรู้สึกร้อน ๆหนาว ๆ

“ถ้าอยากให้อุ้มก็หยุดร้อง”

ไม่คิดไม่ฝันว่ายายเด็กหน้าซาลาเปาจะค่อย ๆลดระดับเสียงลงจนเหลือไว้เพียงเสียงสะอื้น สรุปว่ายายเด็กนี่คิดว่าเขาเป็นพ่ออย่างนั้นเหรอ

จะบ้าตาย!

“ยังไม่เปลี่ยนก็ได้ค่ะ ยังไม่เต็มมากเท่าไหร่”

เมื่อเห็นว่าลูกสาวและคนอุ้มไม่อยู่ในอารมณ์ที่พร้อมจะให้เปลี่ยนผ้าอ้อมสำเร็จรูปชิ้นใหม่

ฟ้ากระจ่างก็พูดขึ้นพร้อมกับสอดมือเข้าไปจับที่ตูดของลูกน้อย

ฉี่เต็มแล้วแหละ แต่เดี๋ยวค่อยออกไปเปลี่ยนข้างนอกน่าจะดีกว่า

“ฉี่ชื้นออกมาถึงแขนขนาดนี้ ไม่เปลี่ยนได้ยังไง เดี๋ยวก็ผื่นขึ้นหรอก” บ่นอย่างหงุดหงิดพลางอุ้มยายเด็กเจ้าปัญหาให้อยู่ในท่านอนราบไปบนแขนแนบกับอก “เปลี่ยนท่านี้ได้ไหม ?”

“ได้ค่ะ” โพล่งตอบแล้วรีบแกะผ้าอ้อมสำเร็จรูปออกจากก้นของลูกสาว ดึงทิชชูเปียกออกมาเช็ดตูดเล็ก ก่อนจะสวมชิ้นใหม่ให้

“ถังขยะอยู่หลังโต๊ะ”

ฟ้ากระจ่างเดินอ้อมไปหลังโต๊ะทำงานของหมอหนุ่มแล้วทิ้งผ้าอ้อมสำเร็จรูปลงในถังขยะ พอหันหน้ามาก็เห็นว่าตอนนี้ยายลูกหมูกำลังยื่นมือไปเล่นอยู่กับใบหน้าของหมอหนุ่ม

“อย่าจับหน้า” เอ่ยสั่งเสียงดุพร้อมเบี่ยงใบหน้าหลบมือเล็กป้อมที่แสนซุกซน

ยิ่งภัควรรธน์เบี่ยงหน้าหนีเพราะความรำคาญ เด็กหญิงก็ยิ่งตามติด พอจับหน้าไม่ได้ก็เปลี่ยนมาจับที่คอแทน

พอไม่รู้ว่าจะหาวิธีไหนมาหยุดความซนของของคนที่อยู่ในอ้อมอก หมอหนุ่มก็เปลี่ยนท่าอุ้มด้วยการจับเด็กน้อยให้อยู่ในท่านั่งโดยให้หันหน้าออกไปจากตัว ขย่มอีกล่ะ

ทำไมเด็กถึงได้ชอบขย่มตัวนักนะ!