คืนเร่าร้อนของโออิรัน : บทที่ 2 เผลอเข้าใกล้

ภายในห้องวีไอพีของร้านสึกิคาเอะถูกปิดกั้นจากโลกภายนอกด้วยบานประตูไม้หนาหนัก กลิ่นเหล้าชั้นดีผสมควันธูปบางๆ ลอยอวลอยู่ใต้แสงโคมสีอำพัน เสียงหัวเราะของนักธุรกิจสามคนดังสลับกับเสียงแก้วกระทบกันอย่างพอใจ หญิงสาวหลายคนผลัดเปลี่ยนเข้ามานั่งเคียงข้าง ปรนเปรอด้วยรอยยิ้มหวานและปลายนิ้วอ่อนนุ่ม ราวกับนี่คือพิธีปิดดีลที่ทุกคนคุ้นเคย

ยกเว้นชายคนหนึ่ง นั่นก็คือ…ฮายาซากะ ริวเซย์ นั่งเอนหลังอยู่ตรงมุมห้อง เงาของเขาทาบลงบนผนังราวสัตว์นักล่าที่เลือกจะซ่อนเขี้ยวในความนิ่งเฉย แก้วเหล้าคริสตัลอยู่ในมือ แข็งแกร่งและมั่นคง นิ้วเรียวยาวหมุนแก้วช้า ๆ จนของเหลวสีเข้มด้านในไหวระริก เขาไม่รับหญิงสาวคนใด ไม่แม้แต่จะเหลือบมองสายตาเชื้อเชิญที่ถูกส่งมาอย่างคุ้นเคย

ดวงตาสีเข้มของเขาเย็นชา ว่างเปล่า และเบื่อหน่าย บรรยากาศแบบนี้ เสียงหัวเราะปลอม ความสุขที่ซื้อได้ด้วยเงิน และการแสดงออกถึงอำนาจหลังโต๊ะเจรจา คือ ฉากเดิมที่เขาต้องพบซ้ำแล้วซ้ำเล่าหลังธุรกิจจบลง มันจำเจจนไร้รสชาติ ไม่ต่างจากเหล้าในแก้วที่รินเท่าเดิมทุกคืน

เขาเองยังไม่ได้อยากกลับบ้านในเวลานี้ เพราะบ้านที่เงียบเกินไป บ้านที่เต็มไปด้วยความทรงจำและเงาของการตัดสินใจที่ไม่มีวันย้อนกลับ อย่างน้อยที่นี่… ยังมีเสียง มีคน มีชีวิตที่เคลื่อนไหว แม้จะเป็นชีวิตที่ถูกซื้อมาเป็นชั่วโมงก็ตาม

ฮายาซากะยกแก้วขึ้นจรดริมฝีปาก ดื่มอึกเล็ก ๆ อย่างไม่รีบร้อน สายตานิ่งสงบแต่แฝงแรงกดดันจนหญิงสาวที่เผลอเข้าใกล้ต้องชะงักโดยไม่รู้ตัว เขาไม่จำเป็นต้องเอ่ยปาก ไม่ต้องแสดงท่าทีใดๆ อำนาจของเขาแผ่ออกมาเงียบงัน หนักแน่น และทำให้ทั้งห้องรู้สึกถึงการมีอยู่ของเขา แม้เจ้าตัวจะเลือกนั่งอยู่อย่างโดดเดี่ยว

คืนนี้ เขาเพียงอยากอยู่ที่ “สึกิคาเอะ” ดื่มเหล้า ปล่อยเวลาไหลผ่าน และหลบหนีจากบ้าน… เพียงชั่วคราวไว้