๒ รักไม่ต้องใช้เวลา (๓)

“แต่ฉันว่ายังสวยไม่เท่าเธอเลย...”

เขินจนตัวจะระเบิดเป็นแบบนี้เอง...

ยังดีที่ไฟไม่ได้สว่างมากนักจึงไม่เห็นว่าดวงหน้าหวานแดงก่ำจนลามไปถึงหู ไม่เช่นนั้นคงได้อับอายมากกว่านี้แล้ว

“คุณกร” พึมพำเรียกเขาเสียงเบาแล้วเลือกจะเงียบลงเมื่อลูกชายหันมาพูดคุยกับศิวกร เธอทำเพียงแค่รอให้เล่นจนหมดรอบก่อนพากันกลับเพราะดูเหมือนเด็กน้อยจะง่วงจนเริ่มงอแง ไม่อยากรั้งอยู่ต่อถึงได้อุ้มเข้ามานั่งเบาะหลัง ส่วนเธอก็นั่งเบาะหน้าเป็นเพื่อนเขา

หลังมามองด้านหลังอีกทีพบว่าฐาภูรีหลับสนิท...

“น้องดินหลับแล้วเหรอ” สารถีเป็นฝ่ายเอ่ยถาม

“ค่ะ วันนี้ทั้งกินเยอะแล้วยังเล่นเครื่องเล่นแทบจะทุกชนิดอีก คุณกรก็ตามใจเกินไป...” นอกจากชิงช้าสวรรค์ยังพาเล่นอีกหลายอย่างไม่เช่นนั้นลูกชายของเธอคงไม่เหนื่อยเช่นนี้หรอก อดจะเอ็ดเขาไม่ได้แต่ก็ไม่จริงจัง ชายหนุ่มฟังเช่นนั้นก็ไม่ได้โกรธ กลับยิ้มออกมาด้วยความสุขเพราะรู้สึกเหมือนได้เป็นพ่อของเด็กชาย

ซึ่งเป็นตำแหน่งที่เขาต้องการในตอนนี้...

“อยากเห็นแกมีความสุขน่ะ พอเห็นแกยิ้มฉันก็พลอยมีความสุขไปด้วย...เธอเองก็มีความสุขใช่ไหม” นอกจากคุยเรื่องลูกแล้วเขายังถามถึงความรู้สึกของเธออีกต่างหาก บรรยากาศอบอวลไปด้วยความอ่อนโยนที่หาได้ยาก

ไม่ใช่ความรักหวือหวาร้อนแรงเหมือนตอนเป็นวัยรุ่น แต่กลับอบอุ่นและอวลหอมไปด้วยความอ่อนโยนที่เธอต้องการ จึงไม่คิดปิดบังความรู้สึกของตัวเอง หันมามองเขาขณะที่อีกฝ่ายจอดรถหน้าบ้านของหล่อนพอดี

“ค่ะ ว่านมีความสุข” ย้ำหนักแน่นถึงความรู้สึกตอนนี้

ราวกับเธอไม่ได้บอกว่ามีความสุขอย่างเดียว แต่กำลังตอบรับความรู้สึกของชายหนุ่มเช่นเดียวกัน เขาเห็นเช่นนั้นจึงไม่คิดรอช้า รวบรวมความกล้าของตนแล้วบอกออกมาเพื่อให้เธอรับรู้ ไม่ว่าผลจะออกมาเช่นไรก็พร้อมรับมันโดยดี

“ว่าน...ฉันคิดว่าฉันชอบเธอ” อยากได้ยินคำนี้แต่ไม่คิดว่าจะเร็วเช่นนี้

นานแค่ไหนแล้วที่ไม่มีคนมาบอกคำนี้ น้ำตาคลอเบ้าด้วยความซาบซึ้ง เห็นถึงความจริงใจของชายหนุ่มแต่เธอก็ยังมีความกังวลเรื่องระยะเวลา กลัวว่ามันจะเป็นเพียงความหลงชั่วครั้งคราวเท่านั้น อีกทั้งตนยังเป็นแม่ม่ายลูกติดอีก

เขาจะรับภาระไหวหรือ...

