บทที่ 1.2

ซือถูอันอันหมุนตัวเดินตามสาวใช้ออกมา วันนี้นางแต่งชุดเหมือนเสี่ยวจิ่งแต่เพราะหน้าตาผิวพรรณ ดูอย่างไรผู้คนก็มองออกว่านางมิใช่สาวใช้ หากแต่เป็นคุณหนูผู้รักสนุกอยากมาดูชมความครึกครื้นเท่านั้น

“คุณหนูนายท่านใกล้จะกลับมาแล้วขอรับ พวกเรารีบกลับจวนกันเถิด” เด็กรับใช้ที่มาตามนางมีสีหน้าเป็นกังวล

“ก็ได้...” นางจำใจเดินไปขึ้นรถม้าด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ เงยหน้าขึ้นมองป้ายที่แขวนบนรถม้าก็ถอนหายใจออกมาคราหนึ่ง

‘จวนราชครูเซี่ย’

ใช่แล้ว...อัครมหาเสนาบดีเซี่ยที่อยู่ๆ ถูกปลด จากนั้นถูกยัดเยียดฐานะราชครูในวันนั้น ก็คือบิดาของหญิงสาวในวันนี้นั่นเอง!!!

ซือถูอันอัน...ความจริงมิใช่เซี่ยอันเหยา บุตรสาวคนรองของเซี่ยจิ่งหวน ทว่าในคืนนั้นที่ถูกส่งตัวเข้าโรงพยาบาลหลังจากแผ่นดินไหวครั้งใหญ่ ตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าวิญญาณเข้ามาอยู่ในร่างของคุณหนูผู้นี้เสียแล้ว

สามเดือนที่นอนรักษาตัวอยู่บนเตียง ในที่สุดหญิงสาวก็ได้ออกมาข้างนอกเพื่อเปิดหูเปิดตา ทว่าข้ออ้างเรื่องความจำเสื่อมใช้ได้ก็จริงแต่ก็เพียงชั่วคราว หากอยากอยู่ที่นี่อย่างแคล้วคลาดปลอดภัย ก็มีเพียงต้องรู้เขารู้เรา ล่วงรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้น จากนั้นก็อยู่ที่นี่ในฐานะเซี่ยอันเหยาต่อไป

ฟังว่า...เซี่ยอันเหยาเป็นคุณหนูที่นิสัยเก็บเนื้อเก็บตัว ขี้อาย ไม่ค่อยกล้าออกจากจวน หลังพี่สาวถูกเรียกตัวเข้าวังหลวงเพื่อเตรียมตัวเข้ารับคัดเลือกชายารัชทายาท เซี่ยอันเหยาก็ล้มป่วยไม่ได้ออกไปไหนอีก ทำให้เกิดข่าวลือแปลกๆ ขึ้น

หนึ่งคือ...นางอิจฉาพี่สาวที่จะได้เป็นชายารัชทายาท ดังนั้นจึงทำร้ายตัวเองเพื่อเรียกร้องความสนใจจากบิดา

สองคือ...ตระกูลเซี่ยเกิดความขัดแย้งขึ้น คนตระกูลเซี่ยอยากส่งเซี่ยอันเหยาเข้าวังหลวงแทนพี่สาว เพราะเซี่ยอันเหยานับเป็นโฉมสะคราญที่หาตัวได้ยาก อีกทั้งยังมีชะตาจื่อเว่ย ตั้งแต่กำเนิด

ถึงอย่างนั้น...ความจริงมีเพียงหนึ่ง ในจวนตระกูลเซี่ยมีเพียงไม่กี่คนที่ล่วงรู้ว่านางถูกวางยาพิษ!!!

อีกทั้งคนที่วางยาพิษก็เป็นคนที่ทุกคนไว้ใจ ...เป็นคนที่เซี่ยอันเหยาไว้ใจที่สุด

ทันทีที่กลับไปถึงเรือน สาวใช้ก็รีบวิ่งเข้ามา “คุณหนูรองในที่สุดท่านก็กลับมา ฮูหยิน...”

