ตอนที่ 10 ดีที่สุดสำหรับเธอเสมอ

"คุณผู้ซาย ซิมมะพร้าวแก้วก่อนได้นะจ้ะ" เสียงอิสานแปร่งทว่าหวานเรียกอชิรวิชย์ที่กำลังก้มเช็ครูปภาพที่เพิ่งถ่ายไปให้เงยหน้าขึ้นมอง จังหวะนั้นพิมพ์ดาวซึ่งสวมหมวกกับปลอกแขนกันแดดก็ยิ้มให้เขาพอดี

ปี 2560 อชิรวิชย์แวะไปคุยงานออกอบบกับลูกค้ทแถบภาคอิสาน งานเสร็จแล้วจึงแวะเลยไปเที่ยวที่เชียงคานจังหวัดเลย วันนั้นเขาได้พบกับพิมพ์ดาวเป็นครั้งแรก ในตลาดถนนคนเดิน หญิงสาวขายมะพร้าวแก้วและของฝากเล็ก ๆ น้อย ท่ามกลางร้านรวงมากมาย

รอยยิ้มเธอใสและซื่อ ใบหน้าก็สวย ผิวขาวเหมือนหยวก มีแก้มนิด ๆ อชิรวิชย์สะดุดตา จึงก้าวไปซื้อมะพร้าวแก้วโดยไม่รู้ตัว

"ถุงละ 35 สามถุงร้อย คุณผู้ชายเอากี่ถุงดีจ๊ะ"

"สอง" อชิรวิชย์ชูสองนิ้ว ได้มะพร้าวแก้วมาแล้วก็เปิดกินตรงนั้นเลย มะพร้าวเนื้อนุ่มหวานอร่อยดังที่แม่ค้าว่า รสชาติมันช่วยคลายความหม่นเศร้าลงไปได้มาก

"มาเที่ยวเหรอจ้ะ" พิมพ์ดาวชวนคุยเพราะเขายังไม่ไปไหน อชิรวิชย์เลิกคิ้วหันไปมองเธอด้วยความสงสัย

"แถวนี้มีอะไรเที่ยวบ้าง" เสียงเขาทุ้มน่าฟัง แต่ชอบหลบสายตาไปทางอื่น เหมือนคนคิดบางอย่างในใจ

"มีเยอะจ้ะ คุณผู้ชายไปวัดภูทอก ไปแก่งคุดคู้มาหรือยัง สวยอยู่นะ" พิมพ์ดาวอธิบายที่เที่ยวเท่าที่จำได้ หน้าเธอแดงหน่อย ๆ เพราะแดดตอนกลางวันร้อนใช่ย่อย พอแดดร่มลงมาหน่อยหญิงสาวจึงถอดหมวกออกจากศีรษะใช้ต่างพัดเพิ่มลมเย็นให้ตัวเอง

"แถวนี้มีไกด์มั้ย"

"อันนั้นต้องติดต่อตามโรงแรมเลยจ้า เขามีบริการพาเที่ยวจ้ะ"

ปากพูดมือของพิมพ์ดาวก็จัดเรียงถุงมะพร้าวแก้วไปด้วย ช่วงแรกไม่ได้คิดหรอกว่าผู้ชายกำลังสนใจตัวเอง ก็คิดแค่ว่าอยากจะช่วยเขาเผื่อเขาจะซื้อมะพร้าวแก้วเพิ่ม

"คุณมาคนเดียวเหรอจ้ะ"

"อืม" คนถูกถามตอบสั้นในลำคอ เห็นพิมพ์ดาวยิ้มให้ก็เข้าใจไปว่าหญิงสาวคงสนใจตัวเอง

แต่แท้จริงพิมพ์ดาวแค่อยากรู้จำนวนคน เผื่อว่าถ้าเขามีเพื่อนจะได้หาทางขายของเพื่อนต่อ

"แถวนี้มีร้านอาหารตามสั่งมั้ยครับ"

"มีจ้ะมี ร้านพิมพ์ริมโขงเลยจ้ะ" พิมพ์ดาวบอกทางไปเสร็จสรรพ จากนั้นตอนเย็นเธอก็ไปนั่งหน้าสลอนอยู่ที่ร้าน อชิรวิชย์จึงรู้ตอนนั้นว่าหญิงสาวทำงานในร้านอาหารตามสั่งนี้ด้วย