“คะ แต่เราเพิ่งเจอกันไม่นานนะคะ”

“คำว่าชอบไม่ได้ขึ้นอยู่กับเวลาสักหน่อย มันอยู่ที่ความรู้สึกต่างหาก แล้วฉันก็คิดว่าเธอใช่ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน” เผยความในใจหมดทุกอย่างโดยที่ผู้ฟังตั้งรับไม่ทัน ไม่คิดด้วยซ้ำว่าตัวเองจะได้รับความรักจากชายอื่นหลังหย่าสามีไม่ถึงปีด้วยซ้ำ

แต่ความรักของตนที่มีต่อฝ่ายนั้นหมดนานแล้ว จึงไม่แปลกถ้าจะเปิดใจให้คนอื่น...

ทว่าเวลามันดูรวดเร็วจนไม่ค่อยมั่นใจว่าเป็นความรักจริงหรือเปล่า แล้วก็เกรงว่าเขาจะแค่หยอกเย้ากันเล่นเท่านั้นเอง

โดยหล่อนไม่รู้เลยว่าความจริงใจที่ส่งผ่านมา ทำให้เขาประทับใจในตัวเธอมากแค่ไหน รอยยิ้มจริงใจกับแววตาใสซื่อที่ไม่ได้เห็นมานาน แล้วความใจดีของเธอก่อเกิดความสัมพันธ์ในใจทีล่ะน้อยยามเราพบกัน

สุดท้ายก็รู้ว่ามันคือความรักที่เขาต้องการมาตลอด...

“มัน...ไม่เร็วไปหน่อยเหรอคะ” ยังคงไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ จึงอยากถามความเห็นจากเขา ซึ่งชายหนุ่มก็ตอบตามความจริงเพราะตนไม่คิดรั้งรออีกต่อไป

“ฉันจะสี่สิบแล้วนะว่าน ไม่ถือว่าเร็วหรอก ถ้าให้รอนานกว่านี้อีกไม่กี่ปีฉันก็ลงโลงพอดี” บอกอายุของตัวเองเพราะปีหน้าก็สี่สิบพอดี ตนไม่ต้องการรออีกต่อไปเมื่อคิดทบทวนความรู้สึกของตัวเองจนกระจ่างใจว่ารัก แล้วเหตุใดต้องรอด้วยล่ะ

เพราะเขาก็มั่นใจว่าเธอคิดตรงกัน จึงสบดวงตากลมที่สั่นไหวเหมือนไม่มั่นใจ กำลังขบคิดอยู่หลายนาทีปล่อยให้ห้องโดยสารเงียบ แล้วเขาก็รอเธอโดยไม่เร่งรัดมากกว่านี้

“คุณกรอยากคบเหรอคะ...” ถามเสียงเบาไม่รู้ว่าเขาต้องการสิ่งนี้หรือเปล่า

เขาไม่ได้ตอบแต่เลือกจะถามหล่อนกลับ แล้วดูเหมือนว่าร่างบางจะพยายามหลีกเลี่ยงไม่กล้าตอบตามตรง คำพูดนี้ไม่ได้เอ่ยมาสักพักแล้ว ค่อนข้างเขินอายพอสมควรแม้ในรถจะไม่ได้เปิดไฟสว่าง ได้แสงไฟข้างนอกส่องเข้ามาจนพอจะเห็นหน้าเขา

“เธอชอบฉันหรือเปล่าล่ะ” หัวใจเต้นรัวเมื่อได้ฟังคำถามนั้น

“มันเร็ว...”

“ถามว่าชอบหรือไม่ชอบ ตอบให้ตรงคำถามสิครับต้นว่าน” ไม่อยากฟังสิ่งอื่นนอกจากความรู้สึกของหล่อน จึงถามย้ำอีกครั้งแล้วจับมือบางมากอบกุมไว้ เธอเห็นเช่นนั้นจึงรีบตอบอีกฝ่ายเพราะรู้ว่าถ้าช้ากว่านี้เขาอาจรุกแรงจนตั้งรับไม่ทันก็เป็นได้

“ชะ ชอบค่ะ” ตอบตะกุกตะกักเพราะเขินอาย

“ก็แค่นั้นแหละ” เขายิ้มออกมาได้พลางพรูลมหายใจโล่งอกที่ได้ยินในสิ่งที่ต้องการ จ้องดวงหน้าหวานอยู่แบบนั้นพร้อมยกมือขึ้นลูบศีรษะมนอย่างนึกเอ็นดู