บทที่ 1.7

“อายุยังน้อย ครั้งนี้ไม่ผ่าน ครั้งหน้าก็ยังมีโอกาส”

“แต่ว่า...” เขาดูหนักใจอยู่บ้าง

“เพราะเจ้าเป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของท่านพ่อสินะ”

เขาพยักหน้า “ข้าเพียงกังวลว่าจะทำให้ทุกคนผิดหวัง”

“แล้วตัวเจ้าเล่า” นางถามเขา เซี่ยซีเหวินมองด้วยสายตางุนงง ดังนั้นหญิงสาวจึงขยายความ “ตัวเจ้าอยากสอบผ่านแล้วเข้ารับตำแหน่งในราชสำนัก หรือว่าเจ้าอยากสอบผ่านเพียงเพราะความคาดหวังของใครหลายๆ คน”

เขาเลิกคิ้วมองนางด้วยท่าทีตกตะลึง ทว่าต่อมากลับขมวดคิ้วด้วยท่าทีสับสน ลังเล ไม่แน่ใจ

เซี่ยอันเหยาเดาได้ทันทีว่าน้องชายของตนพยายามเพียงเพราะความคาดหวังจากคนรอบข้าง “กลับไปนอนกันเถิด พรุ่งนี้พวกเราออกไปเดินเที่ยวในตลาดกัน ผ่อนคลาย กว่าจะประกาศผลก็อีกสองวัน มิสู้ทำใจให้สบาย สิ่งใดจะเกิดพวกเราล้วนไม่อาจแก้ไข ครั้งนี้ไม่ผ่านครั้งหน้าพยายามใหม่”

เซี่ยซีเหวินมองนางจากนั้นพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ขอรับพี่รอง ขอบคุณท่านมาก พรุ่งนี้ข้าจะไปรอท่านที่หน้าประตู ตอนนี้ข้าส่งท่านกลับเรือน”

“อืม”

รุ่งเช้าสองพี่น้องขออนุญาตมารดาออกไปเดินเล่นในตลาด รถม้าจวนราชครูแล่นออกจากจวนช้าๆ เพื่อให้คนด้านในได้มองสองฟากฝั่งถนน บัณฑิตมากมาย ผู้คนสัญจรไปมาคลาคล่ำครึกครื้น

เซี่ยซีเหวินผ่อนคลายมากกว่าทุกครั้ง เขาเดินดูของ ซื้อของกินเล่น จากนั้นก็พบสหายซึ่งรู้จักกันในสนามสอบ เด็กหนุ่มมองนางด้วยสายตาเป็นประกาย หญิงสาวยิ้ม “อยากไปเที่ยวเล่นกับสหาย?”

“ขอรับ ได้หรือไม่ขอรับพี่รอง”

“ไปสิ เจ้าเป็นคนรู้ความ สิ่งใดควรสิ่งใดไม่ควรย่อมสามารถแยกแยะ ไปเล่นสนุกกับสหายอีกสักชั่วยามข้าจะไปรอเจ้าที่...” นางมองไปรอบๆ บนถนนมีเพียงหอบุปผาเหมันต์ที่โดดเด่นที่สุด “ที่นั่น หอบุปผาเหมันต์”

หอบุปผาเหมันต์เลื่องชื่อด้วยอาหารเลิศรส อีกทั้งมีคหบดีที่มีชื่อเสียงเป็นเจ้าของ การคุ้มกันแน่นหนาทั้งยังไม่เคยมีเรื่องเสียหายหรือข่าวลือใด เซี่ยซีเหวินพยักหน้า “ได้ขอรับ” แล้วเขาก็วิ่งเข้าไปหาสหายของตน

เซี่ยอันเหยาหันไปมองเสี่ยวจิ่งสาวใช้ กับเสี่ยวถูคนคุ้มกัน “พวกเราไปหาของอร่อยกินระหว่างรอก็แล้วกัน” นางมองเสี่ยวจิ่งอีกฝ่ายดึงถุงเงินออกมา

