ตอนที่3 เกลี้ยกล่อมพี่ชาย

เสิ่นจื่อเหิงฟังแล้วก็ไม่ได้พูดอะไร ผ่านไปไม่นานนักเมื่อแม่นมหลี่จัดการสั่งสอนเสี่ยวอี้เสร็จเรียบร้อยแล้วก็กลับเข้ามาในห้องโถง เธอรายงานเรื่องทั้งหมดที่เสี่ยวอี้เคยทำตลอดเวลาที่ผ่านมา "เวลาทำงานเสี่ยวอี้จะขี้เกียจ ชอบแอบไปอู้งาน บางครั้งก็ยังขโมยเสื้อผ้าและเครื่องประดับชิ้นเล็กๆ ของคุณหนูไปขาย ทั้งยังรับสินบนจากคุณชายฉีม่อ บอกเล่าเรื่องที่คุณหนูชอบ เป็นตัวกลางคอยส่งจดหมายให้คุณชายฉีม่อด้วยค่ะ"

เสิ่นม่านม่านรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว เมื่อได้ยินจึงไม่ได้ตกใจมากนัก

"พี่ชายรู้ไหมคะว่าที่ฉันกับฉีม่อบังเอิญเจอกันบ่อย ๆ หน้าห้องสมุด แท้จริงแล้วเป็นความจงใจของเขาต่างหาก" เสิ่นม่านม่านเล่าด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

เสิ่นจื่อเหิงจิบน้ำชา ก่อนจะตอบด้วยรอยยิ้ม "นึกว่าน้องจะตกอยู่ในห้วงรักจนมองไม่ออก ในที่สุดก็รู้สึกตัวแล้วเหรอ"

"ค่ะ…ฉันตาสว่างแล้ว" แววตาและสีหน้าของเสิ่นม่านม่านราบเรียบสนิท ไร้ซึ่งร่องรอยของความเขินอายหรือประกายความคลั่งไคล้หลงใหลเช่นในอดีต

​สำหรับเสิ่นจื่อเหิง ผู้ซึ่งไต่เต้าจนมีตำแหน่งในหน่วยงานราชการ พื้นฐานย่อมต้องเป็นคนช่างสังเกตและอ่านสีหน้าคนอื่นได้อย่างทะลุปรุโปร่ง เขาย่อมมองเห็นความเปลี่ยนแปลงอันผิดปกติที่เกิดขึ้นกับน้องสาวได้อย่างรวดเร็ว

"น้องต้องเข้าใจนะว่าคุณพ่อค่อนข้างชื่นชมความสามารถของฉีม่อมาก อยากได้เขามาเป็นลูกเขยตระกูลเสิ่นของเรา"

"งั้นพี่ก็จะปล่อยให้เขามาวางแผนใส่ฉันอย่างงั้นเหรอคะ" เสิ่นม่านม่านถามไล่จี้ด้วยความหงุดหงิด

พี่ชายหัวเราะในลำคออย่างไม่ใส่ใจแล้วเอ่ยขึ้นว่า "เขาก็แค่อยากสร้างอนาคต ส่วนพวกเราก็วางแผนกับเขาเหมือนกัน ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์เกื้อกูลกันต่างหากล่ะ"

เสิ่นม่านม่านนึกขันในคำตอบนั้น ต่างฝ่ายต่างคิดแต่จะคำนวณผลประโยชน์เข้าตัว ฝ่ายหนึ่งหมายปองชาติตระกูล ฐานะ และความงามของเธอ ส่วนอีกฝ่ายหวังใช้ความสามารถของเขาเป็นบันไดไต่เต้า นับว่าเป็นการแลกเปลี่ยนที่ยุติธรรมดีเหมือนกัน

เพียงแต่พ่อลูกตระกูลเสิ่นคงคาดไม่ถึงว่า ตระกูลของตนเองจะต้องมาพบจุดจบพินาศย่อยยับในภายหลัง ส่วนฉีม่อเมื่อเสวยสุขจากอำนาจวาสนาแล้วกลับไม่ยอมตอบแทนบุญคุณ เมื่อประสบความสำเร็จมีชื่อเสียงแล้วก็กลายเป็นคนเนรคุณ นอกจากจะไม่ให้ผลตอบแทนใด ๆ แก่ตระกูลเสิ่นแล้ว สุดท้ายยังเล่นงานกวาดล้างคนตระกูลเสิ่นผู้เคยเห็นช่วงเวลาตกอับของตนจนไม่เหลือ

"แต่ฉันไม่อยากแต่งงานกับเขาค่ะ" เสิ่นม่านม่านขอร้องพี่ชาย "พี่ช่วยพูดกับคุณพ่อหน่อยสิคะ"

เมื่อเห็นว่าน้องสาวไม่ได้มีใจให้ฉีม่อหลงเหลืออยู่อีกต่อไปแล้ว เสิ่นจื่อเหิงก็ชะงักไปเพื่อครุ่นคิด "ถ้าจู่ ๆ ไปพูดเฉย ๆ คุณพ่อไม่มีทางเห็นด้วยแน่ หากอยากทำให้ท่านเปลี่ยนใจ... ทางเดียวคือต้องหาตัวเลือกใหม่ที่ดูดีและมีอนาคตเหนือกว่าเขา เอาอย่างนี้... พรุ่งนี้พี่จะพาน้องไปร่วมงานเลี้ยง แต่งตัวสวย ๆ รอไว้ด้วยล่ะ"

เหตุผลที่เสิ่นจื่อเหิงพาน้องสาวไปด้วยเพราะต้องการตัดปัญหาเรื่องคู่เต้นรำ เนื่องจากเขายังไม่ได้หมั้นหมาย และพวกสาวๆ ที่ไปมาหาสู่กันเป็นประจำก็ไม่คู่ควร

ส่วนคุณแม่ของเขาเสียชีวิตไปนานแล้ว ในบ้านเหลือเพียงอนุภรรยาของนายท่านเสิ่น ซึ่งไม่สามารถพาไปออกหน้าออกตาได้

ดังนั้นเวลาที่มีงานเลี้ยงที่เป็นทางการ เสิ่นจื่อเหิงจึงชอบพาน้องสาวไปด้วย นอกจากแก้ปัญหาเรื่องคู่เต้นรำแล้วยังช่วยให้น้องสาวได้รู้จักคนอื่นมากขึ้น ถือเป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว