ตอนที่ 3 คนของเขา (2)

"ขอโทษละกันค่ะที่พูดไม่เข้าหูพี่โรมไปหน่อย แต่จันทร์ไม่คิดจะถอนคำพูดหรอกนะคะ เพราะมันคือเรื่องจริง"

สามีเธอไม่เคยรู้หรอกว่าแท้จริงแล้วนิสัยของสาวิตีเป็นยังไง เพราะตอนที่หล่อนอยู่กับเขาก็มักจะแสดงด้านที่ดูอ่อนหวาน อ่อนแอมาตลอด ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมรฐาถึงโง่ดูไม่ออก

หรือความรักมันบังตามากเกินไป?

คงจะใช่ล่ะมั้ง ชายหญิงที่คบหากันมาสี่ปีก็ต้องผูกพันกันเป็นเรื่องธรรมดา ถ้าเขาจะไว้ใจสาวิตีมากจนไม่คิดจะมองเนื้อในที่แท้จริงว่ามันเป็นยังไงก็คงไม่แปลกนักหรอก

"เธอนี่นับวันยิ่งทำฉันหงุดหงิด..."

เกือบไปแล้ว สติเขาเกือบจะหลุดจนเกือบเขวี้ยงแจกันใส่ภรรยาในนามตรงหน้าไปแล้ว ขืนทำอะไรรุนแรงไปมีหวังเรื่องไม่จบลงง่ายๆ แน่ พ่อเขาคงไม่พอใจหากลูกสะใภ้คนโปรดบาดเจ็บเพราะเขาเป็นต้นเหตุ

"ก็แค่อยากให้พี่โรมคุยกับจันทร์ดีๆ บ้าง"

แต่ละครั้งที่คุยกันไม่มีครั้งไหนเลยที่จะพูดคุยกันดีๆ สักครั้ง คุยไม่ถึงนาทีหรอกเป็นต้องเริ่มสงครามประสาทใส่กันแล้ว

"ฉันไม่ได้อยากคุยกับเธอนักหรอก"

"ค่ะ จันทร์รู้"

ถ้าเขาอยากคุยกับเธอสิอันนี้จะแปลกกว่า

รฐามองคนตัวเล็กกำลังก้มลงเก็บเศษแจกันที่แตกกระจายเพราะฝีมือของเขา ถามว่าคิดจะช่วยไหม?

ไม่! คนผิดคือเธอที่ปากดีมาว่าแฟนของเขาก่อนต่างหาก!

"เก็บให้สะอาด ไม่งั้นล่ะน่าดู ฉันจะลงไปหาอะไรดื่ม"

รฐาไม่คิดแม้แต่จะช่วยภรรยาเก็บเศษแจกันที่แตกสักนิด หนำซ้ำเขายังขู่ใส่อีก แต่ในสายตาเธอเขาก็เหมือนแมวตัวโตๆ ตัวหนึ่งที่ชอบขู่ฟ่อใส่เจ้าของเท่านั้นแหละ

ปัง!

ยังอุตส่าห์มีแรงประชดปิดประตูใส่กันอีก จันทร์งามแทบอยากจะมองบนซะเหลือเกิน สามีอะไรแล้งน้ำใจซะจริง อยากรู้นักหัวใจเขาทำด้วยสีอะไร ทำไมถึงได้ใจดำได้ขนาดนี้ เป็นคนทำแตกเองแท้ๆ ช่วยกันเก็บสักนิดก็ไม่มี

"เหนื่อยจัง..."

สารพัดเรื่องที่เจอแต่ละวันไม่เคยจบไม่เคยสิ้นสุดสักที ปลายนิ้วเก็บเศษแจกันที่แตกใส่ถุงแต่พลาดท่าไปโดนส่วนที่คมเข้าให้ หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยแล้วมองนิ้วที่เลือดออกเพราะถูกบาด แต่น่าแปลกที่เธอไม่ได้รู้สึกเจ็บ...

หรือความรู้สึกของเธอจะตายด้านแล้ว?

แอด...

"จันทร์ลูก..."

นึกว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาจะเป็นสามีปากร้ายซะอีก ที่ไหนได้กลับเป็นแม่สามีซะนี่ จันทร์งามคิดว่าคุณหญิงดวงพรรณจะอยู่ต่อในงานปาร์ตี้จนดึกดื่นแล้วไม่กลับบ้านซะอีก เพราะไม่อยากให้แม่สามีเป็นกังวลจึงคลี่ยิ้มให้

"สวัสดีค่ะคุณแม่ กลับมานานแล้วหรือคะ?"

"สักพักแล้วจ้ะ ก็..."