"คุณกินอะไรจ้ะ"

"อะไรอร่อย"

"มีทุกอย่างเลยจ้ะ กะเพรา ข้าวผัด ผัดไท ส้มตำต้มยำ อ่อม ลาบ" ร้านตามสั่งของพิมพ์ดาวที่เชียงคานเป็นร้านในตึกแถวเล็ก ๆ มีลูกค้านั่งอยู่ก่อนหนึ่งโต๊ะ ร้านไม่ใหม่แต่ไม่เก่ามาก คล้ายร้านตามสั่งในกรุงเทพทั่วไป

"ผมไม่กินปลาร้า"

"ตำไทยมีจ้ะ"

"ผมไม่กินเผ็ด"

"เดี๋ยวพิมพ์บอกพี่เดือนไม่ใส่พริกให้"

"ที่นี่ใช้ข้าวอะไร"

"ข้าวสวยจ้ะ"

"หมายถึงใช้หอมมะลิหรือเปล่า"

"หอมมะลิมีจ้ะ" พิมพ์ดาวค้างมือจดออเดอร์จนเมื่อย ขนาดต้องยื่นแขนออกมาสะบัดแก้เมื่อย

อชิรวิชย์ สั่งกะเพราไก่ไม่เอาหนัง ไม่ใส่พริก ให้ใส่โหระพาปนใบกะเพรานิดหน่อย กะเทียมไม่ใส่ ให้ใส่หอมแดงลงไปแทน ไข่ดาวกรอบนอก ตรงกลางไม่สุก ข้าวหอมมะลิ และอ่อมไก่แบบไม่ใส่ปลาร้าและผักชีลาว ไก่ย่างแห้ง ๆ หนึ่งจาน

"ป้าด ! พ่อเจ้าประคุณรุนช่องคือมาเรื่องมากแท้" (พ่อเจ้าประคุณรุนช่องทำไมเรื่องมากจัง) พิมพ์เดือนบ่นให้น้องเป็นภาษาอิสานปนไทย นักท่องเที่ยวกรุงเทพ ฯ เยอะขึ้น สองพี่น้องเลยพยายามพูดภาษากลาง จะได้เข้าใจกันกับนักท่องเที่ยวมากขึ้น

"แต่ล้อ หล่อนะพี่เดือน"

"หล่อแต่เรื่องเยอะ หัวสิปวดเด้"

"พิมพ์เฮ็ดเองพี่เดือน" (พิมพ์ทำเองพี่เดือน)

พิมพ์ดาวดึงกะละมังผักมาเด็ดเกรงใจว่าตัวเองเป็นคนแนะนำชายหนุ่มมาที่ร้าน

"ซอยกัน ๆ" (ช่วยกัน ๆ)

หลังจากนั้นอชิรวิชย์ก็มาที่ร้านอีกสองสามครั้ง ในระยะเวลาไม่ห่างกันมาก ทุกครั้งก็จะสั่งรายการจุกจิกเหมือนเดิม พิมพ์เดือนบ่นเป็นหมีกินผึ้ง แต่พิมพ์ดาวกลับตั้งใจทำทุกเมนูด้วยความตั้งใจสำหรับเขาเสมอ นานวันไปเธอก็จดจำได้ว่าเขาไม่กินเผ็ด ไม่กินกระเทียม ไม่ชอบของมีกลิ่นฉุน ไม่กินปลาร้า ไม่ชอบรสจัด แต่ก็ไม่ชอบรสจืด พิมพ์ดาวต้องจำรายละเอียดยิบย่อย เพราะความชอบหรือไม่ชอบของเขาไม่มีอะไรตายตัว ไม่มีหลักการ แต่น่าแปลกว่า เธอกลับจำทุกอย่างเหล่านั้นได้อย่างดีโดยไม่รู้สึกว่ามันเป็นเรื่องยากเย็นแต่อย่างไร

#รัก #นิยายรัก #อ่านนิยาย #แนะนำนิยาย #นิยายชายหญิง #นิยายหย่าร้าง #นางเอกท้อง #นิยายมีเด็ก