“เหยาเหยาเจ้าช่างใจกล้านักนะ ถึงกับกล้าหนีออกไปนอกจวน!!” ใช่แล้ว...เซี่ยฮูหยินมารดาของนางนั่นเอง

“ท่านแม่” นางเข้าไปออดอ้อนอีกฝ่าย รู้ดีว่ามารดาแพ้ท่าทางเช่นนี้ของนางที่สุด ไม่ว่าจะโกรธเพียงใดก็มีเพียงแต่จะใจอ่อน

“ข้าอุดอู้อยู่ในจวนมานานเพียงอยากออกไปเที่ยวเล่น อีกอย่างข้าไปกับสาวใช้กับคนคุ้มกัน ไม่มีอะไรเกิดขึ้นแน่นอน ยังซื้อขนมมาฝากท่านด้วยนะเจ้าคะ”

มารดาของนางถอนหายใจ ในดวงตาแฝงประกายของความรู้สึกผิด ทั้งนี้ก็เพราะเรื่องที่นางต้องอุดอู้อยู่แต่ในเรือนมากกว่าสามเดือน ก็เป็นเพราะถูกวางยาพิษครั้งนั้น เซี่ยฮูหยินดูเหมือนจะกล่าวโทษตัวเองเสมอ

“ท่านแม่ ท่านอย่าโกรธอีกเลย วันหลังข้าจะออกไปต้องขออนุญาตท่านแน่นอน หรือไม่ท่านเป็นคนพาข้าออกไปเที่ยว พวกเราไปไหว้พระที่อารามด้วยกัน ดีหรือไม่เจ้าคะ”

นางเพิ่งพูดจบก็มีเสียงฝีเท้าเดินเข้าประตูเรือน บิดาเพิ่งกลับจากวังหลวงจึงเดินเข้ามาหา ทว่ามารดากลับสีหน้าเปลี่ยนไปทันที จากที่กำลังจะอารมณ์ดีที่บุตรสาวคนรองชวนออกไปเที่ยว บัดนี้กลับบึ้งตึงโกรธขึ้ง

“เอาไว้ถึงเวลาแม่ค่อยบอกเจ้า กลับมาปลอดภัยก็ดีแล้ว แม่มาดูให้มั่นใจว่าเจ้าปลอดภัยดี ต้องกลับเรือนแล้ว” แล้วมารดาก็เดินเลี่ยงไปอีกทางไม่แม้แต่จะมองไปยังผู้เป็นสามี

เซี่ยอันเหยามองตามมารดา จากนั้นมองไปที่บิดาซึ่งมองตามแผ่นหลังเย็นชาของผู้เป็นฮูหยิน สีหน้าของเขาบอกชัดถึงความอึดอัดรู้สึกผิด

หญิงสาวยืนรอจนบิดาเข้ามาจนใกล้ ยอบกายให้เขา “ท่านพ่อ”

เขายิ้มให้นางทว่ารอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตา “ได้ยินมาว่าเจ้าแอบออกไปเที่ยวไปบอกผู้ใด พ่อมาดูว่าเจ้ากลับมาแล้วหรือยัง”

“ลูกไปกับสาวใช้และคนคุ้มกันเจ้าคะ ไปฟังนิทานที่ตลาด เดินเล่นไม่นานก็กลับเพราะเกรงว่าท่านแม่จะนอนกลางวันตื่นแล้วเป็นห่วง”

บิดามองนางคล้ายอยากกล่าวอะไร ทว่าจนแล้วจนรอดก็ไม่ได้พูด “ไม่มีอะไรก็กลับห้องไปพักผ่อนเถิด พ่อก็จะกลับเรือนแล้ว”

นางรับคำจากนั้นจึงหมุนตัวเดินกลับเข้าห้อง ทว่าตอนกำลังจะปิดประตู เซี่ยอันเหยามองแผ่นหลังเดียวดายของบิดา จากนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจเพราะ...กรรมใดใครก่อ