คุณหญิงดวงพรรณไม่กล้าบอกเลยว่าเธอได้ยินทุกประโยคที่ลูกชายตัวดีกับลูกสะใภ้พูดคุยกันจนหมดแล้ว แถมรฐายังทำพฤติกรรมไม่เหมาะสมใส่ภรรยาตัวเองอีกต่างหาก นึกแล้วอยากเอาไม้เรียวมาตีให้ขาลายนักเชียว คิดได้ยังไง ถึงจะไม่รักไม่ชอบเกลียดจันทร์งามมากแค่ไหนแต่ก็ไม่ควรรุนแรงใส่กันไหม!

"จันทร์เลือดออกนี่ลูก!?"

คุณหญิงดวงพรรณสังเกตเห็นนิ้วของลูกสะใภ้ที่มีเลือดไหลหยดออกมาอยู่ จันทร์งามรีบกุมมือซ่อนนิ้วไว้ด้านหลังพลางส่ายหน้า

"ไม่เป็นอะไรมากหรอกค่ะ ก็แค่พี่โรมเขาเผลอทำแจกันตกแตกน่ะค่ะคุณแม่"

ในบ้านหลังนี้เห็นทีคงจะมีแต่คุณหญิงดวงพรรณเท่านั้นแหละที่ใจดีกับเธอจริงๆ แบบที่ไม่หวังผลอะไรตอบแทน อีกทั้งยังสนับสนุนเธอมาโดยตลอด แต่ถ้าเรื่องเป็นใหญ่ในบ้านนี้โยธาคือคนที่ใหญ่ที่สุด

"โธ่ จันทร์ลูก..."

คุณหญิงดวงพรรณรู้สึกสงสารลูกสะใภ้มาก ขนาดเธอเป็นแม่ยังไม่เคยคิดเลยว่าลูกชายตัวเองจะใจร้ายกับผู้หญิงตัวเล็กๆ ได้ถึงขนาดนี้ นี่ถ้าไม่ใช่เพราะผู้หญิงคนนั้นลูกชายเธอคงไม่ก้าวร้าวแบบนี้หรอก

ยังจำได้ดีไม่เคยลืมเลยในวันที่สาวิตีมาแนะนำตัวที่บ้านเป็นครั้งแรก แค่เห็นหน้าก็ไม่ถูกชะตาแล้ว!

'สวัสดีค่ะ อี...เอ๊ย คุณแม่ หนูชื่อ สาวิตี นะคะ จะเรียกสั้นๆ ว่า ไหม ก็ได้ค่ะ หนูเป็นเมียของโรมค่ะ'

'ก็แค่ผู้หญิงที่ไปนอนเอาด้วยเฉยๆ ไม่นับว่าเป็นเมียจริงๆ หรอกนะ'

กิริยาช่างดูต่ำตมซะจนคุณหญิงดวงพรรณรับไม่ได้!

'แหม คุณแม่ไม่รู้อะไรซะแล้ว ทะเบียนสมรสน่ะมันก็แค่กระดาษแผ่นเดียวเองค่ะ ความรักของโรมกับหนูน่ะมันยั่งยืนเกินกว่าที่คุณแม่จะมาทำร้ายมันได้นะคะ'

'ก็คอยดูสิ เพราะฉันไม่มีหวังรับหล่อนมาเป็นลูกสะใภ้เด็ดขาด!'

'แต่หนูว่าต้องมีวันนั้นแน่นอนค่ะ หนูจะตั้งหน้าตั้งตารอเลยล่ะค่ะ คุณแม่'

ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมลูกชายตัวดีถึงได้ไปคว้าผู้หญิงที่ชอบโชว์เรือนร่างมาแฟน งานสุจริตที่ไม่เปลืองตัวก็มีตั้งเยอะแยะ ไม่เห็นจำเป็นจะต้องทำงานถ่ายแบบอะไรเทือกนั้นเลย

ทีแรกก็ไม่เห็นด้วยกับสามีเท่าไรที่จะบังคับให้รฐาต้องแต่งงานกับคนที่ตัวเองไม่ได้รัก จริงๆ คุณหญิงดวงพรรณให้ความสำคัญกับความรู้สึกของลูกเป็นอันดับแรกเสมอ แต่พอได้มาเจอสาวิตีตัวจริงก็พอเข้าใจเหตุผลที่สามีไม่ยอมรับแล้วล่ะ

'ผมไม่คิดที่จะแต่งงานกับผู้หญิงที่ผมไม่ได้รัก!'