“ฮูหยินให้เงินมาเยอะเลยเจ้าค่ะ” เสี่ยวจิ่งยิ้มกว้าง

“เช่นนั้นมัวรออะไร” ได้กินของอร่อยในหอที่มีชื่อเสียงและยังหรูหราเช่นนี้นับเป็นโอกาสที่หาได้ยาก หญิงสาวจึงเดินผ่านมุมถนนหวังเข้าไปในหอบุปผาเหมันต์

ทว่า...ถนนเส้นเล็กๆ ที่ตัดผ่านถนนสายหลัก กลับมีผู้คนมากมายจับจองที่นั่งบนพื้น เซี่ยอันเหยามองเห็นบุรุษผู้หนึ่งที่เพิ่งนั่งลง เสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาเพียงเห็นก็รู้ว่าเป็นคนมีความรู้ “เสี่ยวจิ่ง”

“เจ้าคะคุณหนู”

“แบ่งเงินในถุงมาครึ่งหนึ่ง” ยิ่งเห็นอีกฝ่ายคว้าตำราในมือมาเปิดดู นางก็ยิ่งรู้สึกว่าคนผู้นี้ไม่เลว แม้การสอบเสร็จสิ้นเขากลับยังคงอ่านตำราอยู่ เห็นชัดว่าเป็นคนใฝ่รู้ ทั้งๆ ที่ผู้อื่นนอนหลับพักผ่อนหลังการสอบ ผู้ใดเล่าจะยังอ่านตำราเพราะการสอบเสร็จสิ้นนับว่าหายากจริงๆ

ชุดที่เขาสวมเป็นชุดเรียบง่ายที่เหล่าบัณฑิตชอบสวม สีน้ำเงินเข้มไร้ลายปัก ผมยาวเกล้ารวบขึ้นสูงครอบด้วยกวานทรงต่ำที่ทำจากผ้า รูปร่างสูงใหญ่แต่ก็ดูผอมซูบเล็กน้อยคล้ายคนพักผ่อนน้อย

เสี้ยวหน้าด้านข้างที่เห็นนับว่าเป็นคนหน้าตาหล่อเหลา อายุไม่น่าจะเกิน...ยี่สิบห้า??

นางก้าวเดินตรงเข้าไปหาเขาก้มลงมองพื้นบนถนนที่เขานั่ง มีการปูฟางแห้งๆ ยกพื้นขึ้นสูงจากนั้นปูด้วยนวมบางๆ “คุณชายท่านนี้...”

เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองนาง เซี่ยอันเหยาถึงขั้นตกตะลึงสูดหายใจพยายามตั้งสติ

...สวรรค์เหตุใดเขาถึงได้เหมือนดาราชายคนนั้นนักนะ คนที่แสดงซีรีย์ชายรักชายที่เคยชอบคนนั้น!!! ทั้งหล่อเหลาทั้งดูดี คิ้วเข้มจมูกโด่งแนวกรามคมกริบ ผิวพรรณก็ดี้ดี!!!

“คุณหนูท่านนี้??” เขาส่งเสียงถาม

เซี่ยอันเหยาถอนหายใจลอบสบถกับตัวเองที่เผลอจ้องเขา “ข้า...ข้าอยากถามท่าน ท่านเองก็รอผลการสอบอยู่กระมัง มาเมืองหลวงเพื่อเข้าสอบใช่หรือไม่”

เขากะพริบตามองนางจากนั้นมองไปรอบๆ “ก็...มิผิด”

“แล้วเหตุใดมาอยู่ที่นี่” นางถาม

“ข้า...”

“ห่างออกไปมีโรงเตี้ยมท่านเอานี่ไป ถือว่าข้าช่วยค่าเข้าพักให้ท่าน ท่านดูแล้วเป็นคนมีความรู้น่าจะสอบผ่านได้ไม่ยาก ไปหาที่พักที่ดีกว่านี้เถิด หรืออย่างน้อยก็หาอะไรกินให้อิ่มท้อง”