บทที่ 4 พิษซากศพ

เมื่อสวมเสื้อผ้าให้กับผู้ป่วยเสร็จเรียบร้อย ฮัวชวินก็ให้บ่าวรับใช้ผู้นั้นออกไปเชิญหรูหยู่เยียนเข้ามาในห้องได้

‘ลูกก็ถูกพิษ พ่อก็ถูกพิษ เห็นทีสองพ่อลูกคงมิใช่โจรป่าธรรมดาเสียแล้ว ทั้งสองอย่างล้วนมิใช่พิษที่คนทั่วไปจะมีใช้ ล้วนเป็นพิษราคาแพง เห็นทีคงจะเป็นทหารจากแคว้นเว่ยที่มาตั้งค่ายซ่อนไว้ที่นี่’

ฮัวชวินเป็นหมออยู่ในค่ายทหาร เขาย่อมรู้ปัญหาของแคว้นเว่ย และปัญหาระหว่างแคว้นเว่ยกับแคว้นหมิง แม่ทัพเคยเล่าให้ฟังคราหนึ่งว่ามีทหารบางส่วนของแคว้นเว่ยแอบมาหลบซ่อนอยู่ในแคว้นหมิง เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นฝ่ายใด

ในตอนที่เขาถูกหรูหยู่เยียนกระชากแขน ชายหนุ่มแสร้งกุมข้อมือของนาง พลันสัมผัสได้ว่าชีพจรของนางมิได้ปกตินัก ในร่างกายของนายน้อยหรูเองก็มีพิษอยู่เช่นกัน แต่เบาบางกว่าบิดามาก เห็นทีจะกำเริบอยู่เป็นระยะๆ

หญิงสาวมายืนอยู่ด้านหลัง เห็นฮัวชวินกำลังใช้เข็มเจาะที่แขนของบิดาตนแล้วใช้ผ้าขาวซับ เลือดที่ได้จากปลายเข็มนั้นเป็นสีเหลือง

“เจ้าออกไปข้างนอกก่อน” หรูหยู่เยียนไล่ให้บ่าวรับใช้ออกไปให้ห่างเพราะนางไม่อยากให้อาการของบิดาถูกร่ำลือออกไป

“ท่านพ่อของข้าเป็นอย่างไรบ้าง”

“เขาถูกพิษซากศพ” ชายหนุ่มตอบเรียบๆ โดยมิได้หันหน้ากลับไปมองนาง

“พิษซากศพรึ ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อน”

“นี่เป็นพิษที่ชนเผ่าลึกลับในทุ่งหญ้ามังกรใช้ ข้าเองเคยอ่านพบในตำรา แต่คนที่ถูกพิษตัวเป็นๆ ก็เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก”

คำตอบของหมอเทวดาทำเอาหรูหยู่เยียนใบหน้าเหยเก ดวงตามีน้ำตาคลอ นางพยายามสะกดความเจ็บปวดใจ

“เจ้าพอจะรักษาเขาได้หรือไม่”

ชายหนุ่มส่ายศีรษะ “ข้าเองก็ไม่แน่ใจ”

หญิงสาวผงะ “กระทั่งหมอเทวดาฮัวผู้ลือลั่นยังช่วยไม่ได้เลยรึ!”

“ข้าบอกแล้วว่านี่คือพิษที่หาได้ยากยิ่ง หากว่ารักษาได้ง่าย ท่านก็คงไม่ต้องลำบากไปลักพาตัวข้าหรอกกระมัง”

หญิงสาวอึ้งไปครู่หนึ่ง เหลือบมองบิดาที่มีใบหน้าเขียวคล้ำลงกว่าเดิมด้วยความเศร้าใจ

“บิดาของเจ้าถูกพิษไปนานเท่าใดแล้ว”

“ตั้งแต่ปีก่อน”

“นับว่าเขามีอายุยืนยาวแล้ว ที่ผ่านมาคนที่ถูกพิษซากศพมักจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินหนึ่งเดือน นี่อาจจะเป็นเพราะบิดาของท่านมีร่างกายและลมปราณที่แข็งแกร่ง อีกทั้งถูกพิษในปริมาณน้อย”

หญิงสาวเลิกคิ้วเล็กน้อย “เจ้าไม่มีวรยุทธ์รู้ได้อย่างไรว่าลมปราณท่านพ่อข้าแข็งแกร่ง”

“หมอสกุลฮัวทุกคน ล้วนแล้วแต่ตรวจและปรับลมปราณของเหล่าจอมยุทธ์ได้ทั้งนั้น โดยไม่ต้องมีวรยุทธ์” พูดแล้วฮัวชวินก็ใช้นิ้วเปิดตามจุดลมปราณอับในร่างกายของนายท่านหรู

หรูหยู่เยียนตะลึงมอง ก่อนจะเอ่ยชม “สมคำร่ำลือ ที่ข้าจับตัวเจ้ามาก็เพราะมีคนอวดโอ้ว่าเจ้าคือหมอเทวดาที่สามารถรักษาคนตายให้ฟื้นได้”

ฮัวชวินลุกขึ้นยืน ยืดอกขึ้นอย่างภาคภูมิ “แน่นอนว่า สกุลฮัวของข้า มีวิชาแพทย์ล้ำเลิศสืบต่อมาหลายชั่วอายุคน”

“ถ้าอย่างนั้น อาการของท่านพ่อของข้าเจ้าก็คงรักษาได้” หรูหยู่เยียนหรี่ตามองคนรูปงามตรงหน้า น้ำเสียงคล้ายจะปรามาสอยู่ในที

“เรื่องนี้...ต้องให้ข้าคิดดูก่อน”