รฐาเคยประกาศไว้ขนาดนั้นแต่สุดท้ายก็จำยอมแต่งกับจันทร์งามเพราะไม่อยากถูกพ่อไล่ออกจากวงศ์ตระกูล ตอนที่คุณหญิงดวงพรรณได้เจอกับจันทร์งามเป็นครั้งแรกก็รู้สึกถูกชะตาอย่างบอกไม่ถูก หลังจากนั้นก็ได้รู้จักกันมากขึ้น เธอได้พบว่าคนที่จะมาแต่งงานกับลูกชายเธอคนนี้เหมาะสมแล้วที่จะคู่ควรกับรฐา

"หนูไม่เป็นอะไรหรอกค่ะคุณแม่..."

"ไม่ไหวก็พักได้นะ แม่เข้าใจ"

ลูกชายเธอนับวันปากคอยิ่งร้ายขึ้นทุกวันๆ เป็นเธอคงทำใจอยู่ร่วมด้วยไม่ได้หรอก นับถือความอดทนของลูกสะใภ้จริงๆ ที่ทนอยู่ร่วมกับรฐามาได้เป็นปี

"ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ หนูจะไม่ทำให้คุณแม่กับคุณพ่อต้องผิดหวังหรอกค่ะ"

ชีวิตของน้องชายแขวนอยู่บนเส้นด้ายบางๆ ที่ไม่รู้จะขาดวันไหน ยังไงเธอก็ต้องหาวิธีทำให้เขาไม่คิดหย่ากับเธอ!

รฐาที่ลงมาชั้นล่างเพื่อตั้งสติก็เข้าครัวมาหาอะไรดื่มแก้เซ็ง ก็เจอกับป้าบัวเข้าพอดีจึงทักทาย

"ดึกป่านนี้ทำไมยังไม่นอนอีกครับป้าบัว"

"คุณผู้ชาย...ทำไมยังไม่นอนอีกล่ะคะ"

"ผม...มาหาอะไรดื่มน่ะครับ ป้าบัวมีอะไรให้ผมดื่มได้บ้างครับ"

ถ้าหากที่นี่ไม่มีอะไรให้ดื่มเห็นทีคงต้องไปพึ่งเหล้าสักแก้วสองแก้วแล้วมั้ง ไม่งั้นมีหวังเขาคงสติแตก

"ก็พอมีแหละค่ะ รอสักครู่นะคะ คุณผู้ชาย"

ระหว่างนั่งรอรฐาก็อดนึกถึงท่าทางเฉยชาของจันทร์งามไม่ได้ ไอ้ท่าทางแบบไม่สนใจนั่นมันอะไรกัน เธอคิดจะกวนประสาทเขาหรือไง ไม่เคยจะทำตัวเป็นผู้หญิงดีๆ เหมือนสาวิตีคนรักของเขาบ้างหรอก

แล้วแบบนี้ใครเขาจะไปอยากคุยดีๆ ด้วย!

เขารับไม่ได้ ยิ่งตอนที่ได้ยินจันทร์งามพูดจาดูถูกสาวิตี การที่สาวิตีเป็นนางแบบแฟชั่นโชว์แล้วต้องใส่ชุดน้อยชินก็เพราะความจำเป็นเพื่อหาเงินเลี้ยงตัวเอง คนรักของเขาไม่ได้เติบโตมาเป็นลูกคุณหนูเอาแต่ใจแบบเธอนี่ ที่พอโตมาก็มาเกาะเขากินหวังขอเงินใช้ไปวันๆ แบบนี้

"ชิ น่าหงุดหงิดจริงๆ"

"นี่ค่ะ คุณผู้ชาย"

ป้าบัวยกน้ำขิงที่มีอยู่ในตู้เย็นไปอุ่นจนร้อนแล้วเอามาให้กับรฐา จริงๆ เป็นน้ำขิงที่จันทร์งามเป็นคนทำเองกับมือ เพราะน้ำขิงเป็นของโปรดของรฐา

"หือ มีน้ำขิงด้วยหรือครับ ดีเลย ป้าบัวเป็นคนทำหรือครับ"

"เอ่อ...ค่ะ"

ป้าบัวไม่กล้าบอกเลยว่าคนทำคือคุณผู้หญิงของบ้าน คนที่เป็นภรรยาของรฐานั้นแหละ แต่ขืนบอกไปมีหวังรฐาได้เททิ้งลงถังขยะเป็นแน่ ป้าบัวจึงเลือกที่จะปิดปากเงียบแทน

Rrrr...

เสียงโทรศัพท์ที่เขาหยิบติดมือมาด้วยดังขึ้นในกางเกง เขาหยิบออกมาดูก่อนจะคลี่ยิ้มเมื่อเห็นว่าคนที่โทรมาหาคือคนรักของเขา

"สวัสดีครับ ไหม"

(สวัสดีตอนกลางคืนค่ะ ผัวขา คิดถึงไหมหรือเปล่าคะ ไหมเหงาจังเลยค่ะ อยากได้ไออุ่นจากผัวจังเลย)