หญิงสาวหน้าคมกระชากต้นแขนท่านหมอหนุ่มรูปร่างผอมบางเข้าหาตน“เจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร”

“นายน้อย เหตุใดท่านจึงหยาบคายไร้มารยาทกับข้าเช่นนี้ ข้าบอกแล้วว่านี่คือพิษที่ยากจะพบในใต้หล้า ข้าย่อมต้องคิดหาวิธีดูก่อนว่าจะรักษาได้หรือไม่”

หรูหยู่เยียนเดือดดาล “หากเจ้ารักษาไม่ได้ ข้าบอกแล้วว่าจะฝังเจ้าไว้ในเนินเขาละแวกนี้”

ฮัวชวินหามีท่าทีหวาดกลัวไม่ เขายังยิ้มอย่างใจเย็น “ข้ายังมิได้รับปากว่าจะรักษาเขาเลยนะ หากท่านฆ่าข้าเสีย ก็หมายความว่าหนทางในการรักษาบิดาท่าน จบสิ้นอย่างแน่นอนแล้ว”

หรูหยู่เยียนได้ฟังก็หงุดหงิด นางพยายามจะข่มขู่บุรุษตรงหน้า “เจ้าเป็นเชลยของข้า ไม่รักษาได้หรือ หากข้าใช้วิธีทารุณเจ้าเล่า”

“อย่าลืมสิว่าข้าเป็นหมอเทวดา ย่อมมีวิธีร้อยแปดที่จะทำให้ตนเองตายเสียก่อนจะถูกทรมาน หากข้าไม่เต็มใจ ไม่ว่าผู้ใดก็ไม่อาจจะบังคับข้าได้ทั้งสิ้น ตราบใดที่ข้ายังไม่ได้รับปากว่าจะรักษาเขา ข้าก็จะยังไม่เริ่มการรักษา” ดวงตาของหมอหนุ่มไม่คล้ายล้อเล่นเลยสักนิด

หรูหยู่เยียนถึงกับผงะ นางคาดไม่ถึงว่าในโลกนี้จะมีคนไร้วรยุทธ์ที่เผชิญหน้ากับผู้แข็งแกร่งกว่าแล้วไม่หวาดกลัว นางรบทัพจับศึกมานับครั้งไม่ถ้วน ศัตรูล้วนร้องขอชีวิตหรือไม่ก็ร้องขอความตาย ทว่าคนตรงหน้านางผู้นี้กลับยืนยันว่าเขาสามารถมอบความตายให้กับตนเองได้ โดยไม่ต้องเจ็บปวด แต่จะไม่ยินยอมให้ผู้อื่นทรมานตนอย่างเด็ดขาด

หญิงสาวกำหมัดแน่น “ได้! เช่นนั้น ข้าจะให้เวลาเจ้าคิดหนึ่งวันว่าจะเต็มใจช่วยหาวิธีรักษาบิดาของข้าหรือไม่”

ท่านหมอหนุ่มหัวเราะหึๆ “ข้าเป็นหมอทหาร ร่วมเดินทางออกศึกมานับครั้งไม่ถ้วน แม้จะมิได้สู้รบใช้อาวุธแต่ก็เฉียดกรายความตายมาหลายหน หาได้เกรงกลัวความตายไม่ อย่าได้ขู่เข็ญข้าเลย ยามนี้นายท่านหรูอาการหนักมากแล้ว เนื้อตัวของเขาเขียวคล้ำ ดวงตาเหลือง ชีพจรเต้นแผ่วลงทุกที คนที่ข้ารับปากว่าจะรักษา ต้องรอดชีวิตทุกราย หากไม่รับปากก็แสดงว่ารักษาไม่ได้แล้ว”

“นี่เจ้า! เจ้ามิใช่ท่านหมอผู้เปี่ยมด้วยคุณธรรมหรอกหรือ ยังไม่ลงมือรักษาก็ยืนยันแล้วว่าคนป่วยต้องตาย”

“ที่ไหนกัน หลักการของข้าก็คือ ถ้ารักษาไม่ได้ก็ไม่ต้องลงมือ ปล่อยให้เขาจากไปโดยสงบจะดีกว่า”

หรูหยู่เยียนกำหมัดแน่น เดิมทีนางคิดว่าจับคนผู้นี้มาแล้วจะข่มขู่ให้รักษาบิดาโดยง่าย หากเขาทำได้สำเร็จก็จะมอบเงินทองให้ตามที่เรียกร้องและส่งตัวกลับ แต่คิดไม่ถึงว่าฮัวชวินกลับยังไม่ยอมรับปากจะรักษาบิดาให้นาง ซ้ำยังบอกว่าอาจจะรักษาไม่ได้อีกด้วย

“เช่นนั้น ข้าต้องทำเช่นไร เจ้าถึงจะยอมรักษาท่านพ่อ”

“สำหรับนายท่านหรู ข้ามีเงื่อนไขในการรักษาที่สมน้ำสมเนื้อ” เขาพูดพลางมองสำรวจใบหน้าของนางอีกรอบหนึ่ง

“บัดซบ! ข้าได้ยินคำสรรเสริญว่าเจ้ารักษาผู้คนมาทั่วทิศ คิดว่าเจ้าจะเป็นผู้มีคุณธรรมสูงส่ง พูดมา! เจ้าต้องการสิ่งใด ”

“ช่วงสองปีมานี้ ที่บ้านของข้าพยายามบีบบังคับข้าทุกวิถีทาง แต่ข้าก็ยังคิดไม่ตก” เขาจุดยิ้มมุมปาก ดวงตาทอประกายเจ้าเล่ห์ “เงินทองข้าไม่ต้องการ แต่ข้าต้องการตัวคน”

****************